06/08/11 - Casa Blanca in Hemiksem

Elk jaar opnieuw gaat er aan de abdij van Hemiksem een groot feest door : Casa Blanca. Een gratis festival voor klein en oud, met toch wel een aantal grote namen op de affiche. Het festival duurt vier dagen, en zaterdag was de afsluiter. We besloten - afgaande op de affiche - eens een kijkje te gaan nemen. Het weer zou nog een lelijke spelbreker kunnen worden, maar met de (niet bijster) geruststellende woorden van de weerman (of -vrouw, afhankelijk van de radiozender van voorkeur) "af en toe een bui" zouden we ons geluk beproeven op het "af"-gedeelte van de buien.
Omstreeks 18.30 uur vertrokken we naar de overkant van het water. We volgden de bordjes van het festival naar de parking waar nog ruimte zat was, dus daar hoefden we ons al geen zorgen over te maken. Vandaar moesten we nog een stukje langs de Schelde wandelen tot aan de abdij en de festivalweide. Veel weide was het niet, maar de setting van het festival met de abdij maakt al meteen een zomers sfeertje.

Het festival is gratis, en verschillende tentjes van de verschillende sponsors vormden een corridor naar de twee hoofdpodia : de tent en dan een groot podium ernaast. De line-up was zo uitgevoerd dat je steeds van de ene plek naar de andere kon gaan zonder een optreden te hoeven missen of halverwege te moeten verkassen. Dat kwam voor ons goed uit, want we waren wel geïnteresseerd in een hoop groepen.

Jill en Lauren hadden we net gemist, maar dat vonden we nu ook niet zo erg. Eigenlijk helemaal niet. De meisjes hebben precies één eigen nummer, en voor de rest moesten ze het hebben van Engelstalige covers. Nogal een slechte keuze, te weten dat de twee meiden slechts een weinig eigen Engelse basiskennis hebben. Een cover is dus niet zo'n sinecure als het wel lijkt.
Voor ons stond niet meteen iets op het podium, het eerste zou pas een goed half uur later beginnen. We besloten een frietje te stekken. Daarvoor mochten we eerst al bonnetjes aankopen, waar de allerslimste jobstudent ter wereld werkte. "Mag ik alstublieft 10 bonnetjes?" "Neen, dat gaat niet, we verkopen we enkel per vijf" "Okeee, mag ik dan twee keer vijf bonnetjes?" Anyway, toen we onze bonnetjes dan eindelijk hadden, begon het natuurlijk te regenen. We kochten nog onze frietjes en zochten dan een droog schuilplekje onder een grote boom, waar we wonderwel toch droog bleven. Na de maaltijd zochten we een leuk plekje op in de grote tent, waar de eerstkomende groep zou gaan optreden. Net op tijd blijkbaar, want even later, toen het optreden al begonnen was, begon het helemaal te stortregenen. Gelukkig stonden we dan toch droog.

Het eerste optreden was voor Sweet Coffee Light. Sweet Coffee kende ik wel, maar wat de Light te betekenen had, zou voor altijd een mysterie blijven. De gekende mix van hiphop en reggae en chill out muziek werd best gesmaakt door het aanwezige publiek. De warme soulstem van beide zangeressen deed ons meteen denken dat de bui buiten de tent een heuse tropische regenplens was, en iedereen kwam in vervoering van het fantastische geluid dat de saxofonist uit zijn instrument haalde.
Een uurtje later had niemand het nog koud, en konden we onder een grijze, maar droge hemel verkassen naar het grote podium voor de volgende act.

Bart Peeters kwam als een hyperactieve springveer het podium op met een vijfkoppige band, met zoals steeds, volkse instrumenten zoals de accordeon en een violist. De muziek die hij bracht, bracht meteen de sfeer erin op de weide en iedereen zong en deed vrolijk mee, al van in het begin van de performance. Een geüpdate en vernederlandste versie van "I'm into folk" bracht de wei aan het springen en klappen en van het prachtige nummer "Heist aan zee" (ooh-oh-oh-ooh, ooh-ooh-ooh) werd door elke man of vrouw, het refreintje meegezongen uit volle borst. Bart had ook nog een ongelooflijk goeie percussionist bij, met de welluidende naam Abdel endannogeenheleboelklanken, die hij voor het gemak maar als zijn eigen broer had voorgesteld. Deze Abdel mocht op een bepaald moment een heel mooi nummer zingen in het Marokkaans, met Bart en de rest als begeleiding. Ook dit werd enorm gesmaakt door het publiek. Dat het terug begon te regenen, kon het publiek niet wegjagen, en gelukkig - zoals Bart ons bezweerde - was het maar zever, en geen oude wijven, want zo'n oude wijven op uwe kop krijgen, was toch niet alles. Zwaar regenen deed het inderdaad niet, en zelfs nog beter, een kwartiertje later was het helemaal gedaan, en dat zou zo blijven voor de rest van de avond.
Bart had ons allemaal goed opgewarmd, en een fantastisch sfeertje hing over de abdij en de festivalweide.

De volgende act was weer een grote naam, Das Pop. Eigenlijk feitelijk redelijk onbekend, en niet zo meteen ons genre van muziek, maar het optreden had wel enorme presence. Die Bent Van Looy heeft ongelooflijk veel energie, maar ook wel charisma. Hij had in elk geval de tent goed mee. Voor ons een beetje te veel gitaargebeuk, maar wij waren aan het wachten op de final act, Daan.

Daan kwam als steeds op in kostuum, net als zijn volledige band, met uitzondering van de lieftallige Isolde Lassoen. Deze kwam smaakvol gekleed in een mooi rood jurkje, als statement tegen al die mannelijke zwarte kostuums. Er werd afgetrapt met een redelijk onbekend nummer, maar naarmate het optreden duurde, kwamen de meestampers uiteraard voldoende aan bod. Het begon met Icon, dat lustig meegebruld werd door de festivalgangers.
Nadien kwam ook nog Wifebeater en Player aan bod, en toen ging de tempo helemaal de hoogte in met Exes en met Swedish Designer Drugs als apotheose na het intiemere Protocol. Het grasveld voor het podium golfde en de energie kronkelde door de mensenmassa. Iedereen keek met extase toe toen Daan en Isolde het slechts bij weinigen bekende Jamais Neutral brachten. Het uur was weer veel te snel voorbij, maar gelukkig kregen we nog een reprise, een hele lange uitgesponnen versie van Housewife, de meest succesvolle hit tot dit moment denk ik. Daan droop van het zweet, Isolde ramde op de drums, en het publiek smulde ervan en genoot. En kon er niet genoeg van krijgen. Dus mochten Daan en compagnie nog eens opdraven, om met z'n zessen een akoestische versie van Icon te brengen. Simpel in zijn eenvoud, maar een beklijvend nummer met enkel de elektrische gitaar van Daan erbij. Ergens jammer dat De Lichtjes Van De Schelde deze keer niet erbij was - wat toch geografisch gezien zeer te verantwoorden was - maar hoe dan ook was het een fantastische avond. Genieten was het woord van de dag, een hele leuke ervaring en de agenda voor volgend jaar is ook al ingevuld !

21/05/10 - Droomkerke, 6 maand samen

We keken beiden ongeloofelijk hard uit naar dit weekend. Dit weekend hadden we onszelf 6 maand ervoor niet kunnen voorstellen. Zolang samen, op een heel mensenleven lijkt het maar een kleine voetnoot, maar die tijd was reeds zo intens geweest, dat de schittering nog tot heel ver in de toekomst zal nadeinen en het leven verlichten. Klaar had een verrassingsweekendje geboekt in Droomkerke, een B&B nabij Doomkerke, waaraan de naam ontleend is. We zouden er met alle mogelijke luxe verwend worden en ons volledig kunnen ontspannen, genietend van de rust, en van elkaar.

Met allerhande constructies en manoeuvres kregen ons beide fietsen met enig comfort in de wagen van Klaar, dan aten we nog even iets bij ons thuis en dan vertrokken we voor een, wat later zou blijken, heel speciaal weekend. Er was mooi weer voorspeld voor het weekend, we reden de ondergaande zon tegemoet. Een rustig ritje later kwamen we aan bij de B&B, een voormalige boerderij in the middle of nowhere, omgevormd tot gasthof. De rust lag als een deken over de hofstede, we kwamen meteen in de mood, en die mood zou ons het hele weekend niet meer loslaten. Een prachtige kamer werd aan ons toevertrouwd voor de komende twee nachten, met een heerlijk bed.

De volgende dag werden we wakker met een stralend blauwe hemel, de zon reeds vroeg uit de veren, en die zou het kwik die dag flink laten stijgen. We schoven aan aan de ontbijttafel, en weerom was het genieten van de puntjes van het haar tot in de kleine teentjes. We zochten een leuke route uit, de Poekebeekroute. Een tocht waarmee je een hele dag kon vullen, maar gelukkig ook niet op de adem moest trappen. En zo zetten we aan, de fiets op en op weg naar het aanpikpunt van de route. Toevallig (of niet) passeerden we daarbij langsheen een authentieke ijshoeve, waar van verse melk lekker ijs gemaakt werd.
Wie al in die mooie hoek van Vlaanderen geweest is, weet dat de fietsroutes prachtig zijn, en in de zon is het nog eens zo leuk te vertoeven. Een hoogtepunt was het kasteel van Poeke, een prachtig slot, inclusief torentjes en slotgracht. De route liep verder langsheen grote boerderijen en oude molens. De warmte om ons heen, de zon op ons hoofd en de inspanning van het fietsen maakte ons dorstig en deed ons snakken naar een heerlijk fris drankje. Helaas bleek de lokale bevolking ook wel te willen genieten van het uitzonderlijk mooie weer, want bij elk etablissement dat we langsfietsten, stonden we voor een gesloten deur. De dorst begon ons echt te kwellen, en uiteindelijk kwamen we dan toch uit bij de bekende ijshoeve, waar we gelukkig snel op onze wenken bediend. Een heerlijk ijsje later hijsten we onszelf opnieuw op onze stalen rossen en peddelden we terug naar de B&B.

Om weer op krachten te komen, hadden we een luxueuze ontspanningssessie, met sauna, jacuzzi en zonneterras. We kregen een aparte ruimte met sauna, Turks stortbad, jacuzzi, zonneterras, en eigen badjassen. We begonnen met eens goed zweten in de sauna, en daarna rillen onder de brede regendouche. Daarna kropen we voor een hele lange tijd in de jacuzzi, die strategisch opgesteld staat met zicht op de open vrijheid in het westen, met een zakkende zon op ons gezicht was het echt op-en-top genieten!

's Avonds had Klaar het ook georganiseerd dat de kok des huizes ons zou verwennen met een lekkere maaltijd met allerlei streekproducten. We werden verzameld in de loge, waar we samen zaten met de andere gasten op dat moment, en al een mooi voorgerecht kregen aangeboden. Even later schoven we dan aan de hoofdtafel, waar we, weliswaar aan aparte tafels, konden genieten van een fantastische maaltijd. Na het dessertje zaten we helemaal vol en konden we enkel nog genieten van de rustgevende gloed van de gezonken zon achter de horizon.

De nacht kon natuurlijk niet anders dan zalig zijn, en helemaal uitgerust stonden we op en schoven we opnieuw aan het ontbijt. Dat was als altijd superlekker. Aangezien het weer ook opnieuw van de partij was, kozen we opnieuw voor de fiets en gingen we deze keer de Route van de Wiekende Molens doen. Opnieuw doorheen de mooie streek, en nu was het zondag, dus was er al helemaal niets open te vinden. Tot we in het eerder godvergeten Schuiferskapelle aankwamen. In een achtertuin vonden we een terrasje waar we onze lederen tong konden verzachten en onze kelen smeren na de mooie, maar toch wel vermoeiende fietstocht.

Van daar vandaan was het niet zo ver meer terug naar de auto. Het was daar dat we ontdekten dat het mooie weer zijn sporen had nagelaten op schouders en gezicht. Dat zou een mooi kleurtje geven.
Alles terug in de wagen, en dan terug naar huis, en volop nagenieten van het meest fantastische weekend van dit jaar!

13/05/10 - Vielsalm

Woensdagavond ten huize de Sitter in Lint verzamelden de ongelukkigen die die woensdag nog hadden mogen werken. De rest van het gezelschap was reeds vertrokken richting het Ardense Vielsalm. Na een kort maar krachtig avondmaal vertrokken Toon, Yves, Klaar en ik dan ook naar het dorpje in het zuiden. Het lange weekend was een uitgelezen kans voor een lange familie-uitstap. Veel planning was er niet gemaakt, aangezien het weer nogal onbetrouwbaar uit de hoek kon komen.

Enkele uren later was de voltallige familie compleet, met vier kinderen en evenveel koppels. De eersten vlogen al gauw in bed, want we waren pas laat aangekomen en dan is het bedtijd voor de kleinsten. De rest maakte er nog een gezellige avond van en kroop dan ook tussen de lakens.

De volgende dag vertrokken we al op verkenning. We waren dus gelogeerd in Vielsalm, meer precies in Grand-Halleux. Heel erg groot was het niet, maar zo'n typisch Ardens dorpje. We zouden er ons wel kunnen bezig houden. De eerste dag gingen we even in een bos wat verder gaan wandelen. Er was een fit-o-meter, en we besloten die te volgen. Aan de ringen gekomen, moesten we ons toch (proberen) bewijzen, met hilarische taferelen tot gevolg. Ondertussen was het weer een beetje omgeslagen, dus trok een gedeelte al terug om warme chocomelk te gaan drinken. De echte gingen nog een stapje verder doorheen het bos. Ondanks het mindere weer, was het toch genieten van de wandeling. Toch waren we ook blij als we thuis kwamen en ons aan de warme choco konden warmen.

De dagen daarna gingen de wandelingen een stukje verderop door. We wandelden door de prachtige bossen van de streek, zagen een boerderij met herten en schapen. Klaar besloot een ezel te voederen met paardebloemen, die gretig in ontvangst genomen werden. Als dank stak de ezel daarna een serenade van gebalk af, waar we eerder bang van werden, dan erdoor gecharmeerd. Het weer was grotendeels uitgeklaard, en dat maakte alles nog eens veel mooier en plezieriger. De vreugde werd ook gedeeld door een kudde paarden die spontaan meedraafden met de familie.

De wandeling splitste zich enkele kilometers later af, en Toon, Klaar en ik trokken de stoute schoenen aan en trokken verder op, te voet terug naar huis. We zagen prachtige vergezichten, enkele eekhoorntjes en kwamen plots langs een gigantisch kasteel, dat pure luxe uitstraalde. Niet ver daar vandaan stond - in schril contrast - een stokoud kapelletje, waaraan een legende verbonden was, die me nu wel ontgaan is. Het had iets te maken met een mirakel of zo.

Uiteraard moesten ook nog de wandelgps-en aan een goede test onderworpen worden. We hadden een geocache uitgezocht en alle data ingegeven op de toestellen. Zo wandelden we nog een prachtige wandeling bij elkaar. De beschrijving van de vindplaats van de 'schat' was nogal cryptisch, en hoe dichter we het laatste coördinaat naderden, hoe minder zeker we werden dat we iets zouden vinden, maar de jongste onder ons (enfin, jongste mobiele onder ons) had met ware padvindersgeluk toch de verborgen doos gevonden en poseerde daar trots mee voor de aanwezigen. Gegevens werden toegevoegd en daarna trokken we terug naar huis.

Het weekend was - zoals elke leuke gebeurtenis - weer veel te snel voorbij, maar zal niet licht vergeten worden!

09/05/10 - Kravaal bos, voetbal en fruitsla.

Het was een weekend dat het in Erpe te doen was. Klaar had vrijdag al beslist om maar meteen na de sollicitatie door te komen naar Erpe. De ouders zaten in het ongetwijfeld zonnigere Spanje, dus hadden we het huis voor ons alleen.
Zaterdag besloten we onszelf te trakteren op een zomerse fruitsla. Als echte stadsmensen peddelden we met de fiets naar de markt van Aalst, waar we ons helemaal lieten gaan bij het zien van al dat lekkere fruit. Uiteindelijk reden we met uitpuilende fietstassen terug naar huis. We hadden waarschijnlijk genoeg fruit mee om een hele familie te voorzien van fruitsla, en daarna nog over te hebben om een half legertje daklozen te voederen, maar koopwoede onderdrukken is écht wel niet zo simpel als het lijkt. Traditiegetrouw was het weer ons niet zo gunstig gezind, maar we geraakten toch droog thuis. Daar stalden we alle fruit uit op de werktafel en toogden aan het werk. Druifjes splitsen, peren schillen, appelsienen in partjes, heel veel aardbeien, want die waren een beetje geplet geraakt tijdens de rit naar huis. Onze kom geraakte al gauw overvol, en we moesten onze toevlucht nemen tot een tweede. Niet alles draaiden we in de fruitsla, dat zou voor dagen eten zijn.

Kort na de middag vertrokken we voor mijn maandelijkse voetbalpartijtje. Klaar ging mee als mascotte, supporter en masseuse, alhoewel ze voetbal maar een rare sport vindt. Na twee uurtjes aanvallen op mijn enkels en scheenbenen ontweken te hebben, gingen we nog even langs de grootouders, die sinds kort resideren in een service flat in de buurt. Het was tijd voor de officiële intrede van Klaar, en we babbelden over vanalles en nog wat.

Na het bezoekje gingen we zelf ook ons potje koken en daarna installeerden we ons voor een supergezellig avondje.

Zondag besloten we de groene natuurmens uit te hangen en het Kravaal bos in Meldert op te zoeken. We hadden een wandeling uitgedokterd van een kleine twee uurtjes. Het begin was een beetje moeilijk, we moesten een weg inslaan die uiteindelijk een zandweg tussen twee paardenweiden bleek te zijn. Gelukkig was het weer ons iets gunstiger gezind, we zouden zowaar de zon te zien krijgen! Het eerste stuk van de wandeling kwamen we plots langsheen een grote wei, dat precies een kleine kinderboerderij annex dierentuin was. In die wei stonden namelijk een geit, een schaap, een pony, een boerenpaard, een ezel, een lama, een paar ganzen en nog een paar dieren bij elkaar. We wandelden door het oude bos en genoten van elkaars gezelschap. De zon kwam doorheen het balderdak piepen en dat maakte alles er nog veel mooier op.
Wat verder zagen we plots enkele herten in het bos lopen. Net op tijd kon ik nog een foto schieten van de schichtige dieren.
Na de wandeling keerden we opnieuw huiswaarts. Na nog enkele uurtjes te genieten van elkaars gezelschap, vertrok Klaar weer naar het verre Lint. Het weekend zat er alweer op, maar zo'n weekends blijft een mens heel lang onthouden.

24/04/10 - Naked R1200RT

Het was eindelijk eens mooi weer, deze zaterdag. En ik besloot een werkje uit te voeren dat al véél te lang uitgesteld was : een grondige poetsbeurt van mijn moto. Ik ging he grondig aanpakken, de hele kuip moest eraf! En dus begon ik te vijzen. De mannen van BMW hebben wel verstand van schroeven plaatsen, ik wist meteen waarom het ding zo duur was geweest. De helft van de prijs moet in de schroeven gezeten hebben. Na een uur draaien was mijn arm al helemaal lam, en had ik nog niet alles losgeschroefd.

Ik besloot dan maar dat het belangrijkste eraf gehaald was. Veel koetswerk was er niet meer aan, mijn prachtige toermoto was een naked bike of zelfs cross-motor geworden. Uiteraard viel er nu niet op te rijden, maar het plaatste de moto wel eens in een ander perspectief.

En na al dat vijzen, draaien en schroeven, kon dan eindelijk het echte kuiswerk beginnen. Al het wintervuil kwam eraf, wielen werden weer zorgvuldig proper gemaakt, alles werd mooi opgepoetst. Mijn moto stond weer helemaal te blinken, althans tot de volgende regenbui...

17/04/2010 - We'll always have Paris

Vrijdagavond vertrokken Walter, Thomas en ik richting Parijs. De weersvoorspellingen waren uitzonderlijk goed, het zou een fantastisch zomers weekend worden. We gingen er onze gezamelijke vriend Xavier bezoeken, die sinds kort met zijn vrouw Lixi naar Parijs verhuisd was, om iets dichter bij het werk te wonen. Dat was sinds al even kort gemigreerd van BNP Brussel naar BNP Parijs. De GPS bracht ons correct tot in het centrum van Parijs, recht in het Première van de lichtstad. Vlakbij de Tuileries, een mooi park in het midden van de drukte van deze stad. Vrijdagavond was een bijzonder leuk weerzien, uiteraard was het weer laat voor we de bedden opzochten.

Zaterdag moesten Xavier en Lixi naar een nieuw appartement gaan kijken en een heleboel administratieve paperassen gaan afhandelen, dus vertrokken Walter, Thomas en ik voor een relaxing morning in Parijs. Veel verder dan Jardin des Tuileries zijn we niet geraakt. We hadden onze ontbijtbroodjes opgehaald bij de eerste de beste bakker, en hadden ons geïnstalleerd aan één van de vijvers in het park. Daar staan steeds tuinstoelen ter beschikking, en we hadden onszelf de gemakkelijkste eruit gepikt. Onderuit gezeten ontbijten in de zon in het park in Parijs, de trend was gezet. Een minuutje later leek het, maar waarschijnlijk zal het wel een uur of twee later geweest zijn, promeneerden we doorheen het park naar de tweede vijver, waar we alles uiteraard nog eens moesten herhalen, want wie wist wat de namiddag ging brengen.

's Namiddags gingen we dan met Xavier op pad, langsheen de bekendere zaken van Parijs. Uiteraard langs de Eiffeltoren. Enorm grappig zijn de sjacheraars onder de toren. Naarmate je verder loopt, kan je steeds meer souvenir-eiffeltorentjes kopen voor diezelfde euro. Bovendien zijn het goed geoefende samenrapen-en-wegspurten-atleten als de politie in de buurt komt. Gelukkig voor ons kalmeerde de zon de verkooplust blijkbaar, want veel problemen hadden we in het geheel niet.
Zoals iedereen die in Parijs al geweest is weet, is Parc Des Champs de Mars. We waren alweer "moe", dus gingen we nog een beetje genieten van het toch wel uitzonderlijk mooie weer. Het was een fantastisch moment, de Eiffeltoren voor ons, afgetekend tegen een staalblauwe hemel, de zon vrolijk op ons gezicht, rustig weg van het verkeer, en genieten maar!

's Avonds besloten we een gourmet te doen op het appartement. Lixi ontpopte zich als meesterkok, en veel moesten we zelf niet doen. Alles werd voortreffelijk voorgebakken en mooi op ons bord gedeponeerd. De gemakkelijkste manier van gourmetten, zeker weten.

Op zondag gingen we voort op ons tam allooi van de dag ervoor. Want waarom zouden we anders gaan doen. We wandelden door de stad, langsheen de Seine, waar ook heel veel volk aan het genieten was van het prachtige weer en de rust. Maar dan werd het tijd om afscheid te nemen, zoals aan elk mooi liedje komt eens een eind. We werden door de GPS met vriendelijke stem weer langsheen de Moulin Rouge gestuurd en op weg naar ons eigen huisjes in België.

14/03/2010 - Suikerbonen

Zondag was de grote dag voor Kasper, de jongste telg uit het De Sitter-geslacht. Hij kreeg vandaag die plets water over zich heen die zoveel betekend voor het geloof. Kort na de middag werden we verwacht in de Pius X-parochiekerk in Deurne. De kerk was een beetje verstopt tussen de school en de lokalen kantine in, en zonder kerktoren was nog een stuk moeilijker ze te ontdekken.

De volledige familie verzamelde zich, nonkels, tantes, grootouders en neven. Onze priester was een beetje een verward type, die blijkbaar de naam wel een beetje vergeten was van de gedoopte. Het ventje zelf stoorde zich er niet aan, die lag doodgemoedereerd te slapen. De viering begon met een liedje, begeleid door Yves op de gitaar, en gezongen door Klaar en de ouders van Kasper, Yves en Kris.
De viering ging dan verder met de naamgeving. Blijkbaar betekent Kasper, schatbewaarder. Wat je zoal kan leren op een doopviering. Het is wel een mooie naam.

De viering kende nog enkele liedjes en tekstjes. Ondertussen waren de neefjes, Bernd, Mattijs en Stef, zich al aan het amuseren met zichzelf, zonder acht te slaan op de priester of de teksten. Ikzelf had de zware taak fotograaf van dienst te zijn, en wandelde dan ook verschillende keren doorheen de kerk, op zoek naar een goeie hoek om plaatjes te schieten.
Zo kon ik foto's maken van de geloften door de doopmeter en -peter, en legde ik de zalving met een snelle reeks vast.

De doopvont echter was nergens te bespeuren, dus moest de priester nog op zoek naar het christelijke symbool. Eens dat op zijn plaats stond, werd de kleine hoog opgetild. Nog steeds was het kleintje zeer braaf, maar nat gemaakt worden, dat stond hem niet aan. Luidkeels protesteerde hij in alle toonaarden die hij kon opbrengen. Niet verwonderlijk, aangezien het water véél te koud was. Moest ik zo weinig haar hebben en zo koud water over mezelf krijgen, ik zou ook een keel opzetten.
Daarna werden de zintuigen van de vers gedoopte Kasper nog gezegend, en kort daarna zat de viering erop.

Na een kort ziekenbezoek en tegelijk verjaardagsbezoek bij Cindy en Wouter konden we aanschuiven bij de rest van de familie voor een echte Breugheltafel. Een feestdis gevuld met allerlei lekkernijen, zoals zalm, balletjes met kriekjes, kaas, paté, en als dessert rijstpap en chocomousse! Aangezien de tafel vol zat, werden de jongsten - waaronder ook Klaar en ik - naar het salon verwezen, waar het alle hands aan dek was om de grijpgrage vingers van Stef van gevaarlijke dingen af te houden. Een efficiënte manier bleek de kleine volstoppen met fruit. Gelukkig konden we zelf af en toe ook nog eens iets binnenstoppen.

Enkele uren later zat het feestmaal erop, en konden we met volle magen terugkeren naar Lint.

13/03/10 - SCHOTEN, SCHOten,... Nijlen

Het volleybalseizoen zit er bijna op, nog amper enkele matchen dit seizoen. Dus ging ik dit weekend nog eens meekijken naar een match van Sveka Schoten. Tegenstander van dienst was titelkandidaat VC Nijlen, uit Nijlen uiteraard. De heenmatch was Schoten van het kastje naar de muur gespeeld, dus de ploeg was beducht voor revanche.

In de eerste set schoot de ploeg als een raket uit de startblokken. Binnen de kortste keren stond er een kloof van wel 8 punten op het bord. Daar had de tweede in de competitie niet veel tegen in te brengen, ondanks dat de wel heel gezette coach pogingen ondernam het spel te vetragen door elke 4 punten een time-out in te roepen. Een maat voor niets, want de eerste set was snel binnen voor Klaar en haar team.

De tweede set begon al even verschroeiend, maar helaas keerde het tij. De diesel van de tegenstander was op volle toeren gekomen en de punten vlogen de Schotenaars om de oren. Gelukkig konden ze nog wel een vuist maken, zodat de Nijlenaars het niet kado kregen, maar het zinkende schip van de tweede set was niet meer te redden. Niets gebeurd, 1-1 in sets. Maar ook in de derde set kon Schoten het tij niet echt keren. Een nederlaag leek onafwendbaar. En inderdaad, de derde set ging ook verloren.

De vierde set leek een beetje een maat voor niets te worden. Toch was er ook een leuk moment, toen beide ploegen elkaar bijna in de haren vlogen wegens iets zeer ingewikkelds als opstellingsfout of iets dergelijks. Het komt er op neer dat degene die moest opslaan, niet aan t opslaan was, maar de volgende, en dat mag dus niet. Het grote probleem ontstond toen het de eerste keer afgefloten werd. De ploeg corrigeerde zich, maar het volgende punt kreeg ze alweer die fout tegen. Waarop de coach én de ploeg zich als één man (of vrouw) op de scheids wierp om gelijk te halen.
Na een discussie van enkele minuten kwam het dan toch goed, maar het ritme was een beetje uit de match. Nijlen bleek nog het warmst te staan, want ook de vierde set ging niet onverdiend naar de thuisploeg.


De match was verloren, en het was niet onverdiend, want de tegenstander was sterker. Maar Schoten had heel goed meegedaan, zich dapper geweerd. Een sportieve inzet is ook een overwinning op zich!

27/02/10 - Storm op zee

Een mooi weekend om een verjaardag te vieren. En hoe dat beter te doen dan een hotelletje te boeken in Oostende, eens goed uitwaaien. Zaterdag reden we met prachtige zonneschijn naar de kust, maar voor we goed en wel daar aangekomen waren, hadden we de eerste druppels al gevoeld. Gelukkig vonden we het hotel snel terug, en trokken dan de stad in op verkenning.

Oostende is zo'n stad die rond het Kursaal gebouwd is. Enkele autovrije of op z'n minst autoluwe straten lopen weg van het Kursaal, parallel aan de dijk, naar de havengeul. We wandelden langs het strand tot aan de pier. Na een bezoekje aan de vuurtoren op het eind, keerden we terug langs de havengeul de stad in. Daar is de Visserskaai, waar verschillende restaurantjes zijn.
We botsten in de late namiddag op een benefiet waarbij enkele bands stonden te spelen, een barbeque werd gehouden en vrije geldinzameling werd gehouden. Daar bleven we even naar staan kijken, maar dan kreeg de honger de bovenhand en gingen we op zoek naar iets om te eten. We vonden iets leuks in een zijstraatje van de Visserskaai, en lieten het ons smaken. Het interieur was heel gezellig, en met ons tweetjes was het nog eens zo gezellig.

Het werd heel fris eens de zon onder was, want de wind was aangetrokken. Een voorbode voor de voorspelde storm van zondag.

Zondag probeerden we eerst het Ensorhuis te bezoeken, maar bij storm is dit dicht. Dus dat viel al in het water. De wind was pas écht komen opzetten die dag, en we besloten de elementen te trotseren door op de dijk te gaan lopen. Op de dijk raken bleek al een hele opgave, en het lukte slechts door bijna volledig dubbelgebogen tegen de wind in, van links naar rechts zwalpend. We zagen de zee wild tekeer gaan, de pier stond bijna onder water, in plaats van erboven. Het leuke aan zo'n weer is dat je zintuigen volledig ontstrest worden door het geweld van wind en water. Maar eens je achterwerk gevoelloos wordt van de koude striemende regen, wordt het wel tijd een leuke taverne op te zoeken. We vonden er eentje in de Ensor-galerij. Daar bleven we eventjes zitten boven een lekker warme thee.

Later besloten we nog naar het Sealife te gaan. Daar toegekomen echter, bleek de grote tank leeg te zijn voor kuiswerken. Aangezien de prijs dan wel een beetje hoog werd, besloten we maar naar de film te gaan. Eerst naar Brugge, maar daar vonden we onze gading niet echt. We reden dan maar door naar Gent, waar we wel onze goesting vonden. We gingen er naar Bo kijken, de (toen toch) nieuwe Vlaame film. Sterke acteerprestaties, en een sterk verhaal, maar het geheel had toch ook iets van traagheid. Ach, het belangrijkste was dat we samen een zalig verjaardagsweekend doorgebracht hadden. Waarom kan een mens niet wat meer verjaren in één jaar?

17/01/2010 - Modderende beestjes

Voor het eerst dit jaar bleef het eens een weekend droog, en besloten we de diertjes in de zoo van Planckendael te gaan bekijken. Veel zouden er nog niet buiten zijn, daarvoor was het nog veel te koud, maar voor een gezellig dagje uit met de familie was dit het ideale park in de buurt. En zo trokken we naar die dierentuin met een lang verleden.

We zagen bij het binnenkomen al meteen dat het voor de buggy van Kasper niet de gemakkelijkste opgave zou worden. De gesmolten sneeuw en de regen van de voorbije dagen had de paden omgetoverd in ware modderpoelen. De buggy geraaktje geregeld eens vast, zelfs de volwassenen werden vastgezogen in de modder. Maar dat verhoogde uiteraard enkel de pret die de kinderen hadden. Zo liepen we van de ene naar de andere kooi, ondertussen proberend de beestjes te ontdekken en de modder uit onze schoenen te houden. Wat wonderwel meestal nog lukte ook.

Maar bij het naderen van de kinderboerderij ging het helemaal mis. Daar werden de kinderen helemaal wild, en stormden ze naar de ingang. Helaas is de jongste van de kinderen die kunnen lopen nog niet meteen een sprintbom, t ventje is amper 4. En dus zagen we met z'n allen hoe Mattijs met zijn voet weggleed in volle gallop en pardoes voorover de modder in duikelde. De noodsirene kwam meteen op gang, en papa Toon moet het zwaar bemodderde slachtoffer uit het slijk trekken. Een beetje tegen zijn zin, want zoonlief had zijn papa zopas de weddenschap doen verliezen. Deze had namelijk gewed wanneer de eerste tegen de grond - of beter, de modder in - zou gaan. Toon dacht na 16 uur, maar helaas was dat meer dan een halfuur te ver gegokt.

De meeste modder ging eraf, en hoe minder modder, hoe minder geween er was, en bij het betreden van de kinderboerderij was er al terug een brede glimlach op het gezicht verschenen.

Verder gingen we ook nog even kijken naar het nieuwe verblijf van de olifanten, giraffen en zebra's, dat nog in opbouw was, en naar de jonge giraffen in de grote hal.

Alweer een prachtige dag!

05/12/09 - Mechelen, kerken binnen en buiten

De stad der Maneblussers. Een roepnaam die al dan niet met trots kan gedragen worden. De legende indachtig, is de keuze misschien snel gemaakt. De stad tussen Brussel en Antwerpen ingepland, met als bekendste monument een immense kerktoren, die zijn plaats in de geschiedenis ontzegd werd door de oorlogen der godsdiensten, staten of burgers. De toren zou de geschiedenis ingaan als hoogste kerktoren in Europa, maar geldgebrek temperde dit plan. Zo getemperd zelfs dat de toren nooit afgewerkt werd. Het resultaat is een stompe toren van bijna 100 meter hoog. Bovenop heeft de inventieve mens dan maar een skywalk gemaakt, vanwaar je een prachtig zicht kan hebben op de stad, en bij helder weer Vlaanderen van Noord naar Zuid kan aanschouwen. Verder ondervindt de stad de voordelen maar ook de nadelen van dichtbij twee grote steden te liggen. Er komen veel toeristen, want dicht genoeg bij de grote steden om een bezoekje waard te zijn. Maar helaas wordt de stad ook enigszins gedeclasseerd tot suburb van diezelfde grote steden, waardoor de activiteitsgraad in Mechelen zelf daalt. Hoedanook, voor een kort bezoek en ter ontspanning tot meerdere eer en glorie van vriendschap, relatie of gewoon vertier, is Mechelen een uitgelezen keuze. De stad heeft heel wat te bieden voor de culturele toerist: er is het Begijnhof, geklasseerd en heel leuk om door de stille, smalle straatjes te keuvelen. Er is de Grote Markt, met enkele leuke cafeetjes in de omgeving en uiteraard de machtige kathedraal die ver boven alles uitsteekt.

Klaar en ik hadden onszelf op een weekendje Mechelen getrakteerd. Het werd een weekend met alles erop en eraan. Overnachten moet een mens nu eenmaal doen, maar waarom een standaard kamer nemen als er leuke en specialere alternatieven bestaan? Zoals het Patershof, een kerk die omgebouwd werd tot hotel, in het midden van de stad. We hadden er een suite gekregen aangezien het hotel vol zat. Dat konden we wel appreciëren, een grotere kamer is steeds leuk meegenomen. We installeerden ons - geografisch gezien - boven het tabernakel. Onze kamer was dus eigenlijk halfrond, en door de originele puntige ramen hadden we zicht over de historische stad.
Het weer was niet zo schitterend, maar we maakten er een leuk weekend van. We dwaalden door de steegjes van het Begijnhof, liepen per ongeluk een jezuïetenkerk binnen vol biddende moslims, liepen langs de verschillende kerken in Mechelen en langs het stedelijk museum annex beiaardschool en beklommen de Romboutstoren waar we uiteraard bijna niets konden zien van het ommeland door het slechte weer. De toren op zich is ook wel een bezoek waard, met de specifieke beiaard. De technische details zijn me wat ontglipt, maar dat het een uniek en prachtig afgewerkt geval is, konden we van dichtbij aantonen. We bezochten het kleinste café van Mechelen, de Borrenbabbel. Plaats voor de eigenaar, 3 klanten en een toog, meer is er niet.
We genoten vooral van elkaars gezelschap, en op zondag besloten we nog een filmpje mee te pikken. Decembermaand is Kerstmaand, dus besloten we naar de nieuwe animatiefilm A Christmas Carol te gaan kijken. Een ontroerend mooie film, naar het verhaal van Charles Dickens. Ondanks enkele puberende kleuters achter ons, genoten we toch van de film.
Kortom, een idealer weekend kan een jong koppel zich niet voorstellen.

27/11/09 - 13 in een dozijn

Na een hele lange afwezigheid was het eind november dan eindelijk nog eens zover: de bende van Aalst ging op uitstap. Na de geslaagde excursies naar Escalles en Geersdijk, viel ons oog op de bevallige streek van de Vallée de la Molignée.. Deze stille hoek in de Condroz is vooral bekend bij de fervente bierliefhebbers. Op minder dan 20 km van elkaar liggen immers Chimay en Maredsous. Het was deze laatste plek waar we onze tenten gingen opslaan. Maredsous zelf natuurlijk heeft enkel de abdij, maar het dorpje er net naast, Sosoye, had een lieflijk Ardens huisje voor 12 mensen te huur. En dat hadden Simon, Ine, Lies, Wout, Xavier, Lixi, Walter, Stefanie, Jeroen, Thomas, Wouter en Cindy goed begrepen en dus geboekt. De aanloop naar het weekend werd gekenmerkt door het formuleren van grootse plannen voor galactische toeren en vooral halsreikend uitkijken naar dit langverwachte weekend.

En eindelijk was het dan zover. De week zelf was het barslecht weer geweest, maar vrijdag kon niets van dat alles ons deren. Druppelsgewijs kwam iedereen toe aan het huisje daar in het stille dorp van Sosoye. Eén na één gingen de lasagna's de oven in om al meteen met een klassieker te starten. Zo kon gemakkelijk iedereen gevoederd worden. Laat op de avond waren de kamers verdeeld, was iedereen voldaan met lasagna en hadden we de living reeds getransformeerd naar een meer gezellige cirkel omheen het knapperende haardvuur. Met 12 kan je best wel heel wat verhalen vertellen en ook nog eens heel goed kwissen, dus na de muziekkwis van Jeroen werd het al snel zaterdagmorgen voor iedereen tussen de lakens kon kruipen.


De volgende voormiddag stond spek met eieren op het menu, meesterlijk klaargemaakt door een heleboel interim-chefs onder de deskundige leiding van Walter en Cindy. Feitelijk was het zo dat de interims meestal in de weg liepen van Walter of Cindy...
Nadat iedereen zich goed volgegeten had met dit heerlijke idee, besloten we een stapje te zetten in de omgeving. We hadden een boekje mee, met een wandeling die doorheen het dorpje kwam, maar besloten de oude spoorweg - die nu een geasfalteerde wandelweg is met daarnaast een soortement go-cart-spoorweg - te nemen richting Falaën. Eventjes verder verlieten we deze weg en volgden dan het plannetje. Of toch tot we de ruïnes van een vergaan kasteel zagen. Blijkbaar hebben we daar ergens een pijltje gemist want plots kwamen we uit het bos op een plaats waar we niet behoorden uit te komen, en stonden we voor een ander stuk bos waar gejaagd werd. Dat vonden we toch niet iets te riskant voor het weekend en, nadat Thomas, Simon en Walter een karrevracht modder verzameld hadden aan broek en schoenen in een ultieme poging de wilde natuur te temmen en dwars door het veld te steken, gingen we maar naar het eerstvolgende dorp. Enfin, kerk, twee huizen en een parochiezaaltje. Jeroen en Wout hadden wel zin in een frisse pint en terwijl de rest probeerde uit te vogelen waar we zaten of heen moesten, gingen die twee eens informeren naar de mogelijkheid voor ene schuimer te krijgen. Bleek dat we binnenvielen op een schoolfeestje, maar waar we wel nog iets konden te drinken krijgen. Een uurtje of zo later, en weer opgewarmd, trokken we verder, de Molignée opnieuw over tot we weer op de voormalige spoorweg kwamen en deze terug afwandelden tot we terug aan het huis kwamen. Om terug op te warmen bestond niets beter dan een goed vuur, een fris pintje, en enkele spelletjes. Het werd tijd om aan het avondeten te beginnen, dus schoten de behulpzamen toe om Xavier te helpen bij het bereiden van de fajita's. De eettafel, die toch voor 12 man ruim volstond, stond volgepakt met groentjes, gehakt, en fajitaspannekoeken. Fajita's zijn best wel vullend, behalve voor Wouter. Het Bodemloze Vat Himself bleef maar eten onder het goedkeurend maar desalniettemin verbaasde oog van zowat iedereen aan tafel.

Uiteindelijk was ook Wouter voldaan en gooiden we alles in de vaatwasmachine (gooien uiteraard zoals in rustig inzetten) Eventjes later kwam mijn persoonlijke grootse gemis dan toe, recht uit Lint, Klaar. Meteen werd deze aan de groep voorgesteld, en voor de rest van de avond kwam ze maar met moeite nog uit mijn armen. We waren met 13 en dat maakte de zaak er een beetje gemakkelijker op om de ploegen te verdelen voor de tweede kwis op het weekend. Deze keer de klassieker van Thomas. Drie teams, en het bleef tot het einde toe best spannend, net zoals altijd. De beste overwon, de rest van de avond werd vrolijk doorgebracht.

Zondag besloten we na de middag toch even naar de abdij van Maredsous te gaan. Met de wagens, want het was aan het regenen. De abdij zelf stelt eigenlijk niet zo heel veel voor, en we waren na enkele minuten eigenlijk al er op uitgekeken. We besloten dan maar naar het cafeetje wat verder te gaan, en een uurtje of zo later gingen we maar weer naar het huis. Enkelen onder ons gingen nog even door Sosoye wandelen, maar door het jachtseizoen konden we nergens eigenlijk heen.

Het was dan al eventjes in de namiddag en één voor één begonnen de gasten zich klaar te maken om te vertrekken, terug naar huis, hopelijk goed uitgerust van dit weekend. Ik was in elk geval weer klaar om erin te vliegen, het weekend had me reuzegoed gedaan.

Fotos - Lokatie

21/11/09 - Wouter wordt weer 25

We zeggen en schrijven 16 november 1983. Een jongen ziet voor de eerste maal de buitenwereld en krijgt de naam Wouter Beckers mee. Ondertekende heeft het geluk en de eer deze boreling op latere leeftijd te leren kennen en het heerschap tot zijn vriendenkring te mogen rekenen.

De kwart eeuw die volgt, kruisen onze wandelpaden geregeld eens, en steeds weer is het weerzien memorabel. Ik zal geen bloemlezing gaan houden over alle situaties waarin we terechtgekomen zijn, maar telkens opnieuw brengen de herinneringen een gelukzalige glimlach op het gezicht.

En dus was het de normaalste zaak van de wereld om zaterdag naar Merksem te snorren, want de aarde had alweer een toertje rond de zon volbracht. Wouter gaf een verjaardagsfeestje. Wie goed kan tellen, zou moeten zien dat Wouter zijn 26ste levensjaar net had volbracht. Maar Wouter zelf had daar duidelijk een andere mening over. 26 worden heeft alleen maar nadelen, moet hij gedacht hebben. En dus gaf hij een feestje voor zijn 25ste verjaardag!

En ik kwam, en zag dat het goed was. Oude bekenden Carl, Kris en Filip waren van de partij, net als al die anderen die ik van gezicht herken, maar de naam nooit kan onthouden. Misschien dat de drank er toen voor iets tussen zat. Deze keer weet ik wel zeker dat het de drank niet was, maar desalniettemin zou het wel kunnen dat ik enigszins afgeleid was door één bepaalde aanwezige. De bedoelde weet wel over wie ik het heb.

Soit, de drank vloeide ook deze avond rijkelijk, met mate en met maten. Het gezelschap was leuk, superleuk zelfs, en de sfeer zat er goed in. De living was gauw gevuld, en de keuken als reserveruimte geraakte ook wel vol, en dus moest je je nooit vervelen, daar in Merksem.

Ter afsluiting kan ik dus maar besluiten : Wouter, vier de komende 25 jaar nog maar een paar keer je 25ste, niemand zal het je kwalijk nemen!

17/10/09 - Levenslicht

De eenzame reiziger haastte zich door het woud. Het werd donker, en s'nachts was het woud een gevaarlijke plek. Geruime tijd reeds hielden schimmige figuren zich op tussen de bomen, en als ze zich vertoonden, stond het slachtoffer groot onheil te wachten.
Een bliksemflits verlichtte kort even het pad, maar door de striemende regen zag de man niet veel. De winter was snel ingetreden dit jaar. Een slecht voorteken, want de oogsten waren ook dit jaar weer verkleind. De wind joeg modderspatten op, en de laarzen van de reiziger waren vuil een aangekoekt met modder en rottende bladeren. Wie vanop afstand de man zag stappen, kon merken dat een oude kwetsuur zijn pas vertraagde. Het linkerbeen werd ontzien. Toch was de man sterk, want hij had een stevige pas en straalde kracht uit. Hij was als een soldaat, iemand die strijd had gezien en meegemaakt, maar nu niet meer in oorlogen diende.

De donder ratelde doorheen het geloei van de wind, terwijl hij de rand van het bos naderde, en uitkwam op de hoge weiden boven het dorp. Het gras was hier al weggevreten door het vee, dat nu in de lagere weiden stond, of, nog waarschijnlijker, in de stallen ondergebracht was. Van hier af kon je het dorp zien liggen, net naast het smalle riviertje dat tussen de weiden en de akkers kronkelde. Het dorpje was niet groot. Slechts enkele boeren die samen leefden, en waar iedereen iedereen kende. Het zou hem bescherming bieden voor de nacht en de taak die hij hier moest verrichten.
Het was al moeilijk genoeg om vooruit te geraken in deze storm, en nog moeilijker om het dorp te vinden, en dat kwam hem ideaal uit. De hele dag had hij proberen ontkomen aan zijn achtervolgers, en het was pas gelukt in het immens uitgestrekte woud, waar de paarden van de meedogenloze achtervolgers niet snel vooruit geraakten, en bovendien kenden ze het woud en de gevaren ervan niet. Dat ze het woud met het grootste respect en zelfs ontzag moesten behandelen, wisten ze niet, en door hun houding en gewelddadig doorbreken door de groene muren, wekten ze de woede op van de geesten van het woud. Hij kon ze best op zijn eentje aan, maar de opdracht was te belangrijk op de aandacht op zichzelf te vestigen. Hij liet het over aan het woud. Hun geschreeuw joeg nog een rilling langs zijn rug, en hij trok zijn mantel wat dichter rond zich heen, tegen de gure wind en de nog steeds onverminderd vallende regen. De lichte bescherming die de bomen en struiken tegen het onweer boden, viel weg nu hij in de weiden terechtkwam, en hij er stevig de pas is, recht door het grasveld naar de kleine lichtjes van het dorp. Het was slechts toen hij aan het eerste huis kwam, dat die ene aandachtige hond aansloeg. Het huis was donker, alle luiken dicht, geen rook uit de schouw. Leegstaand of diep in slaap. Het deed er niet toe, zijn doel lag bij het derde huis, het huis waar de luiken dicht waren, maar door de kieren toch enkele straaltjes licht tevergeefs het donker probeerden terug te duwen. Zijn wandelstaf tikte nu hij op de kasseien liep die de laan van het dorp vormden. De eerste hond was stilgevallen, maar nu hij het huis van zijn doel naderde, begroetten twee honden zijn komst met vrolijk geblaf. Het volk binnen wist nu dat er goed volk langskwam, en toen hij aan de deur kwam, zwaaide deze snel open, zelfs voor zijn vuist kon neerkomen op het hout. Licht straalde naar buiten en warmte omhelsde hem. Vlug stapte hij over de drempel, in de gezellige warmte en tevreden eindelijk in het droog te kunnen schuilen. De vrouw die achter de deur stond en deze snel sloot tegen het gure weer. Het was een jonge vrouw, met goudgele lokken die tot op de schouders en blauwe ogen. Aan haar voeten zat een bruine cockerspaniël met een heel guitige blik, en die duidelijk heel blij was de nieuwe gast te zien. De ogen van de man blonken, en met een snelle beweging haalde hij een koekje uit één van de vele zakken van zijn reismantel. Het hondje gaf een opgewonden blafje en het koekje verdween in één hap naar binnen.

Het meisje glimlachte en voerde de man aan zijn arm naar de leefruimte. Daar zat het volledige gezin met bedrukte gezichten te kijken. Toen hij echter binnenstapte, werd de gloed van het vuur groter en warmer. De hoop die de kamer al een tijdje verlaten had, kwam als een snelle wind terug en lichtte de gezichten van de mensen op. Op sommige gezichten brak zelfs een stralende glimlach door. De man glimlachte geamuseerd in zichzelf, terwijl hij zich ontdeed van zijn reismantel. De mantel stoomde ondertussen van de warmte in de ruimte, en het geheel straalde magie uit. Hij voelde dat de verwachting bezit nam van de kamer en besloot niet langer stil te blijven. Het was immers hoog tijd.

"De voorspelling komt vanavond uit" begon hij tegen de aanwezigen in zijn rustige, lage stem. "Weinigen kennen de ware spreuk van de voorspelling, en weinigen kennen de juiste toedracht. Slechts weinigen kennen mij, maar ik zie aan jullie gezichten dat de verhalen de ronde doen. Jullie kennen mij als de Reiziger, of de Magiër, hoeveel die naam teveel eer is voor mij." Opluchting golfde door de kamer, want hoewel de verhalen over de Reiziger steeds over geluk en voorspoed gingen, boezemden de ongekende en bijzondere krachten van de man de aanwezigen ook wel angst in. "Mijn reizen brachten mij overal op deze wereld, en veel kennis heb ik vergaard, en deze kennis heb ik dikwijls kunnen aanwenden om jullie volk te helpen en bij te staan. En vannacht zal ik al mijn kennis nodig hebben. Vannacht zal beslissend zijn, en..." De man werd onderbroken door een kermende schreeuw uit de aanpalende kamer. De betovering van zijn woorden was op brute wijze verstoord, en de luisteraars ontwaakten uit de droom, en keken ontsteld om zich heen, maar de man was met enkele grote stappen al aan de deur. Zacht opende hij deze en keek binnen. Nog een schreeuw volgde en de man glipte snel binnen, de deur zorgvuldig achter zich sluitend.

In de tweede kamer lag een vrouw zwetend te bed. Een tweede meisje met gouden haren was druk in de weer met lappen en water. De vrouwen merkten hem pas op toen hij zijn hand op de schouder van de vrouw in het bed legde. Een zwakke glimlach ging van de vrouw uit, maar ze sloot al snel de ogen voor de opkomende pijn van de nieuwe weeën. De bevalling was reeds lang aan de gang, te zien aan de stapel lappen in de hoek van de kamer, en de hoeveelheid as in het vuur. Het tweede meisje stond enigszins te wankelen, eindelijk een beetje rust gegund nu de Reiziger binnen gekomen was en de vrouw kon bijstaan. De Reiziger mompelde ondertussen zachtjes tegen de vrouw en zuchtend ontspande deze zich. De Reiziger keerde zich naar het meisje en sprak enkele zachte woorden tegen haar. Ze knikte, pakte enkele propere lappen en ging aan de kant van het bed staan, de Reiziger afwachtend bekijkend, maar klaar om te handelen op zijn teken. De Reiziger nam positie aan de andere kant van het bed, en bewoog zijn handen volgens het oeroude ritueel, dat hij zovele malen had uitgevoerd, en nooit meer zou vergeten. De magie die hij opriep was onmiddellijk voelbaar, en de vrouwen keken met ontzag naar de handen van de man, waartussen de vage vormen van een glanzende grijze bol begonnen te verschijnen. De handen van de man gingen steeds sneller, terwijl de ogen van de zwangere vrouw zwaar werden en de oogleden zachtjes dichtvielen. De beweging vertraagde en werd breder, over het hele lichaam van de vrouw. De bol zweefde nu recht boven de bolle buik. De Reiziger begon een oud lied, in een taal die niemand meer kende, maar zeer geruststellend klonk. Een onaards groen licht begon op te lichten in de bol, werd sterker en kleurde tenslotte naar paars. De man boog zich voorover over de vrouw en de bol flitste enkele keren en spatte toen in een explosie van kleur uit elkaar tot een waaier die neerdwarrelde over de vrouw. De Reiziger gaf het teken aan het meisje. Het meisje stond met de mond open te kijken naar het schouwspel en zag met stomme verbazing dat het kind ter wereld gekomen was. Snel pakte ze het in de doeken en bracht het naar de kom warm water bij het vuur om het kindje te wassen en te onderzoeken. Ondertussen depte de man het voorhoofd van de vrouw, terwijl zachtjes tegen haar aan het praten. Het meisje keek vol bewondering naar het prachtige kindje, maar hield geschrokken de adem in toen het kind de ogen opendeed. Het helderblauwe licht uit de grote ogen bliksemde de kamer in. De ogen waren hypnotiserend, maar straalden vrede en bescherming uit. De Reiziger nam het kind in zijn armen en bekeek het aandachtig. Tevreden knikte hij. "De voorspelling zal uitkomen. Zorg nu voor de vrouw." sprak hij tegen het meisje. Daarop stapte hij de deur af met het kind, en verdween uit de kamer.

In de eerste kamer toonde hij het kind aan de aanwezigen en sprak. "Dit kind zal onze redding worden, maar op dit moment zijn de gevaren die ons omringen dichtbij. Ik zal het kind in veiligheid brengen. Bescherming is onderweg hierheen die jullie zal beschermen en mijn aftocht zal dekken. Houd stand, want dit geheim mag het dorp niet verlaten." Achter hem was het meisje zachtjes binnengekomen, een zak met spullen in de hand. "Ik ga mee", sprak ze zacht maar zelfverzekerd. De Reiziger keek verrast om, en vervolgens met een onderzoekende blik. Het meisje keek dapper terug, maar de spiedende blik was te sterk om te weerstaan. Ze sloeg de ogen neer, maar beheerst sprak ze opnieuw: "Ik ga mee". De Reiziger leek te twijfelen, maar een korte glimlach en de twinkeling in zijn ogen verraden dat hij heimelijk blij was met hetgeen hij zag of hoorde. Hij knikte en zei dat ze niet veel tijd hadden en ze zich moest voorbereiden op een lange, zware en moeilijke reis. Snel verdween ze terug naar de andere kamer. Het eerste meisje, dat voor hem de deur opende, liep vlug achter haar aan. De Reiziger hield haar even tegen en zei haar goed te zorgen voor de pas bevallen vrouw, die haar kind maar even had gezien.

Even later stonden de Reiziger en het meisje klaar voor de deur. Het regende nog steeds hevig, maar met een zachte duw in de rug duwde de Reiziger het meisje voor zich uit, de donkere nacht in. Het meisje droeg het kind, de man de rugzak en zijn staf. Voorover gebogen tegen het gure weer haastten ze zich de straat uit, in de andere richting als de man toegekomen was, in de richting van de rivier.

De man keek soms ongerust over zijn schouder, bezorgd om het meisje dat achter hem liep met het kind, maar nog meer bezorgd om wat zich achter hen bevond. Hij kon voelen dat zijn achtervolgers de geboorte hadden gevoeld en hun woede was zo groot dat ontsnappen al zijn kennis zou vergen. Toch grijnsde hij toen hij de vlam in de ogen van het meisje zag. Het levenslicht was ook op haar overgeslagen. De legende was begonnen, als ze samen konden blijven zouden ze sterk worden. Zo sterk als in de voorspelling was gezegd. Zo sterk dat het levenslicht de wereld zou omvatten. De tocht was lang, en ze zouden veel lijden, het kind waarschijnlijk nog het meest, maar ze zouden er allen sterker uit komen.

Het levenslicht was in de wereld gebracht, de legende was begonnen.

10/10/09 - Herinnering aan Jonas Schoonaert

3 oktober startte als een gewone, maar toch opwindende dag. De dag steeg naar een hoogtepunt toen de volleybalploeg van Roepovo Poperinge de topper tegen Kwavo Watou won. Het moment net daarna echter, had niemand in zijn stoutste dromen verwacht. Jonas Schoonaert zakte in elkaar. Hulp was meteen ter plaatse, maar kon niet meer baten. De wereld draaide niet meer, de tijd stond stil. Eén vraag lag op ieders lippen : Waarom?
Ik kende Jonas eigenlijk maar vaag, als broer van Lies en Ine. Toevallig was ik dat weekend op verlof in Zweden, maar toen Wout belde met de vreselijke tijding, sloeg het nieuws in als een kernbom. Niet goed wetend wat te zeggen, kon ik niet veel anders zeggen dan hem en de familie veel sterkte wensen. Wat doen woorden ertoe op een moment dat stilte de wereld in zijn greep heeft? Ik kon maar proberen die spreekwoordelijke schouder om op te huilen te zijn.

Zaterdag 10 oktober was de begrafenis. Het kerkje van Roesbrugge was nooit gebouwd voor de enorme hoeveelheid mensen. Rechts vooraan stond de ploeg opgesteld, sommigen stuurs kijkend om verdriet te verbergen. Links, het ploegje waar Jonas met veel plezier training aan gaf. De maten van altijd, Xavier en Lixi, Jeroen, Thomas, Walter en Stefanie en Wouter waren als bij toeval tegelijk aan de kerk toegekomen. Voor de rest, een hele hoop vrienden, familie, kennissen van alle hoeken van het land.

De misviering was prachtig opgebouwd. Persoonlijke teksten gaven een beeld van hoe Jonas zal herinnerd worden. Vrienden van zijn kot in Gent, maten van op volleybal, familieleden die hem al heel zijn leven kenden, collega's van op school,... Allemaal worstelden ze met het verlies en probeerden de pijn te verlichten met een persoonlijke tekst. Te laten horen aan de familie dat ze er zijn, dat ze Jonas voor eeuwig een plaatsje zullen geven.

25 jaar levenservaring, 2 armen, 2 benen en een hoofd met genoeg hersens, maar wat moet je doen als je tegenover de familie staat, mensen die vrienden zijn? Machteloosheid overheerst.

Ik kende Jonas niet zo goed. In deze week heb ik hem veel beter leren kennen. En de vlam van herinnering zullen we voor eeuwig helder brandend houden, de warmte ervan zal troost brengen. Hij is niet ver van ons, en we weten dat hij wacht aan het einde van de weg. We zullen wenen als het verdriet te groot wordt, maar merken dat we wenen om dingen die ons gelukkig en blij maakten.

Voor Ine, Lies, Wout, Paulien, Martin en Christine, en Jonas.

27/07/09 - Cavendish wint opnieuw

Daags na de aankomst op de Champs-Elysées was het traditiegetrouw te doen in Aalst. Het eerste na-tour-criterium had het allemaal : goed weer, veel volk en goeie coureurs!

Op het lijstje van bekende genodigden : Jurgen Van Den Broeck, Franck Vandenbroucke, Maxime Monfort en uiteraard, Mark Cavendish, de coureur met een genant aantal overwinningen in de Tour De France. Ook was dit het eerste heroptreden van Robbie McEwen, na de zware verwondingen die hij opliep in het begin van dit jaar.
Het parcours was lichtjes gewijzigd ten opzichte van het jaar ervoor, maar de spanning en opwinding werden hoog gehouden door verschillende ontsnappingen en zelfs een poging om de sprinters voor te zijn door onder andere Jurgen Van Den Broeck.
Helaas, het mocht niet baten, Team Columbia bracht zijn spurtbom naar voor en alhoewel het heel erg kort was, kon Robbie McEwen de overwinning net niet nemen. Cavendish blijft winnen, Tour gedaan of niet!

De sfeer was optimaal, de rit mooi om zien en het spektakel geleverd door de renners belooft voor het komende sportjaar !

Route

24/07/09 - Trouw Wouter en Cindy

Zie ook de foto's !

Na de trouw voor de wet die al enkele weken geleden plaatsvond, was het vrijdag tijd voor het échte werk : de grote ceremonie voor God, familie en vrienden. De volledige equippe was aanwezig en uiteraard véél te vroeg. De musici van dienst, Wout, Colette en Xavier, stelden zich op en hadden een gemakkelijk slachtoffer in Thomas en mij op de akoestiek te testen in de St Bartholomeuskerk in Merskem.

De voorbereidingen waren klaar, de genodigdheden sijpelden één voor één binnen. En om twee uur was het dan zover, de Bentley en de limousine gleden tot voor de kerk, de aanstaanden werden plechtig opgesteld, de eerste flitsen van de fototoestellen zetten de kerk in het licht.

De viering was mooi, met een begeesterde priester, capabele muzikanten die de viering verluchten, en uiteraard de zenuwen die af en toe eens toesloegen bij bruid, bruidegom en getuigen. Na het overtuigende ja-woord van Wouter en Cindy werden in een emotioneel moment de ringen aan elkaars hand geschoven. Het was zover: Wouter en Cindy, voor eeuwig één, in goede en slechte dagen, in gezondheid ... enzovoort enzovoort.

De viering eindigde, maar tijd om het paar te overladen met rijst en gelukwensen was er niet veel. De hemelsluizen openden zich en de aanwezigen moesten maken dat ze onder dak waren om niet helemaal weggespoeld te worden. Wouter en Cindy gingen een droog plekje opzoeken om de trouwfoto's te maken, de rest had een gemakkelijke rustplaats tot het avondfeest bij Walter en Stefanie.

Na een paar uur Tour De France kijken bij Walter en Stefanie was iedereen dan weer opgedroogd, degenen die het nodig vonden hadden gauw iets anders aangedaan en dan was het tijd om op te trekken en de feestmutsen op te zetten !

Het feest ging door in feestzaal Hof Ter Keulen, in het gedoemde dorp Kallo, in de schaduw van de Antwerpse haven. Een hele idyllische lokatie, naast een kanaaltje, een mooie tijd erond, een rustiek dorpje. Jammer dat het weer het niet toeliet hier ten volle van te genieten.

We waren net op tijd gearriveerd en konden de verplichte maar daarom niet minder gemeende gelukwensen aan bruidspaar, ouders en getuigen overbrengen om ons daarna te storten op het aperitief. De keuze van tafels was bijzonder uitgekiend. Alle mensen die elkaar goed kenden mochten aan eenzelfde dis tafelen. En om het origineel te houden waren de ondervedelingen genoemd naar wereldsteden, in plaats van het ongeïnspireerde nummeren van de tafels. Onze uitverkoren tafel werd Sevilla. Colette had verstek moeten laten voor het feest, en daarom konden we de plaats wat beter verdelen tussen de rest van het gezelschap : Xavier en Lixi, Walter en Stefanie, Wout en Lies, Thomas, Jeroen en ondergetekende. Tot de rest van het gekende gezelschap hoorden ook nog Carl en Kris, die de dag nadien de eerste verjaardag van hun spruit mochten vieren, Filip Dammekens en Pieter Van Herreweghe.

De maaltijd was zeer verzorgd, goed voorzien en zeer gezellig. Op het menu stonden onder andere jacobsvruchten en lamsmanchettes én om af te sluiten was er een heus dessertenbuffet. Dat buffet werd voorafgegaan door het presenteren van de bruidstaart, die door Wouter en Cindy aangesneden mocht worden.

De maag was goed gevuld en dat betekende : tijd voor de openingsdans! Wouter en Cindy betraden de dansvloer en dansten hun dans. Wij keken toe, en zagen dat het goed was. Na de openingsdans was er nog de verplichte dans met de (schoon)ouders en daarna was het tijd voor allen die al kramp in de benen hadden van het lange stilzitten. De DJ was in vorm en de uren vlogen voorbij. De chauffeurs van dienst (waarvoor onze welgemeende en evenzeer verschuldigde dank) gaven tekenen van vermoeidheid, dus wensten we het bruidspaar nog eens veel succes en voorspoed en geluk op de huwelijksreis en gingen dan, moe maar tevreden, ons eigen bed terug opzoeken.

Een prachtige dag die later nog met veel plezier zal herdacht worden!

Route