24/08/09 - New York, laatste dag

Laatste volledige dag in de Big Apple. De hemel was zo goed als volkomen blauw en opgeklaart, en dat kwam goed uit, want vandaag stond de hoogste toren van NY en Central Park op het programma. De hoogste toren is de Empire State Tower, en dus vlogen we naar boven. Het uitzicht over Manhattan bij dag is minstens even adembenemend als overdag, zeker met zicht op de gebouwen onder je en de kleine stipjes die taxi's blijken te zijn. Er was wel een pak meer volk, dus rustig genieten van het uitzicht was er niet bij, maar hoe dan ook, enorm de moeite waard. We wandelden ook nog langs het gebouw dat heel lang de status van hoogste gebouw had, het Flat Iron gebouw. 22 verdiepingen, moeilijk voor te stellen dat er een tijd is dat mensen schrik hadden dat dit soort gebouwen om zouden vallen door de hoogte.

We gingen ook nog even het Grand Central Station in. Dat is nu echt wat je krijgt: het is Grand door de luchters en marmeren afwerking, het is Central en het is een werkend station. Verderop de straat lag het VN-gebouw waar we toch ook eens moesten passeren, en daarna ging het op weg naar Central Park. Daar konden we ons een uurtje aan The Lake (het meer dat dus het meer genoemd wordt) afzetten. Daarna ging het terug naar downtown, waar we afgesproken hadden met Ine, een kennis van die goeie ouwe school nog die nu in NY studeert en werkt. Met Ine hadden we eindelijk insider-information, dus konden we bij een goeie Mexicaan gaan eten en kregen we nog enkele tips om te doen en laten in NY.

Jeroen was al helemaal gek geworden vroeger op de dag, na het zien van een Britney Spears affiche voor het optreden die avond én het aanschaffen van een ticket. Dus de nog min of meer bij zinnen rest van ons de avond in het bekende Blue Note cafe door te brengen. We namen afscheid van Ine en gingen ons posteren aan een tafeltje met een goed uitzicht over het cafe en het podium waar later een concertje ging plaatsvinden.
En het werd misschien wel de beste avond van allemaal : een zeer tof swingend feestje, en zelfs Jeroen vond het optreden fantastisch (ondanks dat hij het al eens gezien had in België!)

Moe maar uitermate tevreden kropen we voor de laatste keer tussen de lakens.
Morgen zouden we nog enkele inkopen doen en dan definitief het Amerikaanse continent achter ons laten, op weg naar Europa.

23/08/09 - New York, stad van geld en vrijheid

Dag 2 in NY. Vandaag stond het zuidelijk gedeelte van de stad op het programma. We zetten koers naar de ferry om het Vrijheidsstandbeeld te bezoeken. Om één of andere reden was het relatief kalm om een ticketje te kunnen kopen en spoedig zaten we op de ferry naar het standbeeld. Het blijft een vreemd gevoel geven, een zo bekend beeld en dan op een dag aan de voet ervan staan. We verbleven een tijdje op het eilandje van waar je ook een prachtig zicht op de skyline van NY hebt, en zetten dan met de ferry aan naar Ellis Island, de plaats waar tot in de 20ste eeuw elke immigrant geïnspecteerd werd voor deze het land in mocht. Momenteel als museum ingericht, liepen we ook daar wat rond en gingen dan weer terug naar downtown.

Daar zaten we 'vlakbij' (naar New Yorkse standaarden) van Ground Zero, waar tevoren de Twin Towers of WTC-torens stonden. Momenteel is deze enorme ruimte één grote bouwwerf, waar een ambitieus plan loopt om het WTC terug recht te zetten, samen met een memorial voor de slachtoffers van de aanslagen in 2001. Erg veel is er niet te zien, maar de hrinneringen aan die dagen in september kwamen bij iedereen toch terug.

Daarna was het de beurt aan Wall Street, het economische hart van Amerika. Het was zondag, dus veel activiteit konden we niet verwachten, maar gewoon al langs de gebouwen lopen gaf toch een speciaal gevoel.

Nadien gingen we nog naar de Brooklyn Bridge, de prachtige brug die Brooklyn en Manhattan verbindt. Het begon daar ook te regenen, dus gingen we even wachten met zicht op de brug, schuilend op de pier vlakbij de brug.

Een uurtje of zo later stopte het met regenen en gingen we naar Madison Square Garden. Dit complex is bekend voor een hele resem zaken: het heeft een NBA-veld, een ijshockey-veld, een boksring, de meeste grote concerten worden er gehouden, enzovoort. Helaas was het zondag en was het hele boeltje gesloten. We besloten dan maar wat te gaan eten en ons op Times Square te mengen met de bevolking (die wel hoofdzakelijk uit toeristen bestond) Enkele zware discussies later werden de stoeltjes weggehaald en gingen we maar terug naar het hotel.

22/08/09 - New York, shoppingstad

Dag één in New York gingen we nuttig spenderen door zo veel mogelijk winkels af te lopen. Bekendste straten in NY zijn Broadway en 5th Avenue, waarbij het laatste vooral windowshopping is wegens de exclusiviteit/prijs van de winkels daar. Broadway heeft winkels allerhande, van kleren over parfums over woongerief, dus voor iedereen wat. Kleren schijnen hier aan deze kant van de oceaan een heel pak goedkoper te zijn, dus de creditcard werd meer gesweept dan opgeborgen gelaten. En werkelijk alles is hier vertegenwoordigd in de stad: hippiekleren, designerkleren, noem maar op. Ook het publiek dat rondloopt in de stad is zeer divers : blank, zwart en alles daartussen, punkers, zakenmensen, mensen die denken dat ze zakenmensen zijn, slenteraars en uiteraard een hele nest toeristen. Onder de indruk moet je ook zijn van de hoeveelheid hoge gebouwen die in Manhattan staan. Eigenlijk is alles in NY bijna overdreven: de bende taxi's, de masse mensen, de gigantische gebouwen, de lange, brede straten,... Enkele kilometers langs Broadway verder hadden we van het winkelen wel een beetje gehad, dus aten we iets en namen de metro naar Times Square, het plein waar Nieuwjaar gevierd wordt (of toch waarvan de beelden de wereld rond gaan) en vooral bekend door de enorme lichtreclames op het plein.

Times Square bevat ook enkele van de absurde winkels die men kan vinden in de wereld: M&M World, een winkel van twee verdiepingen volledig gericht op de gekleurde chocola! Compleet maf om zien dat zoiets kan bestaan. En het is niet eens de enige die er te vinden is: Niketown, Nintendo World, Disney, ze waren er allemaal én allemaal even maf. En als je dan denkt dat dit enkel toeristische waarde heeft, ben je mis; de kassa's wisten niet wie eerst te bedienen.

's Avonds besloten we Manhattan eens van op een afstandje te bekijken. We bezochten het observation deck van de Rockefeller toren, misschien wel de tweede hoogste toren in NY. Uiteraard had je van daar een uitgestrekt zicht over Manhattan, van Central Park tot zelfs Statue of Liberty. Er was niet overdreven veel volk, dus konden we op ons gemak genieten van het zicht en de bekende dingen er proberen uit te pikken.

Na het bezoek gingen we nog even langs Times Square, dat nog eens zo indrukwekkend is als het donker is, en kapten dan af in het hotel.

21/08/09 - New York, New York!

21 augustus begon ontiegelijk vroeg. We moesten immers vanuit het stadscentrum naar de luchthaven geraken, onze auto daar laten keuren én op de juiste vlucht geraken. En dat allemaal al voor 9 uur! Wonder boven wonder is dit allemaal in de juiste volgorde gelukt en konden we zonder zorgen opstappen in onze VirginAmerica-vlucht.

7 uurtjes later konden we voor de tweede maal deze reis voet aan de grond zetten in New York. Voor het gemak namen we maar de taxi naar ons hotel, dat behoorlijk centraal lag tussen SoHo, Chinatown, Little Italy en de Place to Be, Times Square. We besloten die avond in Little Italy te gaan eten, dat was vlakbij. Het weer in New York was nog eens een pak beter dan in San Francisco, warm - bijna tropisch door de stormen die zuidelijker woedden - wel bewolkt, maar op dat moment toch droog. Na de maaltijd kuierden we nog even door Little Italy (een collectie van namaakwinkeltjes en restaurants...) aten nog een ijsje en kropen dan ons bed in.

Route

20/08/09 - San Francisco

Vandaag besloten we de Golden Gate bridge eens van wat nader te bekijken. Eerst gingen we nog naar de vreemdste straat in heel San Francisco, Lombard Street. Deze straat wordt ook de 'crookest street' - ofte de meest gekromde straat - ter wereld genoemd. En het moet gezegd, de straat is belachelijk vaak gekromd. De hellingsgraad van de baan is bijna 30°, dus hebben ze er een baan op gelegd die een keer of 10 draait onder scherpe hoeken, zodat toeristen toch eens langs daar naar beneden kunnen rijden...

Daarna namen we de bus naar de Golden Gate. Het was bewolkt, maar deze keer geen mist. Dus hadden we wel een mooi zicht op deze gigantische brug. We namen er vele foto's en zagen onder de brug zelfs dolfijnen zwemmen!

Daarna gingen we op weg naar het Golden Gate Park, waar het plan was iets te eten. Helaas voor ons was er niet echt iets te eten te vinden daar, dus gingen we in de zijstraten maar wat zoeken. We vonden een heel erg lekker Mediterraans-Egyptisch restaurantje, waar we onszelf goed dik konden eten, wandelden daarna nog even het park in, en gingen dan met de bus naar de Painted Ladies, een collectie huisjes in Victoriaanse stijl opgetrokken. Op miraculeuze wijze was de mist opgetrokken, waardoor we een prachtig zicht hadden over de skyline en op de voorgrond de Painted Ladies.

Verder liepen we door Ashbury, waar blijkbaar een grote hippie-community is, want het liep er vol van en er waren allerhande winkeltjes met vrolijke kleurtjes die waardeloze dingen verkochten, én er was een anarchistisch café!

We namen de bus dan terug naar het centrum, waar we nog even langs Fisherman's Wharf liepen, iets aten en daarna naar het hotel gingen, want de volgende dag moesten we vroeg op zodat we naar New York konden vliegen.

Route

19/08/09 - Santa Cruz naar San Francisco

Deze morgen het laatste stuk van de roadtrip: van Santa Cruz naar San Francisco. Santa Cruz is de bakermat van een echt surficoon: Jack O'neill, de uitvinder van de wetsuit en naamgever van het bekende kledingmerk. We startten de dag door naar Pleasure Point te rijden, de wijk waar het huis van Jack staat. Het was weer eens zwaarbewolkt en op zee waren nog steeds geen golven, dus veel surfers waren er niet. Maar het moet gezegd, aan het huis van O'neill waren enkele zéér begaafde surfers bezig. Het was echt een gezellig plekje, ook de volledige wijk was eigenlijk best wel gezellig. We doken nog even de surfshop van O'neill binnen en schoten ons daarna de snelweg op, recht naar San Francisco.
We reden de heuvels over en plots was het zeer goed weer. Helaas voor ons echter hielden de heuvels op als we San Francisco naderden en zaten we al snel weer in de soep. We vonden ons hotel echter zeer gemakkelijk én hadden daar zelfs gratis parking. Men moet weten dat parkeren in Frisco een echte ramp is en duur, dus een hotel niet ver van het centrum met gratis parking is zeer mooi meegenomen. Alle bagage in de kamer, de volledige auto uitgemest en daarna de stad ingetrokken. Richting Fisherman's Wharf, het centrum voor de toeristen en vertrekplaats voor de Alcatraz-tours; Alcatraz is de nu als museum ingerichte gevangenis, die op een eiland ligt vlak voor de kust in de baai van Frisco.

Helaas, omdat augustus blijkbaar toeristenmaand is hier, waren alle tours uitverkocht voor de komende vijf dagen! Plan B dan maar... We besloten de rest van de middag rond te lopen in het toeristische deel, met Chinatown en enkele bekende gebouwen, zoals de transamerica pyramid, een gebouw dat als een zeer scherpe pyramide gebouwd is.

We liepen dan terug langs de Embarcadero, een grote kaai waarop alle grote pieren aangesloten zijn. Deze pieren zijn tegenwoordig niet meer in gebruik voor boten aan te meren, behalve dan voor de ferries van en naar Alcatraz. Er zijn ook enorm veel entertainment-winkels voorzien. Zo zijn er winkeltjes met magneten, T-shirts, kaartjes, tot zelfs kousen toe! Als het maar verkoopt, denk je dan...

Naarmate de avond vorderde, kwam de mist weer dikker opzetten, en nam de wind ook toe in kilheid. We aten daarom iets en wandelden dan terug naar het hotel.

Route

18/08/09 - Big Sur

Jeroen en Thomas gingen 's morgens naar Hearst Castle en Wout, Lies en ik gingen naar zee-olifanten gaan kijken. Jeroen en Thomas genoten van hun bezoek, met allerlei interessante maar overdreven feiten zoals het feit dat William Hearst de rijkste man ter wereld is geweest en twee keer het vermogen van Bill Gates verdiende in één jaar en zo verder. Ondertussen zaten wij te kijken naar zeer onnozele beesten, die blijkbaar niet in één keer aan land konden geraken. De zee-olifant kwam dan ongeveer aan land en bleef daar dan even liggen. Eens de energie terug was, begon de vetlaag weer te wiebelen en kon de zeeolifant weer een eindje verder schuifelen. Daarna lag hij dan weer in het zand met zijn slurf, waardoor hij eens goed moest blazen om al het zand eruit te krijgen. Eens het beest gekomen was waar het wou, bleef het gewoon liggen zonnen en viel het in slaap!


We pikten Jeroen en Thomas op die zeer enthousiast waren over hun bezoek en reden verder langs één van de highlights van onze trip, Big Sur. Dit is naar het schijnt hat laatste stuk ongerepte kust van california, en een fantastische rit langs de kust. Dit is het equivalent van de Great Ocean Road in Australië, denk ik. Helaas voor ons echter, want alweer waren mist en wolken de grote spelbrekers. We passeerden echter langs enkele prachtige stukjes, zoals een stukje strand met een waterval erbij en beschermd door hoge rotsen!

We kwamen dan aan Point Lobos, dat ook een aanrader is volgens de toeristische gidsen. We gingen er naar binnen en wandelden nog een goed uurtje rond. Daarna reden we door naar Santa Cruz, waar we een goed hotelletje vonden. We wandelden nog langs het strand, waar alweer een pretpark gebouwd was. We aten iets op de pier en wandelden daarna terug en kropen in ons bedje.

Route

17/08/09 - De kust van California

Na onze nacht in Lemoore, reden we verder richting Morro Bay. En wat een ontgoocheling toen we daar toekwamen! Mist, grijze wolken en amper 16°! Deze mist is een gevolg van het temperatuursverschil tussen binnenland en kust, en omdat er geen wind was, dreef de mist tot tegen de heuvels, maar niet erboven, en bleef dus zeer lang hangen. Helaas voor ons, want dit ontkleurde het beeld dat we van de kust kregen wel.
Morro Bay is wel een tof kustplaatsje. Er is een grote baai, waar zeehonden zitten! Wout en Lies huurden een kayak en ondertussen genoten Jeroen, Thomas en ik van een terrasje in de zopas doorgebroken zon.


Na Morro Bay reden we de Highway 1 op, de rustigere maar tragere route langs de kust naar San Francisco. We kwamen voorbij Hearst Castle, een mega-kitsch kasteeltje. We besloten even te gaan kijken, maar de tours waren voor de dag voorbij. Jeroen en Thomas wouden dit wel bekijken, dus overnachtten we in San Simeon, het dichtsbijzijnde 'dorp'. Niets was er te doen in dit dorp, enkel overnachten en eten. Meer hadden we niet nodig natuurlijk, alhoewel we het wel spijtig vonden dat we niet naar de zonsondergang konden kijken door de opnieuw opkomende mist vanuit zee.

Route

16/08/09 - Sequoia NP

De nacht bij Neil goed doorgekomen uiteraard, en dan op weg voor de tweede dag Sequoia NP. Deze keer was het doel wel een echt groot doel, namelijk de grootste boom ter wereld, en tegelijk ook het grootste levende ding ter wereld, namelijk General Sherman Tree, een mastodont van 1300 ton en een hoogte van bijna 80 meter!


Daarna reden we verder door dit rustige en prachtige park en deden nog een mooie wandeling omheen een groene grasweide temidden van de hoge bomen. Eén van de omgevallen bomen langs de weide had ooit nog gefungeerd als woning voor een pionier, zo groot zijn deze bomen dus!

Met het verlaten van Sequoia NP kwam er een einde aan het gebergte ook voor ons. Vanaf nu was het naar beneden, richting kust. De weg daarheen loopt door een redelijk dor gebied, dat door enkele rivieren doorsneden wordt, en waar dan ook veel landbouwactiviteit is. Zo zagen we vele boomgaarden met perzikken en appelsienen, en ook de eerste wijngaarden.

Naar de kust rijden was een beetje ver, dus stopten we in een gehucht dat Lemoore heette. De temperaturen in het binnenland kwamen zelfs 's avonds niet onder de 30°, dus Jeroen, Thomas en ik besloten nog eentje te gaan drinken. We namen de auto en begonnen de straten af te rijden in de hoop een bar tegen te komen. Dat lukte niet, maar wie ons wel vond, was de lokale politie! Aangezien we bij elke winkel nogal traag voorbijreden, en onze weg niet kenden, dus geregeld wel eens van links naar rechts schoten. Dus plots zagen we in onze achterruit de zwaailichten oplichtten. Dus zetten we ons maar mooi opzij. De agent was een beetje simpel, maar wel correct. Blijkbaar zette ik mijn pinkers niet op tijd aan - een gevolg van niet weten waar naartoe. Toen we hem uitlegden dat we op zoek waren naar een bar, en nog niet lang in de States waren, laat staan in Lemoore, was zijn argwaan voorbij. Hij gaf nog een korte preek over hoe het wel moest, en was dan zo vriendelijk om ons naar de dichtsbijzijnde bar te instrueren. Die bar lag dan wel nog eens een kwartier rijden van die plek, dus alleen hadden we dat nooit gevonden. Een geluk bij een ongeluk dus!

