17/02/10 - Alternatieve successen

Vandaag vertrok Wouter - met min of meer herstelde enkel - terug naar het druilerige België. Met de trein vanuit Landeck, niet zo heel ver van Kappl. Hij had de keuze tussen de bus van 8 uur of die van 9 uur. Die van 8 uur kwam aan om 8.30 uur, meer dan een uur te vroeg voor zijn trein. Die van 9 uur kwam helaas maar aan aan het station, zo ongeveer 3 minuten voor zijn trein vertrok. Dat was een beetje te veel risico, dus besloten Klaar en ik Wouter maar naar het station te voeren. De weg daarheen slingert zich letterlijk doorheen het dal. Links en rechts torenden de bergen met hun prachtige witte spitsen zich hoog boven de weg uit. Op een goed uurtje waren we over en weer. Wouter was goed vertrokken, die zou het komende etmaal enkel trein kennen.

Met Wouter was ook de zon verdwenen, koud was het echter helemaal niet. Maar het gele wonder liet zich niet meer zien, ze had zich verstopt achter de wolken. Klaar en ik kwamen terug in Kappl en namen ons snowboard naar boven op de piste. Vandaag zouden we volledig op onszelf oefenen tot volleerd snowboarders. De fut was er een beetje uit, misschien dat het gebrek aan zon ons wat parten speelde.
Eens op de piste overviel ons de loomheid. Om onszelf toch een beetje tot aktie te overreden, besloten we de smalle blauwe Flaxi-piste af te boarden. Dit ging min of meer ok, maar veel progressie maakten we niet vandaag. We hielden het maar bij bochtjes maken op de groene piste en treffelijk leren sturen en stoppen. Daarbij werden we echter gepest door de Franse versie van de familie Flodder, die het nodig vond om zonder schroom midden op de piste te gaan supporteren voor hun kroost, en daarbij dus alle anderen in de weg stond. Dat was bijzonder vervelend voor iedereen, maar vooral voor ons, lerende boarders, omdat we voortdurend onze concentratie verloren omdat die pipo's als echte toeristen flaneerden op de piste.

Om toch een beetje progressie gemaakt te hebben, besloot ik de dalafdaling te doen. Dat is een rode piste, die volledig kapotgeskied is en supersmal, doorheen de bossen. Voorbijgesjeesd door skiërs en boarders, bibberde ik in al mijn ledematen, inclusief die die al volledig beurs en blauw zagen van het vele vallen. Ik was blij eens ik de laatste hellingen afgetuimeld was en aan het huisje mijn board kon afdoen. Voor die dag was het welletjes geweest.

Klaar en ik hadden gekozen om boodschappen te doen, en in de lokale Spar vonden we iets dat van ver op hamburgers leek, maar van dichtbij verdacht veel op Cordon Bleu trok. Vooral het label op de rekening gaf de doorslag... Soit, het idee was dus om hamburgers te eten. Dus hadden we groentjes en brood ingeslagen, en dan ook de hamburgers/Cordon Bleus. Deze in de pan - 2 stuks voor elk - en dan tussen een broodje met wat groentjes. En tot ieders verbazing maar tegelijk ook uiterste vreugde, was het echt wel lekker. Een echte aanrader zelfs!