10/10/09 - Herinnering aan Jonas Schoonaert

3 oktober startte als een gewone, maar toch opwindende dag. De dag steeg naar een hoogtepunt toen de volleybalploeg van Roepovo Poperinge de topper tegen Kwavo Watou won. Het moment net daarna echter, had niemand in zijn stoutste dromen verwacht. Jonas Schoonaert zakte in elkaar. Hulp was meteen ter plaatse, maar kon niet meer baten. De wereld draaide niet meer, de tijd stond stil. Eén vraag lag op ieders lippen : Waarom?
Ik kende Jonas eigenlijk maar vaag, als broer van Lies en Ine. Toevallig was ik dat weekend op verlof in Zweden, maar toen Wout belde met de vreselijke tijding, sloeg het nieuws in als een kernbom. Niet goed wetend wat te zeggen, kon ik niet veel anders zeggen dan hem en de familie veel sterkte wensen. Wat doen woorden ertoe op een moment dat stilte de wereld in zijn greep heeft? Ik kon maar proberen die spreekwoordelijke schouder om op te huilen te zijn.

Zaterdag 10 oktober was de begrafenis. Het kerkje van Roesbrugge was nooit gebouwd voor de enorme hoeveelheid mensen. Rechts vooraan stond de ploeg opgesteld, sommigen stuurs kijkend om verdriet te verbergen. Links, het ploegje waar Jonas met veel plezier training aan gaf. De maten van altijd, Xavier en Lixi, Jeroen, Thomas, Walter en Stefanie en Wouter waren als bij toeval tegelijk aan de kerk toegekomen. Voor de rest, een hele hoop vrienden, familie, kennissen van alle hoeken van het land.

De misviering was prachtig opgebouwd. Persoonlijke teksten gaven een beeld van hoe Jonas zal herinnerd worden. Vrienden van zijn kot in Gent, maten van op volleybal, familieleden die hem al heel zijn leven kenden, collega's van op school,... Allemaal worstelden ze met het verlies en probeerden de pijn te verlichten met een persoonlijke tekst. Te laten horen aan de familie dat ze er zijn, dat ze Jonas voor eeuwig een plaatsje zullen geven.

25 jaar levenservaring, 2 armen, 2 benen en een hoofd met genoeg hersens, maar wat moet je doen als je tegenover de familie staat, mensen die vrienden zijn? Machteloosheid overheerst.

Ik kende Jonas niet zo goed. In deze week heb ik hem veel beter leren kennen. En de vlam van herinnering zullen we voor eeuwig helder brandend houden, de warmte ervan zal troost brengen. Hij is niet ver van ons, en we weten dat hij wacht aan het einde van de weg. We zullen wenen als het verdriet te groot wordt, maar merken dat we wenen om dingen die ons gelukkig en blij maakten.

Voor Ine, Lies, Wout, Paulien, Martin en Christine, en Jonas.