14/02/10 - Skivontuur

Dag 2, de eerste echte dag op de latten. Of op het board, zoals in het geval van Klaar en ik. Vol zenuwen stonden we te wachten op onze leraar. Klaar en ik hadden in het begin een beetje last van ouderdomsverschijselen, aangezien we met léngtes voorsprong de oudsten van een groeiende groep snowboard-Anfänger waren. Groot was onze verbazing, en even groot onze vreugde toen bleek dat onze leraar een rasechte Nederlander was! Vooral voor mij, als totale niet-kenner van Duits of boarden, was dit een echte opluchting. Maar dan moest de les nog beginnen. Het allereerste begin was niet zo moeilijk, het board aandoen. Maar eens dat board aan je voeten hing, bleek alles toch al veel instabieler. Het board onder onze voeten had nogal een eigen willetje, en daar hadden wij in eerste instantie niet zoveel tegen in te brengen. Veel op ons edele achterwerk zitten was dan ook de meest frequent uitgevoerde aktie van de ochtend. De lessen duurden 2 uur, in de namiddag besloten we het gat-zitten tot Olympische Sport te verheffen. We zouden meteen een gouden plak er mee kunnen winnen...

Klaar en ik hadden beiden een goede reden om te leren boarden. Klaar omdat ze al heel lang kan skiën en dus meent dat boarden op sneeuw wel niet zoveel verschil zal maken. En ikzelf omdat ik meen dat boarden op sneeuw of boarden op water (surfen dus) toch ook niet zo verschillend kon zijn. Uiteraard wisten we na les één al veel beter. Nee, het trekt niet op skiën en neen, het trekt ook niet op surfen. Wel een beetje van elks natuurlijk. Hetgeen er nog het meest op gelijkt, is dat kleine kinderen er altijd zo vlug mee weg zijn, tot grote frustatie en kont-zeer van de ouderen in de groep. De kleintjes zoefden zonder schrik - en zonder te vallen - van de pistes en remden (of remden soms niet) zonder problemen aan de lift. Zelfs met remmen hadden wij in eerste instantie al problemen. Het grote verschil tussen ski's en een board is dat je met een board effectief beredeneerd moet remmen. Met ski's druk je als in reflex die dingen in een ploeg, maar dat kan dus niet met een snowboard. Laten vallen was in het begin de meest effectieve manier van stoppen. Ondanks het feit dat we de sneeuw dikwijls van iets te dichtbij zagen, hadden we er toch heel veel plezier in. We konden tenminste al meermaals zonder vallen van de piste (ok, een groene baby-piste, maar toch) roetsjen (dat is met het board dwars op de helling naar beneden schuiven) Het probleem ontstaat als het board om een nog onbekende reden beslist van in de lijn van de helling te gaan liggen en dus een vreslijke rotsnelheid krijgt. Achteruit leunen is dan zo een beetje het meest natuurlijke wat een mens kan doen, en uiteraard zo ongeveer het stomste ook, want je raakt de controle over je board volledig kwijt en patat, daar lig je dan weer op je bips.
Maar wij waren niet de enigen die van ons sokken gevallen waren die dag. Wouter was alles uit zijn verblijf aan het halen en was dan ook eens flink tegen de vlakte (enfin, helling) gegaan. Resultaat: bij het uitdoen van zijn skibotten een afschuwelijke pijn, alsof elk botje in zijn enkel gebroken, geplooid en verwrongen zat. Na een aantal pijnstillers leek de pijn wat gezakt, en de dag nadien zouden we dan wel evalueren of Wouter zijn geluk verspeeld had op de roulettes van de piste.

Het moet ook geen verrassing zijn dat we 's avonds behoorlijk moe waren. Een hele dag in de zon, maar ook in de sneeuw, het eist zijn tol van iemands lichaam. We lagen dus 's avonds al redelijk vroeg in ons bedje. Nog gezellig, dicht op elkaar, een stukje van een filmpje kijken, en dan de oogjes toe, nog nagenietend van een hele leuke dag!