15/02/10 - Dag van helse pijnen

Maandagmorgen opgestaan, ontbeten en vol goesting onszelf klaar gemaakt voor een nieuwe dag op de pistes. De rode piste achter onze woning leek nog een beetje steil en smal om al te proberen na twee uurtjes les, dus wandelden we met het board in onze handen maar naar beneden. We waren net op tijd voor de les, en volle moed probeerden we opnieuw zonder kleerscheuren naar beneden te boarden. En elke keer probeerden we met een beetje meer gratie in onze bewegingen. Dit laatste lijkt heel evident, eens je beter vertrouwd wordt met het zwiepen van het board. Maar dat wordt heel wat minder evident, als elk gewricht in je lijf plots vervangen blijkt te zijn door een hoopje appelmoes met stukjes en je botten in zachte nougat. Bovendien voel je ondertussen elke vezel tot in de verste uithoek van je lichaam pijn doen.

Dat was dus de situatie op die morgen. En bovendien waren onze hersens nog niet goed wakker, want alle bewegingen die we de dag ervoor geleerd hadden, waren verdwenen alsof ze 's nachts ondergesneeuwd geraakt waren in onze slaap. Dat beterde gelukkig wel later naarmate de stroefheid in onze ledematen plaats maakte voor meer praktische, doch pijnlijke soepelheid. Wij leerden ondertussen bochtjes maken, maar dat is helemaal niet simpel op een snowboard. Bedoeling is dus om je board in de lijn van de helling te draaien (en dus sneller te gaan) en dan verder doordraaien zodat je board weer dwars op de helling staat. Heel mooi in theorie, maar in praktijk ging je ineens wel heel erg snel op het moment dat je board in de lijn van de helling kwam te liggen! Meermaals was het dan ook dat we onszelf ter aarde moesten werpen om niet doorheen de geluidsmuur te gaan. Het leek moeilijker dan we dachten, want zelfs tegen 's avonds lukte het amper om bochten te maken. Misschien hadden we dinsdag toch nog een les nodig.

Wouter had zichzelf ook voor genezen verklaard tijdens de ochtend. De pijn in zijn enkel was weggetrokken, er was geen zwelling meer, dus besloten we hem maar uit te maken voor watje. Hij heeft er in elk geval geen problemen meer mee gehad, en dat was een opluchting voor hem, maar evenzo voor ons, want het zou niet leuk geweest zijn.

Helemaal beurs van het talloze vallen kwamen we 's namiddags terug in onze chalet. We hadden besloten spaghetti te maken. Het zou wel een spaghetti a la Spar worden. En dat is, een gewone spaghetti met een zeer onconventionele saus. Want gehakt was er niet, dus moesten we dit vervangen door spekblokjes, en bovendien was de saus een tikje teveel gezouten... En onze wiskundeknobbel was ook flink door elkaar geschud die dag, want we hadden veel te veel gemaakt. Weggooien was geen optie, dus aten we maar tot we barstten! Of toch bijna.

Dus met alle mogelijke pijn die een mens maar kan hebben - pijn in bips, knieën, dijen, ellebogen, voeten, polsen, en de buik van teveel te eten - kropen we uit pure miserie en zelfmedelijden maar in bed, uitkijkend naar een verkwikkende slaaprust.