Omstreeks 18.30 uur vertrokken we naar de overkant van het water. We volgden de bordjes van het festival naar de parking waar nog ruimte zat was, dus daar hoefden we ons al geen zorgen over te maken. Vandaar moesten we nog een stukje langs de Schelde wandelen tot aan de abdij en de festivalweide. Veel weide was het niet, maar de setting van het festival met de abdij maakt al meteen een zomers sfeertje.
Het festival is gratis, en verschillende tentjes van de verschillende sponsors vormden een corridor naar de twee hoofdpodia : de tent en dan een groot podium ernaast. De line-up was zo uitgevoerd dat je steeds van de ene plek naar de andere kon gaan zonder een optreden te hoeven missen of halverwege te moeten verkassen. Dat kwam voor ons goed uit, want we waren wel geïnteresseerd in een hoop groepen.
Jill en Lauren hadden we net gemist, maar dat vonden we nu ook niet zo erg. Eigenlijk helemaal niet. De meisjes hebben precies één eigen nummer, en voor de rest moesten ze het hebben van Engelstalige covers. Nogal een slechte keuze, te weten dat de twee meiden slechts een weinig eigen Engelse basiskennis hebben. Een cover is dus niet zo'n sinecure als het wel lijkt.
Voor ons stond niet meteen iets op het podium, het eerste zou pas een goed half uur later beginnen. We besloten een frietje te stekken. Daarvoor mochten we eerst al bonnetjes aankopen, waar de allerslimste jobstudent ter wereld werkte. "Mag ik alstublieft 10 bonnetjes?" "Neen, dat gaat niet, we verkopen we enkel per vijf" "Okeee, mag ik dan twee keer vijf bonnetjes?" Anyway, toen we onze bonnetjes dan eindelijk hadden, begon het natuurlijk te regenen. We kochten nog onze frietjes en zochten dan een droog schuilplekje onder een grote boom, waar we wonderwel toch droog bleven. Na de maaltijd zochten we een leuk plekje op in de grote tent, waar de eerstkomende groep zou gaan optreden. Net op tijd blijkbaar, want even later, toen het optreden al begonnen was, begon het helemaal te stortregenen. Gelukkig stonden we dan toch droog.
Het eerste optreden was voor Sweet Coffee Light. Sweet Coffee kende ik wel, maar wat de Light te betekenen had, zou voor altijd een mysterie blijven. De gekende mix van hiphop en reggae en chill out muziek werd best gesmaakt door het aanwezige publiek. De warme soulstem van beide zangeressen deed ons meteen denken dat de bui buiten de tent een heuse tropische regenplens was, en iedereen kwam in vervoering van het fantastische geluid dat de saxofonist uit zijn instrument haalde.
Een uurtje later had niemand het nog koud, en konden we onder een grijze, maar droge hemel verkassen naar het grote podium voor de volgende act.
Bart Peeters kwam als een hyperactieve springveer het podium op met een vijfkoppige band, met zoals steeds, volkse instrumenten zoals de accordeon en een violist. De muziek die hij bracht, bracht meteen de sfeer erin op de weide en iedereen zong en deed vrolijk mee, al van in het begin van de performance. Een geüpdate en vernederlandste versie van "I'm into folk" bracht de wei aan het springen en klappen en van het prachtige nummer "Heist aan zee" (ooh-oh-oh-ooh, ooh-ooh-ooh) werd door elke man of vrouw, het refreintje meegezongen uit volle borst. Bart had ook nog een ongelooflijk goeie percussionist bij, met de welluidende naam Abdel endannogeenheleboelklanken, die hij voor het gemak maar als zijn eigen broer had voorgesteld. Deze Abdel mocht op een bepaald moment een heel mooi nummer zingen in het Marokkaans, met Bart en de rest als begeleiding. Ook dit werd enorm gesmaakt door het publiek. Dat het terug begon te regenen, kon het publiek niet wegjagen, en gelukkig - zoals Bart ons bezweerde - was het maar zever, en geen oude wijven, want zo'n oude wijven op uwe kop krijgen, was toch niet alles. Zwaar regenen deed het inderdaad niet, en zelfs nog beter, een kwartiertje later was het helemaal gedaan, en dat zou zo blijven voor de rest van de avond.
Bart had ons allemaal goed opgewarmd, en een fantastisch sfeertje hing over de abdij en de festivalweide.
De volgende act was weer een grote naam, Das Pop. Eigenlijk feitelijk redelijk onbekend, en niet zo meteen ons genre van muziek, maar het optreden had wel enorme presence. Die Bent Van Looy heeft ongelooflijk veel energie, maar ook wel charisma. Hij had in elk geval de tent goed mee. Voor ons een beetje te veel gitaargebeuk, maar wij waren aan het wachten op de final act, Daan.
Daan kwam als steeds op in kostuum, net als zijn volledige band, met uitzondering van de lieftallige Isolde Lassoen. Deze kwam smaakvol gekleed in een mooi rood jurkje, als statement tegen al die mannelijke zwarte kostuums. Er werd afgetrapt met een redelijk onbekend nummer, maar naarmate het optreden duurde, kwamen de meestampers uiteraard voldoende aan bod. Het begon met Icon, dat lustig meegebruld werd door de festivalgangers.
Nadien kwam ook nog Wifebeater en Player aan bod, en toen ging de tempo helemaal de hoogte in met Exes en met Swedish Designer Drugs als apotheose na het intiemere Protocol. Het grasveld voor het podium golfde en de energie kronkelde door de mensenmassa. Iedereen keek met extase toe toen Daan en Isolde het slechts bij weinigen bekende Jamais Neutral brachten. Het uur was weer veel te snel voorbij, maar gelukkig kregen we nog een reprise, een hele lange uitgesponnen versie van Housewife, de meest succesvolle hit tot dit moment denk ik. Daan droop van het zweet, Isolde ramde op de drums, en het publiek smulde ervan en genoot. En kon er niet genoeg van krijgen. Dus mochten Daan en compagnie nog eens opdraven, om met z'n zessen een akoestische versie van Icon te brengen. Simpel in zijn eenvoud, maar een beklijvend nummer met enkel de elektrische gitaar van Daan erbij. Ergens jammer dat De Lichtjes Van De Schelde deze keer niet erbij was - wat toch geografisch gezien zeer te verantwoorden was - maar hoe dan ook was het een fantastische avond. Genieten was het woord van de dag, een hele leuke ervaring en de agenda voor volgend jaar is ook al ingevuld !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten