Eens boven merkten we dat de zon ook vandaag waarschijnlijk niet van de partij zou zijn. We oefenden eventjes op de kleine piste om er weer in te komen, want de stramme spieren werkten nog niet zo goed mee. Daarna besloten we toch eens een hogere piste te gaan verkennen. We namen de lift naar 2200 meter, een zetellift, wat op zich al moeilijk genoeg was om in te geraken met een board. Een sleeplift zou niet voor het eerstvolgende decennium zijn. Eens boven voelde ik mijn knieën al wat knikken, want ten eerste zoefden er veel te veel glijlatten om me heen, en ten tweede bleek dat de piste van beneden écht wel vlak was... Nu stonden we wel net aan het begin van een rode piste, dus die is zowiezo wel wat steiler, maar toch.
Nu werd de afdaling een helse tocht, want de pistes lagen vol, maar dan ook vol sneeuwhopen, mooi bij elkaar geskied of geboard door voorgangers. Aangezien de eerste die hoop maakt, moet al de rest daarna via diezelfde hopen gaan, waardoor die hopen dat steeds hoger en dikker worden natuurlijk... En met een board dat een stuk breder is (of toch als je het dwars op de helling zet om niet teveel te versnellen) werd je dus geregeld een kant uitgeduwd die je liever niet uitging... Met vreselijk veel tegenzin moest je je dus soms wel eens laten gaan, maar daar lag dan wel weer iets anders waar je overheen bumpte en daar schoof je dan weer over je buik over de piste, in plaats van op het board. Leuk was anders, en met de hoogtemeters ging ook mijn humeur naar beneden. Beneden aangekomen was mijn gemoed zoals het weer; slecht.
We besloten maar even beneden te blijven en terug wat aan de techniek te werken, want ik was op dat moment nog stijver dan de plank onder mijn voeten. Gelukkig kwam het vertrouwen en de goesting zo na de middag ergens wel wat terug.
In de namiddag ondernamen we een nieuwe poging om een hogere piste af te werken. Bedoeling was om iets verder langs de rode piste, een blauwe piste af te gaan boarden. Dus vol goed moed en weinig schrik voor blauwe plekken (er was toch geen plaats meer voor nieuwe...) vertrokken we over een heel erg smalle rode piste. Net als een kat met schrik die zich met haar nagels vastklemt aan hetgeen toevallig tussen haar klauwen zit, zo ging ik ook die hellingen af. Benen volledig gestrekt, tot het verkrampte af, het board dwars op de helling, om toch maar niet teveel snelheid te krijgen, wat uiteindelijk toch zou leiden tot onbestuurbaar tegen de grond smakken. Volgens Kristof was dat stukje rood eigenlijk niet zo lang, maar voor mij leek het langer dan dat ik de voorbije dagen al bijelkaar geboard had. En dan moest het ergste nog komen. Blijkbaar was men ons vergeten vertellen dat dat stukje rood vooraleer op blauw te komen, eerst nog even een zwarte piste kruiste. Dat zijn dus de steilste pistes die men maar kan bedenken. Daar moest ik dan ook nog eens over, en mijn vertrouwen zat al op het tandvlees. Een merkwaardige constatie echter is dat alhoewel de piste wel perfect verticaal lijkt, deze mooi egaal ligt, in tegenstelling tot de vlakkere pistes. Dat zal zijn verklaring wel vinden in het feit dat er veel minder volk over passeert, maar het was wel een verademing na het mijnenveld van sneeuwhopen op de rode piste van net ervoor.
Ondertussen was het vertrouwen, net als de temperaturen, echter onder het vriespunt beland, en werd de afdaling eerder roetsjen dan boarden. Tot de laatste helling, daar werd de piste heerlijk breed en zelfs mooi glad, en steeg mijn vertrouwen met supersonische snelheid. De ene na de andere bocht lukte prachtig en snowboarden werd weer leuk! Jammer dat je daarvoor zo'n ellenlange ellendige afdaling moet doen om tot zo'n prachtige piste te geraken. Met het vertrouwen zat het weer snor, ik was weer helemaal in mijn nopjes, en de verkrampte spieren waren als bij donderslag verdwenen. Net zo snel verdwenen dan zelfs de wolken en brak de zon weer door, en meteen wist ik weer waarom iedereen toch zo graag op wintersport-vakantie gaat.'s Avonds hadden we een gezellige avond, met een lekkere kaasschotel als dessert. We hadden eerst een korte wandeling gemaakt door Kappl, en enkele koeien gevonden, van die Beatle-koeien met veel te veel haar en weinig goesting om zich te verzetten. Helaas waren we echter op zoek naar van die toffe mutsen die eruit zagen alsof ze bovenaan open waren en je eigen knalgroen of fluopaars haar er bovenuit stak. En die hebben we niet gevonden. Maar dat was niet zo erg, we waren echt blij dat het weer terug open was gekomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten