Na de trouw voor de wet die al enkele weken geleden plaatsvond, was het vrijdag tijd voor het échte werk : de grote ceremonie voor God, familie en vrienden. De volledige equippe was aanwezig en uiteraard véél te vroeg. De musici van dienst, Wout, Colette en Xavier, stelden zich op en hadden een gemakkelijk slachtoffer in Thomas en mij op de akoestiek te testen in de St Bartholomeuskerk in Merskem.
De voorbereidingen waren klaar, de genodigdheden sijpelden één voor één binnen. En om twee uur was het dan zover, de Bentley en de limousine gleden tot voor de kerk, de aanstaanden werden plechtig opgesteld, de eerste flitsen van de fototoestellen zetten de kerk in het licht.
De viering was mooi, met een begeesterde priester, capabele muzikanten die de viering verluchten, en uiteraard de zenuwen die af en toe eens toesloegen bij bruid, bruidegom en getuigen. Na het overtuigende ja-woord van Wouter en Cindy werden in een emotioneel moment de ringen aan elkaars hand geschoven. Het was zover: Wouter en Cindy, voor eeuwig één, in goede en slechte dagen, in gezondheid ... enzovoort enzovoort.
De viering eindigde, maar tijd om het paar te overladen met rijst en gelukwensen was er niet veel. De hemelsluizen openden zich en de aanwezigen moesten maken dat ze onder dak waren om niet helemaal weggespoeld te worden. Wouter en Cindy gingen een droog plekje opzoeken om de trouwfoto's te maken, de rest had een gemakkelijke rustplaats tot het avondfeest bij Walter en Stefanie.
Na een paar uur Tour De France kijken bij Walter en Stefanie was iedereen dan weer opgedroogd, degenen die het nodig vonden hadden gauw iets anders aangedaan en dan was het tijd om op te trekken en de feestmutsen op te zetten !
Het feest ging door in feestzaal Hof Ter Keulen, in het gedoemde dorp Kallo, in de schaduw van de Antwerpse haven. Een hele idyllische lokatie, naast een kanaaltje, een mooie tijd erond, een rustiek dorpje. Jammer dat het weer het niet toeliet hier ten volle van te genieten.
We waren net op tijd gearriveerd en konden de verplichte maar daarom niet minder gemeende gelukwensen aan bruidspaar, ouders en getuigen overbrengen om ons daarna te storten op het aperitief. De keuze van tafels was bijzonder uitgekiend. Alle mensen die elkaar goed kenden mochten aan eenzelfde dis tafelen. En om het origineel te houden waren de ondervedelingen genoemd naar wereldsteden, in plaats van het ongeïnspireerde nummeren van de tafels. Onze uitverkoren tafel werd Sevilla. Colette had verstek moeten laten voor het feest, en daarom konden we de plaats wat beter verdelen tussen de rest van het gezelschap : Xavier en Lixi, Walter en Stefanie, Wout en Lies, Thomas, Jeroen en ondergetekende. Tot de rest van het gekende gezelschap hoorden ook nog Carl en Kris, die de dag nadien de eerste verjaardag van hun spruit mochten vieren, Filip Dammekens en Pieter Van Herreweghe.
De maaltijd was zeer verzorgd, goed voorzien en zeer gezellig. Op het menu stonden onder andere jacobsvruchten en lamsmanchettes én om af te sluiten was er een heus dessertenbuffet. Dat buffet werd voorafgegaan door het presenteren van de bruidstaart, die door Wouter en Cindy aangesneden mocht worden.
De maag was goed gevuld en dat betekende : tijd voor de openingsdans! Wouter en Cindy betraden de dansvloer en dansten hun dans. Wij keken toe, en zagen dat het goed was. Na de openingsdans was er nog de verplichte dans met de (schoon)ouders en daarna was het tijd voor allen die al kramp in de benen hadden van het lange stilzitten. De DJ was in vorm en de uren vlogen voorbij. De chauffeurs van dienst (waarvoor onze welgemeende en evenzeer verschuldigde dank) gaven tekenen van vermoeidheid, dus wensten we het bruidspaar nog eens veel succes en voorspoed en geluk op de huwelijksreis en gingen dan, moe maar tevreden, ons eigen bed terug opzoeken.
Een prachtige dag die later nog met veel plezier zal herdacht worden!
Een prachtige dag die later nog met veel plezier zal herdacht worden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten