13/05/10 - Vielsalm

Woensdagavond ten huize de Sitter in Lint verzamelden de ongelukkigen die die woensdag nog hadden mogen werken. De rest van het gezelschap was reeds vertrokken richting het Ardense Vielsalm. Na een kort maar krachtig avondmaal vertrokken Toon, Yves, Klaar en ik dan ook naar het dorpje in het zuiden. Het lange weekend was een uitgelezen kans voor een lange familie-uitstap. Veel planning was er niet gemaakt, aangezien het weer nogal onbetrouwbaar uit de hoek kon komen.

Enkele uren later was de voltallige familie compleet, met vier kinderen en evenveel koppels. De eersten vlogen al gauw in bed, want we waren pas laat aangekomen en dan is het bedtijd voor de kleinsten. De rest maakte er nog een gezellige avond van en kroop dan ook tussen de lakens.

De volgende dag vertrokken we al op verkenning. We waren dus gelogeerd in Vielsalm, meer precies in Grand-Halleux. Heel erg groot was het niet, maar zo'n typisch Ardens dorpje. We zouden er ons wel kunnen bezig houden. De eerste dag gingen we even in een bos wat verder gaan wandelen. Er was een fit-o-meter, en we besloten die te volgen. Aan de ringen gekomen, moesten we ons toch (proberen) bewijzen, met hilarische taferelen tot gevolg. Ondertussen was het weer een beetje omgeslagen, dus trok een gedeelte al terug om warme chocomelk te gaan drinken. De echte gingen nog een stapje verder doorheen het bos. Ondanks het mindere weer, was het toch genieten van de wandeling. Toch waren we ook blij als we thuis kwamen en ons aan de warme choco konden warmen.

De dagen daarna gingen de wandelingen een stukje verderop door. We wandelden door de prachtige bossen van de streek, zagen een boerderij met herten en schapen. Klaar besloot een ezel te voederen met paardebloemen, die gretig in ontvangst genomen werden. Als dank stak de ezel daarna een serenade van gebalk af, waar we eerder bang van werden, dan erdoor gecharmeerd. Het weer was grotendeels uitgeklaard, en dat maakte alles nog eens veel mooier en plezieriger. De vreugde werd ook gedeeld door een kudde paarden die spontaan meedraafden met de familie.

De wandeling splitste zich enkele kilometers later af, en Toon, Klaar en ik trokken de stoute schoenen aan en trokken verder op, te voet terug naar huis. We zagen prachtige vergezichten, enkele eekhoorntjes en kwamen plots langs een gigantisch kasteel, dat pure luxe uitstraalde. Niet ver daar vandaan stond - in schril contrast - een stokoud kapelletje, waaraan een legende verbonden was, die me nu wel ontgaan is. Het had iets te maken met een mirakel of zo.

Uiteraard moesten ook nog de wandelgps-en aan een goede test onderworpen worden. We hadden een geocache uitgezocht en alle data ingegeven op de toestellen. Zo wandelden we nog een prachtige wandeling bij elkaar. De beschrijving van de vindplaats van de 'schat' was nogal cryptisch, en hoe dichter we het laatste coördinaat naderden, hoe minder zeker we werden dat we iets zouden vinden, maar de jongste onder ons (enfin, jongste mobiele onder ons) had met ware padvindersgeluk toch de verborgen doos gevonden en poseerde daar trots mee voor de aanwezigen. Gegevens werden toegevoegd en daarna trokken we terug naar huis.

Het weekend was - zoals elke leuke gebeurtenis - weer veel te snel voorbij, maar zal niet licht vergeten worden!