Route

15/08/09 - Kings Canyon

Vanuit Fresno reden we recht naar het volgend en laatste nationale park dat we gingen aandoen, Kings Canyon/Sequoia NP. We deden een lange wandeling langsheen het bekendste van dit park, de sequoia's. Deze giganten van ettelijke jaren oud (sommige waren zelfs al meer dan 300 jaar geleden omgevallen en nog steeds niet vergaan!) met afmetingen buiten proportie staan temidden van andere, gewoon grote bomen. Op foto vastleggen lukt totaal niet, en als het al enigszins lukt, komen de afmetingen niet over. Naar zo een reuzen moet je wel met ontzag kijken. Wel niet te lang, want van het naar boven staren krijg je wel pijn in de nek. De wandeling was niet van de poes, omhoog en omlaag doorheen de 'grove', een soort kloof, waarin al deze bomen groeiden. Een enorm voordeel aan dit nationaal park, is dat het totaal niet gefrequenteerd wordt door toeristen. Het was er echt heel rustig, en hadden bijna het volledige pad voor ons alleen.

Het was al een eindje in de namiddag voor we terug waren van de wandeling, en de schaduwen in de kloven begonnen al te lengen. Dus reden we nog even langs verschillende uitzichtpunten over de canyons, en langs de Grizzly watervallen, en keerden daarna terug naar Fresno, waar we verwacht werden bij één van Lies haar Erasmus-kennissen, Neil. Op de weg terug zagen we nog een tarantula over de weg kruipen, die helaas door een achterligger tot pulp vermalen werd voor we er een foto van konden nemen...

Neil is blijkbaar van goede huize, want de villa waar we in terecht kwamen was niet echt vergelijkbaar met de hotels waar we tevoren overnacht hadden. Een zwembad, genoeg zetels om royaal in te kunnen slapen, en megagrote televisiebeelden. In Fresno waren de temperaturen zeer hoog, dus plonsten we nog eens het zwembad in, wat zéér verfrissend was. Daarna kropen we onze respectievelijke slaapplaatsen in en maften we de rest van de nacht als rozen.

Route

14/08/09 - Yosemite, deel 2

's Morgens reden we dan terug van het hotel, het nationale park binnen. We besloten eerst enkele enorme sequoia's te gaan bekijken, maar we waren niet de enige die dit idee hadden gekregen. Laat staan de eersten. De weg naar de sequoia's was al afgesloten wegens teveel volk! We gingen dan maar naar het tweede wandelpunt, Glacier Point. De Amerikanen hadden echter besloten op die baan te werken, dus mochten we daar een half uur met onze vingers draaien. We geraakten uiteindelijk toch op onze bestemming, voor een wandeling van enkele kilometers die ons naar de top van Sentinel Dome zou brengen.

We hadden eten en drinken mee, dus konden we wel even op de baan. Vol enthousiasme vertrokken we richting de top van de hoge steenheuvel. We wandelden doorheen een prachtig bos, en gingen naar Taft Point. Dit is een uitstekende rots waar soms smalle
spleten in zitten die je een uitzicht geven over de grond die zich ettelijke meters lager bevond. Van afspanningen of dergelijke was geen sprake, dus een misstap kon je heel duur te staan komen. Onderweg zagen we verschillende chipmunks en squirrels (twee verschillende soorten eekhoorns) maar waar we eigenlijk op hoopten, waren beren. In Yosemite komen zwarte beren voor. Deze zijn niet zo heel erg groot, en niet zo aggressief, dus niet zo gevaarlijk. Het blijven wel wilde beesten natuurlijk.

De wandeling liep verder naar de top van de Sentinel Dome, met Jeroen op kop langs het pad. Plots zagen we Jeroen, samen met enkele mensen, stoppen en naar boven staren. Wout, Thomas, Lies en ik kwamen stil dichterbij en zagen daar boven ons een echte beer! Stil namen we onze foto's, het beest scheen zich niet echt iets van ons aan te trekken, maar snuffelde rustig voort en wandelde gezapig verder. De beer liep het bos weer in, en wij vervolgden onze weg naar de top, waar we uiteindelijk een prachtig zicht kregen over Half Dome en de Yosemite vallei. De zon was aan het branden, maar we konden toch genieten van het uitzicht en de mooie wandeling. Het was dan tijd om terug te gaan, en keken heel de terugweg uit naar beren of andere exclusieve beesten, maar helaas, enkel eekhoorns en aanverwanten.

Na deze wandeling gingen we de vallei in om nog een andere wandeling te doen, naar Mirror Lake. Dit was een korte wandeling, maar het meer was echt wel mooi. De naam van het meer is niet gestolen, het weerspiegelt echt de bergen erboven. Het werd rap donker en we reden naar Fresno, een eind rijden van Yosemite, maar dichtbij het volgende nationale park.

Route

13/08/09 - Yosemite

Deze morgen de prachtige baan genomen de hoge Sierra Nevada in, op weg naar het koele Yosemite NP. Het park is echt het compleet tegenovergestelde van Death Valley: temperaturen aangenaam rond de 25, bomen waar je maar kijkt, hooggebergte, en water! Overal meertjes, omgeven door bossen en een hele nest eekhoorns en Knabbel & Babbel-beestjes. Uiteraard ook veel toeristen, allemaal mensen die de hitte van de steden en het binnenland proberen te ontsnappen. We passeerden El Capitan, een metershoge klip, praktisch recht naar beneden die uitkijkt over Yosemite Valley, en Half Dome, een koepel die als het ware in twee gekapt is en waarvan één helft verdwenen is (volgens specialisten is er nooit een tweede helft geweest) We wandelden ook doorheen de Meadows, nog het best te vergelijken met de Alpenweiden bij ons. Wuivend mals, groen gras en een lieflijk klaterend stroompje erdoor, met een houten bruggetje, tegen een achtergrond van grijze bergen, gespikkeld met ontelbare tinten groen van de bossen.


De weg doorheen het park is niet erg lang, maar zodanig bochtig dat je niet erg snel vooruit geraakt. Wat maar goed is ook, want achter praktisch elke bocht zit wel een machtig uitzicht verstopt. We hadden een hotelletje gevonden om amper enkele mijlen van het park, en besloten ook de volgende dag in Yosemite door te brengen.

Route

12/08/09 - Death Valley

Las Vegas zat 's morgens nog in de kleren, dus vertrokken we niet al te vroeg op weg naar de Oven Des Werelds, Death Valley. De naam op zich doet al menigeen beven, de suggestie van zich in putje zomer naar de warmste plek op aarde te begeven, is voor de meesten doorslaggevend om dit netjes opzij te laten liggen. Niet voor ons dus! De wagen volgestouwd met water en benzine, airco goed omhoog en op weg naar dit nationale park.

De baan naar Death Valley is een redelijk leuke baan om te volgen, en op onze thermometer in de wagen konden we een mooie stijgende curve noteren. Las Vegas was al warm, met temperaturen tegen de 35°, naarmate we Death Valley naderden, mochten we er nog een goeie 7° bijtellen. We reden Death Valley binnen, en meteen leek het alsof iemand een grote haardroger had aangezet: veel wind, poeierdroog en warm, WARM, HEET!

Veel uitstappen was er niet bij wegens de temperaturen, dus reden we veel door de vallei, en genoten van het onaardse uitzicht. We reden langs enkele hoge plekken, vanwaar we de zoutmeren, die absurde temperaturen aankondigden, al konden zien liggen stomen. We besloten langs daar te rijden. Badwater, de lokatie waar het laagste punt ter wereld is, ligt op -86 m en heeft een temperatuur van 49° genoteerd! 49°, dat is een temperatuur die bijna met niets te vergelijken is. Het warmste ooit is ca 57°, maar zelfs die bijna 50° had ons bijna tot gesmolten hoopjes reduceert.

Het werd al wat later en we besloten het park opnieuw te verlaten en naar het volgende park, Yosemite, te rijden. Dat was een hele lange weg, en we zagen de hoogste berg van de States (Alaska uitgezonderd) Mount Whitney, tegen een ondergaande zon. We stopten uiteindelijk in een plaatsje dat Bishop heette, aan de andere kant van de Sierra Nevada, op een treffelijke afstand van Yosemite, waar we al, door de zichten op de baan, heel veel zin in hadden gekregen.

Route

11/08/09 - Van Zion naar Las Vegas

De dag vroeg begonnen en meteen het nationale park Zion binnengereden. Prachtige rotssculpturen, in verschillende tinten rood, geel en grijs. Omdat hier ook een rivier door stroomt, was er ook veel groen te bewonderen. De weg doorheen Zion is echt een prachtige weg, vol kronkels en bochten, op en neer doorheen de canyon. Er was zelfs een heuse tunnel doorheen de rotsen! Het is wel zo dat je bijna nergens met de wagen heen kan. Het is de bedoeling dat je je auto achterlaat bij het visitor's centre en dan een gratis bus neemt naar je bestemming van keuze.

We besloten - door tijdsgebrek - enkel de korte wandelingen te doen. Zo namen we de bus naar Weeping Rock, een rotsformatie van doorlatende en niet doorlatende rots die een fenomeen te voorschijn toveren van een 'wenende rots', water sijpelt uit de meer doorlatende lagen naar beneden omdat het niet door de niet-doorlatende lagen kan sijpelen.

Het waren echter vooral de rotsen die de show stalen. Zo was er de formatie 3 Patriarchs, drie gelijkaardige rotsen die steil en fier omhoog staken tegen een blauwe lucht. Of The Throne, een zeer hoge rots die als het ware neerkeek over de vallei. Helaas, zoals al gezegd, is het héél moeilijk om weg te raken van de toeristen, die natuurlijk allemaal over datzelfde paadje moeten wandelen. Hoe dan ook was het een prachtig park.

We hadden er ondertussen een voormiddag opzitten, dus gooiden we de bergschoenen weer in de koffer en gingen dan wat kilometers malen. Bestemming: Sin City ofte Las Vegas. We gingen nu onze vijfde en laatste staat aansnijden, na New York, California, Arizona, Utah, en nu Nevada. De weg erheen is een lange, lange snelweg, die op sommige momenten door echt maanlandschappen loopt, op andere momenten niet echt interessante gebieden doorkruist. Een uurtje of drie stevig doorrijden waren we in Vegas, en we zochten er een hotel op op de 'Strip', de baan waar alle grote en bekende casino's op liggen. Aangezien elk tweede huis wel een casino herbergt in Vegas, kozen we de Strip om toch de bekende er wat te kunnen uitpikken wat betreft grandeur.

De Stratosphere is een hotel met - zoals de naam al doet vermoeden - een heel erg grote toren erbij. Het ding is bijna 500 meter hoog, én bovenaan heeft men nog eens drie totaal geschifte attracties gebouwd: een wagentje dat tot over de rand rijdt onder een hoek van 70°, een extra torentje waarbj je met een wagentje naar boven geschoten wordt en een installatie die je boven de toren nog eens in een rondje laat ronddraaien. Totaal van de pot gerukt dus, en dus moesten Jeroen en Thomas er ingaan uiteraard. De attracties bleken uiteindelijk nog niet zo heel erg hardaanval-veroorzakend te zijn. Gelukkig was het zicht vanop de toren over Las Vegas en omgeving adembenemend. Vensters rond-om-rond en ondertussen een ondergaande zon.

We waren in Vegas uiteraard in de eerste plaats voor het enige dat er in Vegas te doen is, de casino's. Plan B, Wout en Lies in een Wedding Chapel krijgen, hielden we in reserve. De Strip, die voor ons gemak vlak bij ons hotel begon, is een baan van ongeveer 6 kilometer, waarop alle grote casino's liggen. We besloten deze laan af te wandelen en ondertussen in de verschillende casino's ons licht eens op te steken. En het moet gezegd, we hebben onze ogen serieus opengetrokken! Mensen met neiging tot epileptie moeten echt niet naar Vegas gaan. Eén grote kitscherige lichtreclame, hoe groter, hoe beter. Hoe maffer, hoe beter; dat zijn zo de motto's die hier leven. Alles, maar dan ook alles is fake en op snel amusement gericht. In letterlijk elk gebouw staan slot-machines; van casino (waar je het uiteindelijk wel kan verwachten) tot zelfs in de supermarkten!
Eén van de mooiste casino's is wel de Bellagio. Een prachtig wit gebouw met een meer ervoor met fonteintjes erin. Op het moment dat wij er passeerden begon er net een prachtige watershow. Het water werd tot zelfs 50 meter of zelfs hoger gespoten! Alles was dan ook nog eens prachtig verlicht, zodat dit echt een machtig spektakel was. De verschillende lobby's waren de moeite om eens te zien, maar op het einde van de Strip, aan de MGM Grand, waren we toch allemaal wel voldaan, en probeerden we nog langs te gaan bij het Hard Rock cafe, dat een hele eind van de Strip bleek te liggen, aan onze voeten te voelen. Helaas waren we de tijd een beetje uit het oog verloren, en de winkel was gesloten. We gingen dan maar terug naar ons hotel. Wout, Jeroen en Thomas hadden nog zin in een gokje, waarbij Jeroen zijn inzet verdubbelde en Thomas en Wout het andere uiterste ervaarden. Tegen dan was het ruimschoots tijd om het bedje op te zoeken, want morgen ging het zweten worden!

Route

10/08/09 - Grand Canyon naar Zion

Hoewel veel te duur betaald, was het toch een heel goed hotel in Grand Canyon Village.
We besloten langs de oostelijke weg het Grand Canyon Park te verlaten. Op die manier konden we nog enkele prachtige vergezichten meenemen. En we hebben inderdaad nog wel enkele uitmuntende zichten gekregen op dit adembenemende schouwspel van de natuur. De kloof zelf is zelfs bijna niet te begrijpen als je er voor staat. De overkant is zo ver weg, de rivier ligt zo diep, dat het echt moeilijk te geloven is dat één rivier - zelfs in miljoenen jaren - dit spektakel kan tevoorschijn toveren.

De Canyon is ook nog eens speciaal omdat alles errond op praktisch hetzelfde niveau ligt. Daardoor krijg je echt een overweldigend gevoel op het moment dat je de canyon ziet. Alles is vlak, en op een bepaald moment opent de kloof zich dan over de volledige breedte! We reden het park buiten, maar het werd er daarom niet minder interessant op. We klommen de volgende heuvelrug op, zodat we een uitstekend overzicht kregen over de machtige, brede doorgang die de Colorado in als die tijd uitgeschuurd had. We kwamen door een stuk natuur dat Painted Desert wordt genoemd. De kleuren die hier tentoon gespreid worden, verklaren meteen waarom. Prachtig rood, geel en bruin in de meest exotische schakeringen maakten het moeilijk niet elke 10 meter te stoppen en deze wonderlijke zaken te bezichtigen en te fotograferen. We reden richting Zion National Park, en naarmate we dichterbij kwamen, werden de schakeringen nog meer uitgesproken en werden de bergen hoger en scherper (in Painted Desert waren de meeste heuvels als afgerond ten gevolge van erosie) De weg erheen was lang en het werd laat, dus besloten we Zion de dag erop te doen en vlak voor het park te overnachten.

Het hotel had een uitzonderlijke omgeving. Aan de ene kant de mooie zandduinen, met de semi-woestijn vegetatie. Aan de andere kant, een perfect onderhouden golfterrein! Vreemder komt het echt niet, het rode, droge tegen het malse groen. In elk geval hadden we een heel goede uitvalsbasis voor de volgende dag gevonden, en vierden dat met een partijtje frisbeeën en een plots in de hot tub van het hotel.

Route

09/08/09 - Grand Canyon

Vandaag stond het waarschijnlijk meest tot de verbeelding sprekende nationale park op het todo-lijstje. Het was nog een heel eindje rijden, en dus besloten we ook nog een ander stukje authentieke Amerikaanse geschiedenis mee te pikken: Route 66. Deze route is in de jaren 80 omgelegd door de interstate en zo in verval geraakt, maar recentelijk zijn de verschillende vroegere stadjes langs de route begonnen met de 66 gedeeltelijk in oude glorie te herstellen. En dus konden we genieten van een rustigere route, langs kalme roadhouses en kalm verkeer, genietend van de roadtrip en de omgeving, die niet vol beton en staal zoals op de interstate stond.

We naderden het nationale park en werden met de minuut meer benieuwd. We reden het park binnen en reden dan tussen bomen in een praktisch volledig vlak terrein. Niet echt wat we verwacht hadden.
Plots zagen we de toeristen allemaal afslaan aan iets wat een uitkijkpunt leek. En wat een uitkijkpunt was het! De Canyon opende zich in volle glorie voor ons, 16 km tot de overkant, 1500 meter diep, lengte durf ik zelfs niet schatten. De kleuren die de kloof tentoon spreidt zijn ongeloofelijk. Dat natuur zo iets kan produceren is bijna ongeloofwaardig. Er is niets wat je kan voorbereiden op het zicht op de Grand Canyon. Het is plots en ineens daar, geen inleidende voorbereiding met kleine kloofjes of zo.

We konden maar geen genoeg krijgen van het zicht en probeerden wat weg te raken van de toeristen door verder langs die ene baan langs de South Rim te rijden, maar een echt succes was dat niet. We vonden toch een leuk plekje en besloten van daar te kijken naar de zonsondergang, helaas gestoord door een bende kwebbelende vrouwen.
We reden daarna dan terug naar het hotel, dat net buiten het park lag, aten wat en gingen daarna - het was volledig donker - terug het park binnen. Het was nog bijna volle maan en konden dus veel zien, de canyon lag in een soort mist - blijkbaar het gevolg van vervuiling die vanuit west en zuid naar hier kwam gewaaid - en er waren enorm veel sterren te zien. Zelfs de melkweg konden we zien!

We reden daarna terug naar het hotel en kropen moe maar zeer tevreden ons bedje in.

Route

08/08/09 - Roadtrip, the beginning

Hoezee, deze morgen stond onze wagen er effectief nog! Snel alles ingeladen en op weg, want de roadtrip was officieel begonnen! Er stond veel op het programma, onder andere ons eerste nationale park en uiteraard de eerste kennismaking met het droge landschap van binnenland Californië. Los Angeles is een stad die immens ver uitstrekt naar het binnenland, dus het eerste uur reden we op de snelweg gewoon in de stad eigenlijk.

Daarna echter werden de bergen die vanuit LA klein en wazig waren, steeds groter en duidelijker. Deze pieken gaan zelfs tot 3000 meter én er kan zelfs sneeuw liggen, wat met de huidige temperaturen hier, moeilijk voor te stellen is. We reden richting Palms Springs, waar helaas niets te beleven is, behalve ongeveer de weg kwijt te raken, en reden dan door naar het eerste nationale park op onze reis, Joshua Tree NP. Dit park is zo genoemd naar de bomen die daar groeien, Joshua's. De omgeving echter is prachtig, we reden door een enorme kloof, gevormd door de bergen die LA insluiten en een andere bergrug, zodat eigenlijk een enorme kloof met een enorme vlakte ertussen ontstaat. Als het dan ook regent, krijg je van die gigantische vloedgolven aangezien de grond kurkdroog staat en de bergen ook niets kunnen tegenhouden. Het gevolg is dat er nog vrij veel groen staat in die vallei. En dus ook onze eerste cactussen, en uiteraard de Joshua Trees.

We stopten geregeld om de prachtige maar merkwaardige struiken/bomen te inspecteren en bewonderen, en zweetten ook heel wat af, want de temperaturen waren al flink de hoogte in aan het gaan sinds we de kust verlaten hadden. Het park was echt prachtig en we genoten dan ook met volle teugen. Plotsklaps waren we uit het park. We zetten dan maar koers naar het volgende op de agenda, Grand Canyon NP. Dit park was echter veel te ver om nog te bereiken, dus logeerden we zo dicht mogelijk als we die avond maar konden rijden, namelijk in het gehucht dat Parker heette.

Route

07/08/09 - Los Angeles

De dag begon veelbelovend; een uitgebreid ontbijt, een zonnige maar niet overdreven warme dag, goed uitgeslapen,... Perfect om een drukke dag door te komen. We maakten ons snel klaar en wandelden dan snel naar onze wagen, die we langs de straat hadden geparkeerd de nacht ervoor. Consternatie alom als de parkeerplaats waar de auto de nacht ervoor nog stond, plots leeg bleek! Onze witte Toyota was nergens te bespeuren! Terug naar binnen, de desk had het al snel begrepen: verkeerd geparkeerd en weggesleept. Enkele telefoontjes later was het verdict inderdaad: op dit adres kan je je wagen terug ophalen. Wij daar dus naar toe, klagen hielp niet veel, er werd een papier onder je neus geschoven waarop een klachtenlijn stond en mocht de boete betalen. Veel zeuren hielp niet, ondertussen was onze kostbare tijd toch al aan het voorbij gaan. Dus na het betalen sjeesden we de weg op richting Beverly Hills en Hollywood. In Beverly probeerden we enkele villa's te spotten van bekende personen (zonder veel succes) Het hoogtepunt was het viewpoint op de HOLLYWOOD-letters en de studios van Universal City.


En dat brengt ons naadloos naar het volgende onderwerp : Universal Studios. Deze filmstudio/pretpark is open voor het publiek. Helaas niet voor niets, maar we leven maar één keer, dus kochten we zelfs 'front line tickets', tickets waarbij je overal mag voorsteken! Zo gingen we op de Jurassic Park splash (vanaf nu zijn alle foto's met Jeroen met zijn nieuwe aanwinst aan) de Mummy-ride en de Simpson's ride. Deze laatste was een technologisch hoogstandje. Je zat in een karretje dat ter plekke bleef en wat heen-en-weer bewoog. Voor je zag je een enorm, rond-om-rond scherm waarop de gekste deathrides en dergelijke gepresenteerd werden, zodat je het gevoel kreeg dat je echt in een rollercoaster zat! Echt prachtig gedaan.

Er was ook een Studio Tour, waarbij je met een busje tussen de studios reed en uitleg kreeg over verschillende special effects. Ook daar zaten enkele prachtige dingen tussen.
Het park sloot dan, het begon al te duisteren, en we besloten toch nog naar Hollywood te rijden en de Walk of Fame te gaan aflopen. Nu blijkt dat een hele lange weg te zijn, met allemaal sterren dus op de grond. Wel eens leuk om te doen, en met de Lamborghini's, de Hummers en de limo's was het jetset-gevoel toch ook een beetje bij ons.

Daarna was het terug naar het hotel, en deze keer een veilig plaatsje zoeken.

Route

06/08/09 - San Diego naar Los Angeles

Donderdag was in de agenda gemarkeerd als de dag dat de reis in beweging komt. 's Morgens de valiezen bij elkaar geraapt, en dan op zoek naar Hertz, alwaar onze Toyota Sienna familiewagen stond te blinken. Binnenin: massa's plaats, want deze wagen is voorzien op Amerikaanse achterwerken, die merkelijk breder zijn dan de onze. Op onderzoek naar de mogelijheden van de auto ontdekten we talloze locaties om halve liters te plaatsen - zoals gezegd, perfect op maat van de Amerikaanse familie.

Na de administratieve rompslomp mocht Jeroen als eerste de stier bij de horens vatten en meteen kennis maken met the American Way of driving, in automatic dus! Dat was wel even wennen, maar we geraakten wonderwel in één stuk zonder accidenten aan het hotel, waar we de valiezen treffelijk stapelden. Thomas vloog op de achterste bank (dát hadden we dus ook nog), Wout en Lies kregen de tweede rij en Jeroen kreeg mij als co-piloot. GPS hadden we niet, gelukkig wel de kaarten via de laptop. Dat was ook nodig, want het Amerikaans systeem kent waarschuwen voor een kruising of voorsorteren niet, zodat we geregeld wel eens een blokje mochten omrijden.

We zetten koers naar La Jolla, een klein pittoresk stadje langs de kust tussen San Diego en Los Angeles. Bekend om de rijke inwoners en de prachtige natuur onderwater. We kwamen er toe, en zagen er langs de kust zwermen pelikanen, aalscholvers, en stootten zelfs op een kudde zeeleeuwen! De dag was al meteen goed begonnen!

We reden dan verder langs de kust en kwamen door rijke snobistische stadjes zoals Del Mar en slaperige surfersgehuchten. We hadden natuurlijk wel gekozen voor de lange weg naar Los Angeles, de (scenic) highway 101, in plaats van de rechtstreekse maar ongeloofelijk saaie Interstate 5.

's Middags kozen we voor een snelle hap bij een pizzatent langs de weg, waar Wout de geneugten ontdekte van pizza met avocado, sla én mayonnaise... De rest van ons ging voor een veiliger optie en kon met smaak genieten van het gefoeter van Wout.

Terug de baan op, langs de prachtige uitgesneden kust van California, met surfstranden en klippen zo ver men kon zien. Helaas voor ons snijdt de 101 met de I-5 ergens ter hoogte van de ingang van een militair domein. En helaas voor ons hadden de afslag gemist en werden we plots tot staan gebracht door een militair. Na een snelle controle van het paspoort vroeg deze ons niet-begrijpend wat we in hemelsnaam op de basis kwamen doen. Waarna we natuurlijk moesten uitleggen dat we daar niet behoorden te zijn... De vriendelijke man kon ons gelukkig gemakkelijk uitleggen hoe terug te keren naar de I-5, zodat we onze roadtrip ongeschonden konden doorzetten.

Het naderen van Los Angeles ging gepaard met het meemaken van LA's grootste probleem : het verkeer. Files waren ons deel van het leed, geregeld echter verkeerd rijden was ook een vervelende zaak. We hadden avondeten opgepikt in de supermarkt en zochten dan een leuk plekje in Long Beach om dit op te eten. Een echt leuk plekje is blijkbaar langs de kust van LA niet te vinden, maar langs een vakantie-vissersdorpje (met alleen maar jachten in de haven en eettenten in het dorp) vonden we toch nog een grasplekje. Daarna reden we in rechte lijn naar ons hotel, dat wonderbaarlijk genoeg bijzonder goed meeviel.

Het was nog niet heel erg laat, dus reden we nog naar Santa Monica, een stadje aan de kust met dat bekend is voor - en als enige attractie heeft - de pier met een heus pretpark erop aangewezig. De parkeerorganisatie van Santa Monica had er ook niets beter op gevonden dat alle mobilisten zwaar af te zetten om op de pier te kunnen wandelen door alle parkings te sluiten of te bewaken, en de enige andere parking veel te duur te laten betalen... Het pretpark zelf was niet eens echt de moeite, wel een mooi verlicht (reuzen)rad, en héél veel vissers. Na een uurtje of twee rondgewandeld te hebben op deze 'attractie' besloten we terug naar het hotel te keren. Echter, we hadden geen kaarten mee, en moesten dus op de tast terug proberen te geraken, hetgeen uiteindelijk, na vele malen stoppen en vragen en verschrikkelijk veel keren en draaien, dan toch lukte. We waren in LA!

Route

05/08/09 - San Diego, laatste dag

Woensdag was onze laatste volledige dag in San Diego. Wout ging nog naar de conferentie voor enkele uurtjes, Lies en ik besloten het stof en zweet van de voorbije week weg te spoelen en toverden de badkamer van het hotel om in een heus wassalon. Het bad was voor de grote lading, de wasbak diende voor ondergoed en kousen.

Blijkbaar was er toch al wel wat stof en vuil in de kleren gekropen, want al gauw waren we toch wel enkele uurtjes verder. Nét als alle was gedaan was, kwam Wout terug van de conferentie. Het weer was nog goed, en aangezien we nog bijna niet buiten waren geweest, gingen we nog even langs Little Italy om een echt ijsje te halen. Helaas is de conservatie-techniek van Amerikanen wat beperkter dan gedacht, want het ijsje viel maar uit als een slappe bedoening. Hoedanook had het wel een afkoelend en groot vakantie-effect, en dat is nog steeds het doel van de reis.

We besloten 's avonds naar Ocean Beach te gaan, met als hoogtepunt - letterlijk en figuurlijk - Sunset Cliffs. Ocean Beach is een vrolijk srufersdorp/stad, met een mooie pier en uiteraard prachtige klippen. Aangezien ze volledig volgebouwd staan, en er heel wat beton-fortificatie al opgeworpen is, was het natuurschoon niet zo overdonderend als we gehoopt hadden, maar met het eten dat we gekocht hadden, konden we toch op een zeer gezellige manier genieten van de zonsondergang, de surfers en de omgeving. Eens de zon ondergegaan was, was het dringend tijd om terug te keren naar downtown, want onze medereizigers Thomas en Jeroen waren gearriveerd! Die mannen hadden in tegenstelling tot ons een vlékkeloze reis achter de rug, en samen zijn we dan nog enen gaan drinken in de one and only Hard Rock cafe, temidden van San Diego downtown.

Daarna vlug gaan slapen, want morgen konden we vertrekken naar LA, mét de huurauto!