Met de bibber er achteraf goed in, gingen we maar verder met de bochtjes-les. Bij Klaar was - met de woorden van onze leraar - een spectaculaire verbetering te merken. Bij mezelf begonnen de bochten ook wel mooi te lukken. Zondag was er in ons groepje ook een Deen bij. Dat was nogal een vreemd creatuur. Hij had duidelijk zwaar geïnvesteerd in een volledige snowboard-uitrusting, maar had blijkbaar nog nooit op een board zelf gestaan. Luisteren naar hoe technisch correct te boarden kon hij ook al niet goed. De dagen nadien had hij blijkbaar prive-les genomen, en dinsdag-namiddag had hij les bij Jeroen, onze leraar. Daar bleek hij nog maar even ver als ons te staan, maar hoogstwaarschijnlijk financieel gezien een pak achter ons... Enfin, bij mij was het vertrouwen hoog genoeg om eens iets te proberen. Ik draaide net achter de Deen door en dan weer tussen Jeroen en de Deen door en achter Jeroen naar de lift toe. Achtervolgd door complimenten van Jeroen hoorde ik ook nog de bons van de Deen die opnieuw omgevallen was. Grijnzend bedacht ik dat die waarschijnlijk van het verschieten van mijn passeren omver gevallen was. Maar eens boven bleek diene Deen een schouderblessure te hebben. Niet door die laatste val, maar ik voelde me al een heel klein beetje minder goed bij mijn prestatie. Tot zo ver de anecdote over de Deen en zijn vroeger dan voorzien beëindigde vakantie op de latten, gewoon maar om aan te duiden dat het boarden best wel goed ging.
Maar vergeleken met wat ze 's avonds zouden zien, zou blijken dat nog véél moesten oefenen. Elke dinsdagavond organiseert de skischool een geanimeerde show voor jong en oud, met een team van synchroonskiërs, snowboarden en enkele curiositeiten.
Goed ingeduffeld trokken we dus naar boven eens het donker was, en wachten nog even voor de show kon beginnen, terwijl ons ideaal opstellend. Er is aan die avond ook een rodel verbonden. Een rodel is gewoon een klassieke slee, maar daarmee van een rode, relatief smalle, piste sleeën in het donker (de piste was wel verlicht, maar toch) maakt het allemaal al veel spannender. Maar eerst was er dus de show. Om de teams zich klaar te kunnen laten zetten boven op de piste, werd de toeschouwers eerst getrakteerd op een heuse lasershow. Op de sneeuwhellingen gaf dit een heel speciaal effect. Maar dan begon het spektakel waar we echt voor gekomen waren. Alle lichten werden uitgedaan.
In de volledige duisternis kwamen twee skiërs synchroon naar beneden. De reden dat we die in het duister konden zien, was dat deze hun contouren volledig omhangen waren met een rood snoerlicht, waardoor je enkel twee rode figuurtjes zal naar beneden komen. Een prachtige opening van de avond. Het volgende was een presentatie van de deelnemers aan de show. Deze kwamen in een lange slang naar beneden geskied, elk met een vlag van een Europees land in de hand. De volgende in de rij was de mascotte van de skischool. Een trol, Flaxi. De kinderen die er geen schrik van hadden, waren er dol op. Het liedje van Flaxi die elke morgen oproept tot plezier op de piste, klinkt nog na in onze oren!En vanaf dan begon het echte spectakel. Het team, dat afwisselend uit zes tot acht skiërs bestond, kwam in verschillende prachtige formaties naar beneden aan volle snelheid. En niet enkel de formatie was prachtig, ook de stijl. Soms kwamen ze op een ski naar beneden, dan weer gingen ze zo snel dat ze praktisch vlak tegen de helling lagen in de bocht. Om uit zo'n snelheid op tijd te kunnen stoppen moet je natuurlijk wel je skis diep in de sneeuw duwen, waardoor alle sneeuw tot op de toeschouwers vloog! Wij bedolven op stuifsneeuw. En dit nog een paar keer die avond.
Daarna was het de beurt aan de freestylers. Eerst kwam er een supersnelle slee naar beneden, gevolgd door iemand op een fiets! Beiden konden maar stoppen door zich - net zoals wij trouwens - tegen de grond te werpen en met handen en voeten te remmen. Daarna was het de beurt aan de snowboarders, die uiteraard over een bergje op de piste moesten gaan springen. Daar zat zelfs een kereltje van amper acht jaar bij! Fantastische trukjes uithalend in de lucht en dan treffelijk landen, we hebben nog veel te oefenen... Maar dan moest het spannendste nog komen! Op het einde van de show werd een grote hoepel op de piste gesleept.. en in brand gestoken! In volledige duisternis, op het licht van het vuur na, zagen we één voor één de boarders en skiërs door de hoepel springen! Eénmaal zelfs twee tegelijk!
Daarna was de show nog niet echt gedaan, want als een hommage aan degenen die elke nacht de pistes weer plat legden, kwamen de snowcats een dansje uitvoeren met hun zware machines. Op het einde stonden ze in prachtige formatie en werden we nog getrakteerd op een portie vuurwerk!
Meteen daarna vlogen de rasechte rodelaars de piste af, richting Kappl-dorp. Klaar, Griet en ik besloten toch maar de veilige lift terug te nemen en beneden op de anderen te wachten, en ondertussen zagen we bijna enkele zware aanrijdingen met de sleeën. Toen het te koud werd, besloten we maar terug te sjokken naar onze chalet. Sjokken, want we moesten te voet de piste op om op de baan te raken, want rondlopen was nog veel gevaarlijker. Goed opgewarmd alweer kropen we dan later moe maar uitermate tevreden tussen de lakens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten