De volledige familie verzamelde zich, nonkels, tantes, grootouders en neven. Onze priester was een beetje een verward type, die blijkbaar de naam wel een beetje vergeten was van de gedoopte. Het ventje zelf stoorde zich er niet aan, die lag doodgemoedereerd te slapen. De viering begon met een liedje, begeleid door Yves op de gitaar, en gezongen door Klaar en de ouders van Kasper, Yves en Kris. De viering ging dan verder met de naamgeving. Blijkbaar betekent Kasper, schatbewaarder. Wat je zoal kan leren op een doopviering. Het is wel een mooie naam.
De viering kende nog enkele liedjes en tekstjes. Ondertussen waren de neefjes, Bernd, Mattijs en Stef, zich al aan het amuseren met zichzelf, zonder acht te slaan op de priester of de teksten. Ikzelf had de zware taak fotograaf van dienst te zijn, en wandelde dan ook verschillende keren doorheen de kerk, op zoek naar een goeie hoek om plaatjes te schieten.
Zo kon ik foto's maken van de geloften door de doopmeter en -peter, en legde ik de zalving met een snelle reeks vast.
De doopvont echter was nergens te bespeuren, dus moest de priester nog op zoek naar het christelijke symbool. Eens dat op zijn plaats stond, werd de kleine hoog opgetild. Nog steeds was het kleintje zeer braaf, maar nat gemaakt worden, dat stond hem niet aan. Luidkeels protesteerde hij in alle toonaarden die hij kon opbrengen. Niet verwonderlijk, aangezien het water véél te koud was. Moest ik zo weinig haar hebben en zo koud water over mezelf krijgen, ik zou ook een keel opzetten.
Daarna werden de zintuigen van de vers gedoopte Kasper nog gezegend, en kort daarna zat de viering erop.
Na een kort ziekenbezoek en tegelijk verjaardagsbezoek bij Cindy en Wouter konden we aanschuiven bij de rest van de familie voor een echte Breugheltafel. Een feestdis gevuld met allerlei lekkernijen, zoals zalm, balletjes met kriekjes, kaas, paté, en als dessert rijstpap en chocomousse! Aangezien de tafel vol zat, werden de jongsten - waaronder ook Klaar en ik - naar het salon verwezen, waar het alle hands aan dek was om de grijpgrage vingers van Stef van gevaarlijke dingen af te houden. Een efficiënte manier bleek de kleine volstoppen met fruit. Gelukkig konden we zelf af en toe ook nog eens iets binnenstoppen.
Enkele uren later zat het feestmaal erop, en konden we met volle magen terugkeren naar Lint.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten