Nadat de roes van de reis naar Amerika een beetje begon weg te ebben, begon dat rusteloze gevoel en hunkering naar nieuwe avonturen opnieuw te knagen. Eind september leek wel een goed moment om nog eens naar het Hoge Noorden te trekken. De vreselijke ijskou van februari-maart indachtig, schafte ik mezelf gauw een retourtje aan naar het mooie Stockholm. Maar dat was niet het doel van mijn reis: het schattige dorpje Linköping lag nog eens een treinreis van 200 km verder het binnenland in. Doel: bezoekje brengen aan mijn studerende zus. En tegelijk bevoorrading van chocolade en warme kleren. De reis zou kort zijn, amper 4 dagen.
Het weer zag er maar bedenkelijk uit, maar tja, naar Zweden ga je niet meteen voor de strandvakantie... We zouden er wel het beste van maken.
Aangekomen in Stockholm moest ik me reppen om de bus te halen die gelukkig zeer stipt rijdt in Ikealand. Mooi op tijd kwam ik dan toe in het treinstation en nam de supersnelle trein naar Linköping. Met de trein reizen doorheen Zweden in de herfst is alsof er een bom ontploft is in een magazijn vol verf: prachtige kleuren, en van elke kleur zie je meer tinten dan je mogelijks met woorden kan beschrijven. De trein zoefde voort doorheen dit prachtige landschap dat enkel te beschrijven is door te verwijzen naar die fenomenale foto's die steeds in de reisbrochures te vinden zijn en zelden in het echt waargenomen worden. Doch hier waren diezelfde beelden te zien als een lang uitgerekt panoramisch paradijs. De treinreis kon wat mij betreft niet lang genoeg duren, maar twee uurtjes later, en natuurlijk - in tegenstelling tot de Belgische treinen - stipt op tijd, hield de trein halt in Linköping. Dan moest in nog aan een busticketje richting Ryd zien te geraken, en nog eens 10 minuutjes later kon ik dan eindelijk eens goeiedag zeggen tegen Julie.
En Julie had vanalles geregeld voor mij en mijn verblijf : een bed (enfin, matras, maar wel een goeie!) een fiets (enfin, fiets...) en zelfs een slaapzak! De rest van de eerste dag gebruikten we om heel wat bij te kletsen en ondertussen Linköping te verkennen. Nadat we de twee winkelstraten van het stadje doorkruist hadden, moesten we ons op t gemak gaan klaar maken voor een optreden in een fijn jazz-cafe. Het was echt een fijn optreden, het was een bijzonder leuk begin van mijn verblijf.
Aangekomen in Stockholm moest ik me reppen om de bus te halen die gelukkig zeer stipt rijdt in Ikealand. Mooi op tijd kwam ik dan toe in het treinstation en nam de supersnelle trein naar Linköping. Met de trein reizen doorheen Zweden in de herfst is alsof er een bom ontploft is in een magazijn vol verf: prachtige kleuren, en van elke kleur zie je meer tinten dan je mogelijks met woorden kan beschrijven. De trein zoefde voort doorheen dit prachtige landschap dat enkel te beschrijven is door te verwijzen naar die fenomenale foto's die steeds in de reisbrochures te vinden zijn en zelden in het echt waargenomen worden. Doch hier waren diezelfde beelden te zien als een lang uitgerekt panoramisch paradijs. De treinreis kon wat mij betreft niet lang genoeg duren, maar twee uurtjes later, en natuurlijk - in tegenstelling tot de Belgische treinen - stipt op tijd, hield de trein halt in Linköping. Dan moest in nog aan een busticketje richting Ryd zien te geraken, en nog eens 10 minuutjes later kon ik dan eindelijk eens goeiedag zeggen tegen Julie.