27/02/10 - Storm op zee

Een mooi weekend om een verjaardag te vieren. En hoe dat beter te doen dan een hotelletje te boeken in Oostende, eens goed uitwaaien. Zaterdag reden we met prachtige zonneschijn naar de kust, maar voor we goed en wel daar aangekomen waren, hadden we de eerste druppels al gevoeld. Gelukkig vonden we het hotel snel terug, en trokken dan de stad in op verkenning.

Oostende is zo'n stad die rond het Kursaal gebouwd is. Enkele autovrije of op z'n minst autoluwe straten lopen weg van het Kursaal, parallel aan de dijk, naar de havengeul. We wandelden langs het strand tot aan de pier. Na een bezoekje aan de vuurtoren op het eind, keerden we terug langs de havengeul de stad in. Daar is de Visserskaai, waar verschillende restaurantjes zijn.
We botsten in de late namiddag op een benefiet waarbij enkele bands stonden te spelen, een barbeque werd gehouden en vrije geldinzameling werd gehouden. Daar bleven we even naar staan kijken, maar dan kreeg de honger de bovenhand en gingen we op zoek naar iets om te eten. We vonden iets leuks in een zijstraatje van de Visserskaai, en lieten het ons smaken. Het interieur was heel gezellig, en met ons tweetjes was het nog eens zo gezellig.

Het werd heel fris eens de zon onder was, want de wind was aangetrokken. Een voorbode voor de voorspelde storm van zondag.

Zondag probeerden we eerst het Ensorhuis te bezoeken, maar bij storm is dit dicht. Dus dat viel al in het water. De wind was pas écht komen opzetten die dag, en we besloten de elementen te trotseren door op de dijk te gaan lopen. Op de dijk raken bleek al een hele opgave, en het lukte slechts door bijna volledig dubbelgebogen tegen de wind in, van links naar rechts zwalpend. We zagen de zee wild tekeer gaan, de pier stond bijna onder water, in plaats van erboven. Het leuke aan zo'n weer is dat je zintuigen volledig ontstrest worden door het geweld van wind en water. Maar eens je achterwerk gevoelloos wordt van de koude striemende regen, wordt het wel tijd een leuke taverne op te zoeken. We vonden er eentje in de Ensor-galerij. Daar bleven we eventjes zitten boven een lekker warme thee.

Later besloten we nog naar het Sealife te gaan. Daar toegekomen echter, bleek de grote tank leeg te zijn voor kuiswerken. Aangezien de prijs dan wel een beetje hoog werd, besloten we maar naar de film te gaan. Eerst naar Brugge, maar daar vonden we onze gading niet echt. We reden dan maar door naar Gent, waar we wel onze goesting vonden. We gingen er naar Bo kijken, de (toen toch) nieuwe Vlaame film. Sterke acteerprestaties, en een sterk verhaal, maar het geheel had toch ook iets van traagheid. Ach, het belangrijkste was dat we samen een zalig verjaardagsweekend doorgebracht hadden. Waarom kan een mens niet wat meer verjaren in één jaar?

19/02/2010 - Een wolk als afscheid

Onze laatste dag op de latten. Klaar had ook opnieuw besloten om op het board te staan. Het weer was opnieuw totaal omgeslaan, dikke sneeuwwolken dreven door het dal. Dat beloofde niet zoveel goeds, maar het was wel voorspeld.

De dag zou er een beetje hetzelfde uitzien als de dag ervoor. Eerst wat opwarmen en de spieren losmaken op de kleine piste, en dan terug naar de hogere. De hogere pistes lagen er iets beter bij dan de dag ervoor, maar waren wel veel harder omdat het veel harder vroor. Daardoor was het een stuk moeilijk om uit de bocht te komen en dan weer af te remmen. Maar al bij al ging het een stuk beter dan de dag ervoor. Tot die ene bocht waar een brok ijs lag vervelend te wezen op de piste. Ik zag het niet omdat ik net dan met mijn gezicht naar de helling stond, en dus met mijn rug naar beneden. Ik wist dus van niets tot ik ineens achterover kieperde en met mijn bips onzacht in aanraking kwam met de harde piste. Het was een redelijk harde buiteling, want mijn achterwerk protesteerde met bijzondere hevigheid. Klaar was ook al enkele keren op knie en schouder gevallen, dus we kwamen als twee oorlogsslachtoffers terug beneden, met een dubbel gevoel. Enerszijds blij dat we de piste gedurfd hadden, anderszijds met zo'n spierpijn dat het niet leuk meer was.

's Middags tijdens de lunch begon het dan te sneeuwen, en Klaar en ik kozen ervoor om af te dalen naar Kappl Dorp. Daar brachten we het materiaal terug naar de winkel en ruimden al het één en ander op. We maakten er een gezellig namiddagje van. 's Avonds hadden we gereserveerd in een lokaal restaurant. Samen met de groep gingen we daar lekker tafelen. Daarna doken we tussen de lakens, want de dag nadien zat de vakantie erop en zouden we opnieuw 12 uur naar huis rijden.

18/02/10 - Hogere sferen

Op donderdag hadden we er superveel goesting in. Klaar ging de dag op ski's starten, ikzelf uiteraard op 't snowboard. We begonnen al met het restje dalafdaling tot aan de lift. Aangezien daar wat vlakke stukken op zitten, viel ik al geregeld eens stil, maar ik geraakte zonder vallen helemaal beneden tot aan de lift. Stilvallen is trouwens bijzonder onnozel, want dan sta je daar, met twee voeten vast aan het board. Je kan dus niets doen om je te verzetten, behalve als een kangeroe met een zonnesteek proberen weghuppelen, of als een zinnige mens, één voet losmaken, en dan als een onzinnige idioot wegmanken, terwijl dat board dan aan één voet hangt te bengelen. Ik heb beide geprobeerd, en vanuit deze ervaring kan ik zeggen dat je best niet stilvalt om niet als een complete malloot over te komen. Belangrijkste om te onthouden is dat we dus zonder blutsen of builen beneden geraakten.

Eens boven merkten we dat de zon ook vandaag waarschijnlijk niet van de partij zou zijn. We oefenden eventjes op de kleine piste om er weer in te komen, want de stramme spieren werkten nog niet zo goed mee. Daarna besloten we toch eens een hogere piste te gaan verkennen. We namen de lift naar 2200 meter, een zetellift, wat op zich al moeilijk genoeg was om in te geraken met een board. Een sleeplift zou niet voor het eerstvolgende decennium zijn. Eens boven voelde ik mijn knieën al wat knikken, want ten eerste zoefden er veel te veel glijlatten om me heen, en ten tweede bleek dat de piste van beneden écht wel vlak was... Nu stonden we wel net aan het begin van een rode piste, dus die is zowiezo wel wat steiler, maar toch.

Nu werd de afdaling een helse tocht, want de pistes lagen vol, maar dan ook vol sneeuwhopen, mooi bij elkaar geskied of geboard door voorgangers. Aangezien de eerste die hoop maakt, moet al de rest daarna via diezelfde hopen gaan, waardoor die hopen dat steeds hoger en dikker worden natuurlijk... En met een board dat een stuk breder is (of toch als je het dwars op de helling zet om niet teveel te versnellen) werd je dus geregeld een kant uitgeduwd die je liever niet uitging... Met vreselijk veel tegenzin moest je je dus soms wel eens laten gaan, maar daar lag dan wel weer iets anders waar je overheen bumpte en daar schoof je dan weer over je buik over de piste, in plaats van op het board. Leuk was anders, en met de hoogtemeters ging ook mijn humeur naar beneden. Beneden aangekomen was mijn gemoed zoals het weer; slecht.
We besloten maar even beneden te blijven en terug wat aan de techniek te werken, want ik was op dat moment nog stijver dan de plank onder mijn voeten. Gelukkig kwam het vertrouwen en de goesting zo na de middag ergens wel wat terug.

In de namiddag ondernamen we een nieuwe poging om een hogere piste af te werken. Bedoeling was om iets verder langs de rode piste, een blauwe piste af te gaan boarden. Dus vol goed moed en weinig schrik voor blauwe plekken (er was toch geen plaats meer voor nieuwe...) vertrokken we over een heel erg smalle rode piste. Net als een kat met schrik die zich met haar nagels vastklemt aan hetgeen toevallig tussen haar klauwen zit, zo ging ik ook die hellingen af. Benen volledig gestrekt, tot het verkrampte af, het board dwars op de helling, om toch maar niet teveel snelheid te krijgen, wat uiteindelijk toch zou leiden tot onbestuurbaar tegen de grond smakken. Volgens Kristof was dat stukje rood eigenlijk niet zo lang, maar voor mij leek het langer dan dat ik de voorbije dagen al bijelkaar geboard had. En dan moest het ergste nog komen. Blijkbaar was men ons vergeten vertellen dat dat stukje rood vooraleer op blauw te komen, eerst nog even een zwarte piste kruiste. Dat zijn dus de steilste pistes die men maar kan bedenken. Daar moest ik dan ook nog eens over, en mijn vertrouwen zat al op het tandvlees. Een merkwaardige constatie echter is dat alhoewel de piste wel perfect verticaal lijkt, deze mooi egaal ligt, in tegenstelling tot de vlakkere pistes. Dat zal zijn verklaring wel vinden in het feit dat er veel minder volk over passeert, maar het was wel een verademing na het mijnenveld van sneeuwhopen op de rode piste van net ervoor.

Ondertussen was het vertrouwen, net als de temperaturen, echter onder het vriespunt beland, en werd de afdaling eerder roetsjen dan boarden. Tot de laatste helling, daar werd de piste heerlijk breed en zelfs mooi glad, en steeg mijn vertrouwen met supersonische snelheid. De ene na de andere bocht lukte prachtig en snowboarden werd weer leuk! Jammer dat je daarvoor zo'n ellenlange ellendige afdaling moet doen om tot zo'n prachtige piste te geraken. Met het vertrouwen zat het weer snor, ik was weer helemaal in mijn nopjes, en de verkrampte spieren waren als bij donderslag verdwenen. Net zo snel verdwenen dan zelfs de wolken en brak de zon weer door, en meteen wist ik weer waarom iedereen toch zo graag op wintersport-vakantie gaat.

's Avonds hadden we een gezellige avond, met een lekkere kaasschotel als dessert. We hadden eerst een korte wandeling gemaakt door Kappl, en enkele koeien gevonden, van die Beatle-koeien met veel te veel haar en weinig goesting om zich te verzetten. Helaas waren we echter op zoek naar van die toffe mutsen die eruit zagen alsof ze bovenaan open waren en je eigen knalgroen of fluopaars haar er bovenuit stak. En die hebben we niet gevonden. Maar dat was niet zo erg, we waren echt blij dat het weer terug open was gekomen.

17/02/10 - Alternatieve successen

Vandaag vertrok Wouter - met min of meer herstelde enkel - terug naar het druilerige België. Met de trein vanuit Landeck, niet zo heel ver van Kappl. Hij had de keuze tussen de bus van 8 uur of die van 9 uur. Die van 8 uur kwam aan om 8.30 uur, meer dan een uur te vroeg voor zijn trein. Die van 9 uur kwam helaas maar aan aan het station, zo ongeveer 3 minuten voor zijn trein vertrok. Dat was een beetje te veel risico, dus besloten Klaar en ik Wouter maar naar het station te voeren. De weg daarheen slingert zich letterlijk doorheen het dal. Links en rechts torenden de bergen met hun prachtige witte spitsen zich hoog boven de weg uit. Op een goed uurtje waren we over en weer. Wouter was goed vertrokken, die zou het komende etmaal enkel trein kennen.

Met Wouter was ook de zon verdwenen, koud was het echter helemaal niet. Maar het gele wonder liet zich niet meer zien, ze had zich verstopt achter de wolken. Klaar en ik kwamen terug in Kappl en namen ons snowboard naar boven op de piste. Vandaag zouden we volledig op onszelf oefenen tot volleerd snowboarders. De fut was er een beetje uit, misschien dat het gebrek aan zon ons wat parten speelde.
Eens op de piste overviel ons de loomheid. Om onszelf toch een beetje tot aktie te overreden, besloten we de smalle blauwe Flaxi-piste af te boarden. Dit ging min of meer ok, maar veel progressie maakten we niet vandaag. We hielden het maar bij bochtjes maken op de groene piste en treffelijk leren sturen en stoppen. Daarbij werden we echter gepest door de Franse versie van de familie Flodder, die het nodig vond om zonder schroom midden op de piste te gaan supporteren voor hun kroost, en daarbij dus alle anderen in de weg stond. Dat was bijzonder vervelend voor iedereen, maar vooral voor ons, lerende boarders, omdat we voortdurend onze concentratie verloren omdat die pipo's als echte toeristen flaneerden op de piste.

Om toch een beetje progressie gemaakt te hebben, besloot ik de dalafdaling te doen. Dat is een rode piste, die volledig kapotgeskied is en supersmal, doorheen de bossen. Voorbijgesjeesd door skiërs en boarders, bibberde ik in al mijn ledematen, inclusief die die al volledig beurs en blauw zagen van het vele vallen. Ik was blij eens ik de laatste hellingen afgetuimeld was en aan het huisje mijn board kon afdoen. Voor die dag was het welletjes geweest.

Klaar en ik hadden gekozen om boodschappen te doen, en in de lokale Spar vonden we iets dat van ver op hamburgers leek, maar van dichtbij verdacht veel op Cordon Bleu trok. Vooral het label op de rekening gaf de doorslag... Soit, het idee was dus om hamburgers te eten. Dus hadden we groentjes en brood ingeslagen, en dan ook de hamburgers/Cordon Bleus. Deze in de pan - 2 stuks voor elk - en dan tussen een broodje met wat groentjes. En tot ieders verbazing maar tegelijk ook uiterste vreugde, was het echt wel lekker. Een echte aanrader zelfs!

16/02/10 - Showtime!

Deze morgen geraakten we maar moeilijk uit bed. Desondanks geraakten we toch mooi op tijd bij de les. We hadden dan toch nog besloten een extra les te nemen, want het bochten nemen was nog niet echt zo goed gelukt. Aangezien de lange matten-lift kapot was, werden we veroordeeld tot het oefenen op een smalle blauwe piste. En dat was nog eens iets anders. Rechts een helling naar boven waar je dus niet op kan boarden, en links een helling naar beneden vol bomen, waar je dus liever niet wil gaan boarden. En een pad dat eigenlijk zo smal is dat je je board wel moet in de helling leggen. Wat dus met bovenstaande condities leidde tot een afdaling met een ongezonde snelheid. En echt gezond kan dat vele vallen op dat padje ook niet geweest zijn.

Met de bibber er achteraf goed in, gingen we maar verder met de bochtjes-les. Bij Klaar was - met de woorden van onze leraar - een spectaculaire verbetering te merken. Bij mezelf begonnen de bochten ook wel mooi te lukken. Zondag was er in ons groepje ook een Deen bij. Dat was nogal een vreemd creatuur. Hij had duidelijk zwaar geïnvesteerd in een volledige snowboard-uitrusting, maar had blijkbaar nog nooit op een board zelf gestaan. Luisteren naar hoe technisch correct te boarden kon hij ook al niet goed. De dagen nadien had hij blijkbaar prive-les genomen, en dinsdag-namiddag had hij les bij Jeroen, onze leraar. Daar bleek hij nog maar even ver als ons te staan, maar hoogstwaarschijnlijk financieel gezien een pak achter ons... Enfin, bij mij was het vertrouwen hoog genoeg om eens iets te proberen. Ik draaide net achter de Deen door en dan weer tussen Jeroen en de Deen door en achter Jeroen naar de lift toe. Achtervolgd door complimenten van Jeroen hoorde ik ook nog de bons van de Deen die opnieuw omgevallen was. Grijnzend bedacht ik dat die waarschijnlijk van het verschieten van mijn passeren omver gevallen was. Maar eens boven bleek diene Deen een schouderblessure te hebben. Niet door die laatste val, maar ik voelde me al een heel klein beetje minder goed bij mijn prestatie. Tot zo ver de anecdote over de Deen en zijn vroeger dan voorzien beëindigde vakantie op de latten, gewoon maar om aan te duiden dat het boarden best wel goed ging.

Maar vergeleken met wat ze 's avonds zouden zien, zou blijken dat nog véél moesten oefenen. Elke dinsdagavond organiseert de skischool een geanimeerde show voor jong en oud, met een team van synchroonskiërs, snowboarden en enkele curiositeiten.

Goed ingeduffeld trokken we dus naar boven eens het donker was, en wachten nog even voor de show kon beginnen, terwijl ons ideaal opstellend. Er is aan die avond ook een rodel verbonden. Een rodel is gewoon een klassieke slee, maar daarmee van een rode, relatief smalle, piste sleeën in het donker (de piste was wel verlicht, maar toch) maakt het allemaal al veel spannender. Maar eerst was er dus de show. Om de teams zich klaar te kunnen laten zetten boven op de piste, werd de toeschouwers eerst getrakteerd op een heuse lasershow. Op de sneeuwhellingen gaf dit een heel speciaal effect. Maar dan begon het spektakel waar we echt voor gekomen waren. Alle lichten werden uitgedaan.

In de volledige duisternis kwamen twee skiërs synchroon naar beneden. De reden dat we die in het duister konden zien, was dat deze hun contouren volledig omhangen waren met een rood snoerlicht, waardoor je enkel twee rode figuurtjes zal naar beneden komen. Een prachtige opening van de avond. Het volgende was een presentatie van de deelnemers aan de show. Deze kwamen in een lange slang naar beneden geskied, elk met een vlag van een Europees land in de hand. De volgende in de rij was de mascotte van de skischool. Een trol, Flaxi. De kinderen die er geen schrik van hadden, waren er dol op. Het liedje van Flaxi die elke morgen oproept tot plezier op de piste, klinkt nog na in onze oren!

En vanaf dan begon het echte spectakel. Het team, dat afwisselend uit zes tot acht skiërs bestond, kwam in verschillende prachtige formaties naar beneden aan volle snelheid. En niet enkel de formatie was prachtig, ook de stijl. Soms kwamen ze op een ski naar beneden, dan weer gingen ze zo snel dat ze praktisch vlak tegen de helling lagen in de bocht. Om uit zo'n snelheid op tijd te kunnen stoppen moet je natuurlijk wel je skis diep in de sneeuw duwen, waardoor alle sneeuw tot op de toeschouwers vloog! Wij bedolven op stuifsneeuw. En dit nog een paar keer die avond.

Daarna was het de beurt aan de freestylers. Eerst kwam er een supersnelle slee naar beneden, gevolgd door iemand op een fiets! Beiden konden maar stoppen door zich - net zoals wij trouwens - tegen de grond te werpen en met handen en voeten te remmen. Daarna was het de beurt aan de snowboarders, die uiteraard over een bergje op de piste moesten gaan springen. Daar zat zelfs een kereltje van amper acht jaar bij! Fantastische trukjes uithalend in de lucht en dan treffelijk landen, we hebben nog veel te oefenen... Maar dan moest het spannendste nog komen! Op het einde van de show werd een grote hoepel op de piste gesleept.. en in brand gestoken! In volledige duisternis, op het licht van het vuur na, zagen we één voor één de boarders en skiërs door de hoepel springen! Eénmaal zelfs twee tegelijk!
Daarna was de show nog niet echt gedaan, want als een hommage aan degenen die elke nacht de pistes weer plat legden, kwamen de snowcats een dansje uitvoeren met hun zware machines. Op het einde stonden ze in prachtige formatie en werden we nog getrakteerd op een portie vuurwerk!

Meteen daarna vlogen de rasechte rodelaars de piste af, richting Kappl-dorp. Klaar, Griet en ik besloten toch maar de veilige lift terug te nemen en beneden op de anderen te wachten, en ondertussen zagen we bijna enkele zware aanrijdingen met de sleeën. Toen het te koud werd, besloten we maar terug te sjokken naar onze chalet. Sjokken, want we moesten te voet de piste op om op de baan te raken, want rondlopen was nog veel gevaarlijker. Goed opgewarmd alweer kropen we dan later moe maar uitermate tevreden tussen de lakens.

15/02/10 - Dag van helse pijnen

Maandagmorgen opgestaan, ontbeten en vol goesting onszelf klaar gemaakt voor een nieuwe dag op de pistes. De rode piste achter onze woning leek nog een beetje steil en smal om al te proberen na twee uurtjes les, dus wandelden we met het board in onze handen maar naar beneden. We waren net op tijd voor de les, en volle moed probeerden we opnieuw zonder kleerscheuren naar beneden te boarden. En elke keer probeerden we met een beetje meer gratie in onze bewegingen. Dit laatste lijkt heel evident, eens je beter vertrouwd wordt met het zwiepen van het board. Maar dat wordt heel wat minder evident, als elk gewricht in je lijf plots vervangen blijkt te zijn door een hoopje appelmoes met stukjes en je botten in zachte nougat. Bovendien voel je ondertussen elke vezel tot in de verste uithoek van je lichaam pijn doen.

Dat was dus de situatie op die morgen. En bovendien waren onze hersens nog niet goed wakker, want alle bewegingen die we de dag ervoor geleerd hadden, waren verdwenen alsof ze 's nachts ondergesneeuwd geraakt waren in onze slaap. Dat beterde gelukkig wel later naarmate de stroefheid in onze ledematen plaats maakte voor meer praktische, doch pijnlijke soepelheid. Wij leerden ondertussen bochtjes maken, maar dat is helemaal niet simpel op een snowboard. Bedoeling is dus om je board in de lijn van de helling te draaien (en dus sneller te gaan) en dan verder doordraaien zodat je board weer dwars op de helling staat. Heel mooi in theorie, maar in praktijk ging je ineens wel heel erg snel op het moment dat je board in de lijn van de helling kwam te liggen! Meermaals was het dan ook dat we onszelf ter aarde moesten werpen om niet doorheen de geluidsmuur te gaan. Het leek moeilijker dan we dachten, want zelfs tegen 's avonds lukte het amper om bochten te maken. Misschien hadden we dinsdag toch nog een les nodig.

Wouter had zichzelf ook voor genezen verklaard tijdens de ochtend. De pijn in zijn enkel was weggetrokken, er was geen zwelling meer, dus besloten we hem maar uit te maken voor watje. Hij heeft er in elk geval geen problemen meer mee gehad, en dat was een opluchting voor hem, maar evenzo voor ons, want het zou niet leuk geweest zijn.

Helemaal beurs van het talloze vallen kwamen we 's namiddags terug in onze chalet. We hadden besloten spaghetti te maken. Het zou wel een spaghetti a la Spar worden. En dat is, een gewone spaghetti met een zeer onconventionele saus. Want gehakt was er niet, dus moesten we dit vervangen door spekblokjes, en bovendien was de saus een tikje teveel gezouten... En onze wiskundeknobbel was ook flink door elkaar geschud die dag, want we hadden veel te veel gemaakt. Weggooien was geen optie, dus aten we maar tot we barstten! Of toch bijna.

Dus met alle mogelijke pijn die een mens maar kan hebben - pijn in bips, knieën, dijen, ellebogen, voeten, polsen, en de buik van teveel te eten - kropen we uit pure miserie en zelfmedelijden maar in bed, uitkijkend naar een verkwikkende slaaprust.

14/02/10 - Skivontuur

Dag 2, de eerste echte dag op de latten. Of op het board, zoals in het geval van Klaar en ik. Vol zenuwen stonden we te wachten op onze leraar. Klaar en ik hadden in het begin een beetje last van ouderdomsverschijselen, aangezien we met léngtes voorsprong de oudsten van een groeiende groep snowboard-Anfänger waren. Groot was onze verbazing, en even groot onze vreugde toen bleek dat onze leraar een rasechte Nederlander was! Vooral voor mij, als totale niet-kenner van Duits of boarden, was dit een echte opluchting. Maar dan moest de les nog beginnen. Het allereerste begin was niet zo moeilijk, het board aandoen. Maar eens dat board aan je voeten hing, bleek alles toch al veel instabieler. Het board onder onze voeten had nogal een eigen willetje, en daar hadden wij in eerste instantie niet zoveel tegen in te brengen. Veel op ons edele achterwerk zitten was dan ook de meest frequent uitgevoerde aktie van de ochtend. De lessen duurden 2 uur, in de namiddag besloten we het gat-zitten tot Olympische Sport te verheffen. We zouden meteen een gouden plak er mee kunnen winnen...

Klaar en ik hadden beiden een goede reden om te leren boarden. Klaar omdat ze al heel lang kan skiën en dus meent dat boarden op sneeuw wel niet zoveel verschil zal maken. En ikzelf omdat ik meen dat boarden op sneeuw of boarden op water (surfen dus) toch ook niet zo verschillend kon zijn. Uiteraard wisten we na les één al veel beter. Nee, het trekt niet op skiën en neen, het trekt ook niet op surfen. Wel een beetje van elks natuurlijk. Hetgeen er nog het meest op gelijkt, is dat kleine kinderen er altijd zo vlug mee weg zijn, tot grote frustatie en kont-zeer van de ouderen in de groep. De kleintjes zoefden zonder schrik - en zonder te vallen - van de pistes en remden (of remden soms niet) zonder problemen aan de lift. Zelfs met remmen hadden wij in eerste instantie al problemen. Het grote verschil tussen ski's en een board is dat je met een board effectief beredeneerd moet remmen. Met ski's druk je als in reflex die dingen in een ploeg, maar dat kan dus niet met een snowboard. Laten vallen was in het begin de meest effectieve manier van stoppen. Ondanks het feit dat we de sneeuw dikwijls van iets te dichtbij zagen, hadden we er toch heel veel plezier in. We konden tenminste al meermaals zonder vallen van de piste (ok, een groene baby-piste, maar toch) roetsjen (dat is met het board dwars op de helling naar beneden schuiven) Het probleem ontstaat als het board om een nog onbekende reden beslist van in de lijn van de helling te gaan liggen en dus een vreslijke rotsnelheid krijgt. Achteruit leunen is dan zo een beetje het meest natuurlijke wat een mens kan doen, en uiteraard zo ongeveer het stomste ook, want je raakt de controle over je board volledig kwijt en patat, daar lig je dan weer op je bips.
Maar wij waren niet de enigen die van ons sokken gevallen waren die dag. Wouter was alles uit zijn verblijf aan het halen en was dan ook eens flink tegen de vlakte (enfin, helling) gegaan. Resultaat: bij het uitdoen van zijn skibotten een afschuwelijke pijn, alsof elk botje in zijn enkel gebroken, geplooid en verwrongen zat. Na een aantal pijnstillers leek de pijn wat gezakt, en de dag nadien zouden we dan wel evalueren of Wouter zijn geluk verspeeld had op de roulettes van de piste.

Het moet ook geen verrassing zijn dat we 's avonds behoorlijk moe waren. Een hele dag in de zon, maar ook in de sneeuw, het eist zijn tol van iemands lichaam. We lagen dus 's avonds al redelijk vroeg in ons bedje. Nog gezellig, dicht op elkaar, een stukje van een filmpje kijken, en dan de oogjes toe, nog nagenietend van een hele leuke dag!

13/02/10 - 900 met 3 in 1

Ischgl, een behoorlijk onooglijk dorp aan de grens tussen Oostenrijk en Zwitserland. Nog nooit van gehoord, en ik ben waarschijnlijk niet de enige. Alhoewel, blijkbaar is deze plaats toch bekend bij ski-fanaten. Dat was het doel van een weekje verlof. Meer bepaald Kappl, een dorpje op een kwartiertje rijden van Ischgl, dat véél kalmer zou moeten zijn dan Ischgl-feestdorp. En dus mocht ik in allerijl kledij en andere noodzakelijkheden aanslepen en de grootste beschikbare valies tot de rand toe vullen. Uiteraard zou blijken dat ik veel en veel te veel mee had, maar voor een skireis in de kou neem ik geen risico's. Vrijdagavond met de trein naar Antwerpen, alwaar het rijdend gezelschap - Wouter, Klaar en ik - de auto volstopten met valiezen, eten en onszelf. De GPS werd op een route van bijna 900 km geprogrammeerd, goed voor - volgens diezelfde GPS - ongeveer 9 uur rijden. Uiteraard kan je het ding niet verwijten dat het geen weet heeft van hoogseizoen en de vakantietrek. Die 9 uur mocht wel met een korrel zout genomen worden.
Omdat Wouter woensdag reeds terug naar het vlakke land van België geroepen werd, vertrokken we vrijdag in de late avond. Klaar nam als eerste het stuur, met de zware verantwoordelijkheid ons meteen al in de juiste richting te zenden. Dat lukte dankzij de GPS uiteraard uitstekend, en een uur of 3 later wisselden Klaar en ik van plaats. Wouter was dan al een uur of 3 min 5 minuten in dromenland, en zou zijn welverdiende rust nog eens 2 uur later gaan inzetten om ons in één ruk naar Oostenrijk te brengen. Enfin, in één ruk, dat bleek uit te draaien of verschillende rukjes, in het bijzonder toen we ter hoogte van de grensovergang met Oostenrijk in de file terecht kwamen. Oostenrijk is één van die landen die een dankbare inkomstenbron heeft aan wegenvignetten, en dus mochten we eerst nog op zoek naar het kantoortje waar deze dingen verkocht werden, waarna we opnieuw mochten aanschuiven in de lange lijn sneeuwtoeristen.
Een uurtje meer of minder keken we al niet meer op, snoepjes hadden we genoeg, en zelfs muziek (we hadden zelfs een ultieme carnaval-cd mee voor moesten we echt dolgedraaid raken) De laatste uren nam ik opnieuw voor mijn rekening. De 9 voorspelde uren werden uiteindelijk 12 uur, en zo reden we omstreeks 11 uur zaterdagmiddag het dorpje Kappl binnen. Bij de zoektocht naar ons huisje reden we al meteen bijna het dorp weer uit, waardoor we wisten dat we wel degelijk niet de ene, maar de andere baan van het dorp hadden moeten nemen. Nu maakte dat niet zoveel verschil, want we konden het appartement pas in de namiddag in. We besloten dan maar op verkenning te gaan in Kappl, en de laatste noodzakelijkheden aan te schaffen voor een zinnige skivakantie. En daaronder vallen dus de skipas, en de lessen van de skischool. Jaja, lessen, inderdaad. Na 15 jaar zo ver mogelijk weg gebleven te zijn van alles wat maar van ver glad leek, trok de betrekkelijke veiligheid van lessen nemen mij meer aan dan ik ooit zou denken van scholing op mijn leeftijd. De keuze van skischool is in Kappl snel gemaakt, aangezien er maar één is. Klaar en ik schreven ons dan ook in bij Kappl Activ, voor 2 keer 2 uur snowboarden. Klaar zelf kan al ettelijke jaren skiën, maar snowboarden ontbreekt nog op het palmares. Dus waren we met z'n tweeën om de sneeuwplank eens te proberen. Hopelijk beklagen we ons onze keuze niet te snel.

Aangezien de rest nog in de file stond ergens in Oostenrijk (of was het Duitsland) besloten we voor hen ook maar skipassen te kopen. Daarna op zoek naar zo'n ding dat de sneeuw uit onze botten moest houden. We vonden niet zo ver van ons appartement een klein winkeltje met vriendelijke mensen die ons aan het juiste gerief hielpen : 2 boots en een board elk. Ondertussen hadden we de prachtige omgeving al goed in ons opgenomen, de majestueuze witte bergen tegen de achtergrond, een lieflijk stroompje in het dal en het dorp dat tegen de berg geplakt scheen te liggen. Het werd dan eens tijd om de binnenkant van onze woonst voor de komende week van binnen te bekijken. Er was ons verteld dat de woonst op de piste lag en dat was niet gelogen. Als je op de afdaling de bocht miste, zat je in onze living. Dat zou zeer praktisch blijken de volgende dagen. De dalafdaling verder naar beneden bracht je immers bij de hoge berglift naar de echte pistes. We laadden alles uit de wagen en verdeelden de kamers. Aangezien er drie praktisch identieke kamers voorzien waren (met elk eigen badkamer) was de verdeling niet zo moeilijk, zo leek ons. Maar daar dachten de andere duidelijk anders over. Na een discussie die het midden hield tussen een Best of van Big Brother en een compilatie van de Block, kwam er dan toch een kamerverdeling uit de bus. Aangezien we alle 6 zo ongeveer 12 uur in een auto hadden geleefd, was de fut er voor die dag een beetje uit en dus besloten we, toch enigszins opgewonden voor de lessen van morgen, tussen de lakens te kruipen.