Omdat Wouter woensdag reeds terug naar het vlakke land van België geroepen werd, vertrokken we vrijdag in de late avond. Klaar nam als eerste het stuur, met de zware verantwoordelijkheid ons meteen al in de juiste richting te zenden. Dat lukte dankzij de GPS uiteraard uitstekend, en een uur of 3 later wisselden Klaar en ik van plaats. Wouter was dan al een uur of 3 min 5 minuten in dromenland, en zou zijn welverdiende rust nog eens 2 uur later gaan inzetten om ons in één ruk naar Oostenrijk te brengen. Enfin, in één ruk, dat bleek uit te draaien of verschillende rukjes, in het bijzonder toen we ter hoogte van de grensovergang met Oostenrijk in de file terecht kwamen. Oostenrijk is één van die landen die een dankbare inkomstenbron heeft aan wegenvignetten, en dus mochten we eerst nog op zoek naar het kantoortje waar deze dingen verkocht werden, waarna we opnieuw mochten aanschuiven in de lange lijn sneeuwtoeristen.
Een uurtje meer of minder keken we al niet meer op, snoepjes hadden we genoeg, en zelfs muziek (we hadden zelfs een ultieme carnaval-cd mee voor moesten we echt dolgedraaid raken) De laatste uren nam ik opnieuw voor mijn rekening. De 9 voorspelde uren werden uiteindelijk 12 uur, en zo reden we omstreeks 11 uur zaterdagmiddag het dorpje Kappl binnen. Bij de zoektocht naar ons huisje reden we al meteen bijna het dorp weer uit, waardoor we wisten dat we wel degelijk niet de ene, maar de andere baan van het dorp hadden moeten nemen. Nu maakte dat niet zoveel verschil, want we konden het appartement pas in de namiddag in. We besloten dan maar op verkenning te gaan in Kappl, en de laatste noodzakelijkheden aan te schaffen voor een zinnige skivakantie. En daaronder vallen dus de skipas, en de lessen van de skischool. Jaja, lessen, inderdaad. Na 15 jaar zo ver mogelijk weg gebleven te zijn van alles wat maar van ver glad leek, trok de betrekkelijke veiligheid van lessen nemen mij meer aan dan ik ooit zou denken van scholing op mijn leeftijd. De keuze van skischool is in Kappl snel gemaakt, aangezien er maar één is. Klaar en ik schreven ons dan ook in bij Kappl Activ, voor 2 keer 2 uur snowboarden. Klaar zelf kan al ettelijke jaren skiën, maar snowboarden ontbreekt nog op het palmares. Dus waren we met z'n tweeën om de sneeuwplank eens te proberen. Hopelijk beklagen we ons onze keuze niet te snel.Aangezien de rest nog in de file stond ergens in Oostenrijk (of was het Duitsland) besloten we voor hen ook maar skipassen te kopen. Daarna op zoek naar zo'n ding dat de sneeuw uit onze botten moest houden. We vonden niet zo ver van ons appartement een klein winkeltje met vriendelijke mensen die ons aan het juiste gerief hielpen : 2 boots en een board elk. Ondertussen hadden we de prachtige omgeving al goed in ons opgenomen, de majestueuze witte bergen tegen de achtergrond, een lieflijk stroompje in het dal en het dorp dat tegen de berg geplakt scheen te liggen. Het werd dan eens tijd om de binnenkant van onze woonst voor de komende week van binnen te bekijken. Er was ons verteld dat de woonst op de piste lag en dat was niet gelogen. Als je op de afdaling de bocht miste, zat je in onze living. Dat zou zeer praktisch blijken de volgende dagen. De dalafdaling verder naar beneden bracht je immers bij de hoge berglift naar de echte pistes. We laadden alles uit de wagen en verdeelden de kamers. Aangezien er drie praktisch identieke kamers voorzien waren (met elk eigen badkamer) was de verdeling niet zo moeilijk, zo leek ons. Maar daar dachten de andere duidelijk anders over. Na een discussie die het midden hield tussen een Best of van Big Brother en een compilatie van de Block, kwam er dan toch een kamerverdeling uit de bus. Aangezien we alle 6 zo ongeveer 12 uur in een auto hadden geleefd, was de fut er voor die dag een beetje uit en dus besloten we, toch enigszins opgewonden voor de lessen van morgen, tussen de lakens te kruipen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten