En eindelijk was het dan zover. De week zelf was het barslecht weer geweest, maar vrijdag kon niets van dat alles ons deren. Druppelsgewijs kwam iedereen toe aan het huisje daar in het stille dorp van Sosoye. Eén na één gingen de lasagna's de oven in om al meteen met een klassieker te starten. Zo kon gemakkelijk iedereen gevoederd worden. Laat op de avond waren de kamers verdeeld, was iedereen voldaan met lasagna en hadden we de living reeds getransformeerd naar een meer gezellige cirkel omheen het knapperende haardvuur. Met 12 kan je best wel heel wat verhalen vertellen en ook nog eens heel goed kwissen, dus na de muziekkwis van Jeroen werd het al snel zaterdagmorgen voor iedereen tussen de lakens kon kruipen.
De volgende voormiddag stond spek met eieren op het menu, meesterlijk klaargemaakt door een heleboel interim-chefs onder de deskundige leiding van Walter en Cindy. Feitelijk was het zo dat de interims meestal in de weg liepen van Walter of Cindy...
Nadat iedereen zich goed volgegeten had met dit heerlijke idee, besloten we een stapje te zetten in de omgeving. We hadden een boekje mee, met een wandeling die doorheen het dorpje kwam, maar besloten de oude spoorweg - die nu een geasfalteerde wandelweg is met daarnaast een soortement go-cart-spoorweg - te nemen richting Falaën. Eventjes verder verlieten we deze weg en volgden dan het plannetje. Of toch tot we de ruïnes van een vergaan kasteel zagen. Blijkbaar hebben we daar ergens een pijltje gemist want plots kwamen we uit het bos op een plaats waar we niet behoorden uit te komen, en stonden we voor een ander stuk bos waar gejaagd werd. Dat vonden we toch niet iets te riskant voor het weekend en, nadat Thomas, Simon en Walter een karrevracht modder verzameld hadden aan broek en schoenen in een ultieme poging de wilde natuur te temmen en dwars door het veld te steken, gingen we maar naar het eerstvolgende dorp. Enfin, kerk, twee huizen en een parochiezaaltje. Jeroen en Wout hadden wel zin in een frisse pint en terwijl de rest probeerde uit te vogelen waar we zaten of heen moesten, gingen die twee eens informeren naar de mogelijkheid voor ene schuimer te krijgen. Bleek dat we binnenvielen op een schoolfeestje, maar waar we wel nog iets konden te drinken krijgen. Een uurtje of zo later, en weer opgewarmd, trokken we verder, de Molignée opnieuw over tot we weer op de voormalige spoorweg kwamen en deze terug afwandelden tot we terug aan het huis kwamen. Om terug op te warmen bestond niets beter dan een goed vuur, een fris pintje, en enkele spelletjes. Het werd tijd om aan het avondeten te beginnen, dus schoten de behulpzamen toe om Xavier te helpen bij het bereiden van de fajita's. De eettafel, die toch voor 12 man ruim volstond, stond volgepakt met groentjes, gehakt, en fajitaspannekoeken. Fajita's zijn best wel vullend, behalve voor Wouter. Het Bodemloze Vat Himself bleef maar eten onder het goedkeurend maar desalniettemin verbaasde oog van zowat iedereen aan tafel.
Uiteindelijk was ook Wouter voldaan en gooiden we alles in de vaatwasmachine (gooien uiteraard zoals in rustig inzetten) Eventjes later kwam mijn persoonlijke grootse gemis dan toe, recht uit Lint, Klaar. Meteen werd deze aan de groep voorgesteld, en voor de rest van de avond kwam ze maar met moeite nog uit mijn armen. We waren met 13 en dat maakte de zaak er een beetje gemakkelijker op om de ploegen te verdelen voor de tweede kwis op het weekend. Deze keer de klassieker van Thomas. Drie teams, en het bleef tot het einde toe best spannend, net zoals altijd. De beste overwon, de rest van de avond werd vrolijk doorgebracht.
Zondag besloten we na de middag toch even naar de abdij van Maredsous te gaan. Met de wagens, want het was aan het regenen. De abdij zelf stelt eigenlijk niet zo heel veel voor, en we waren na enkele minuten eigenlijk al er op uitgekeken. We besloten dan maar naar het cafeetje wat verder te gaan, en een uurtje of zo later gingen we maar weer naar het huis. Enkelen onder ons gingen nog even door Sosoye wandelen, maar door het jachtseizoen konden we nergens eigenlijk heen.
Het was dan al eventjes in de namiddag en één voor één begonnen de gasten zich klaar te maken om te vertrekken, terug naar huis, hopelijk goed uitgerust van dit weekend. Ik was in elk geval weer klaar om erin te vliegen, het weekend had me reuzegoed gedaan.
Fotos - Lokatie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten