31/07/10 - Naar Tirol

Twee zwarte weekends op een jaar. Juist de weekends dat wij op weg zouden zijn. De ene keer naar Oostenrijk, de andere keer terugkomen. En we hadden een strakke planning en zouden tijdsverlies kunnen missen als de pest. Dat beloofde. We vertrokken vrijdag reeds in een poging de files te vermijden. Deel twee van ons plan was ook nog eens de GPS niet te volgen. Aangezien de toeristen dit standaard wel doen, zouden we toch al uit de buurt blijven van die files. Ons doel voor vandaag was Ulm te bereiken, een stad niet zo ver van de Duits-Oostenrijkse grens. Hoop om over die grens - of door, is eigenlijk meer van toepassing met de tunnels - te geraken, hadden we niet echt, want de hele middag hadden we reeds bijna onwezenlijke wachttijden gehoord. Zonder noemenswaardige problemen (die vervelende Duitse wegenwerken niet meegerekend) en tegen alle verwachtingen in bereikten we vlot Ulm. Het hotel dat we uitgekozen hadden op voorhand, bleek volgeboekt. We hadden het niet gereserveerd aangezien Murphy dan zou verhinderd hebben dat we er zouden geraakt zijn. Murphy bleek echter een plan B te hebben, want net vrijdag en zaterdag bleek er een schlagerfestival gaande in Ulm, en was de ganse stad volgeboekt met schlager-festivalgangers. Of all places, Ulm... Er zat niets op, we moesten in het Ibis-hotel van Ulm slapen. Dat was nogal wat meer dan gebudgeteerd, maar een mens moet 's avonds nu eenmaal slapen, na een dag werken/rijden.

De volgende dag waren we mooi op tijd uit de veren. Onze auto stond nog waar we hem achtergelaten hadden en al snel hadden we de schlager-stad achter ons gelaten. In een wegrestaurant lieten we ons dan nog afzetten voor ontbijt, en de volgende stop was de tunnel. Feitelijk was ook dit geen stop, aangezien er zo goed als geen file was. We reden dus heel vlot Oostenrijk binnen. Even later reden we Matrei binnen. We besloten bij de lokale warme bakker nog een brood te kopen voor eerste wandeldag. Maar de bakker had geen brood meer, enkel taart. En dat was toch niet zo gemakkelijk mee te pakken op een huttentocht, dus lieten we het maar zo. Niet zo ver van Matrei dan, bereikten we Virgen. Dat was ons begin van de huttentocht. We moesten via de Weg Der Sinne naar een afgelegen parking rijden. De eerste Weg Der Sinne echter die we tegenkwamen, bleek slechts een wandelpad te zijn. Dus net nadat we onze auto vast gereden hadden en enkel nog achteruit bergop terug konden rijden, hadden we dat door. Na de uil uit te hangen en ons hoofd achterstevoren op onze nek gemonteerd hadden, geraakten we toch terug op de berijdbare weg. De volgende afslag was wel de goeie, en even na de middag stonden we geparkeerd op een parking met uitzicht op Virgen.

De auto goed afsluiten, de rugzakken op onze rug en op weg dan, enkel bereid pas na een kleine week terug te komen naar de auto. Het doel voor vandaag was de Zunigalm. Het plan was goed voorbereid, de kaart in de hand, maar toch besloten we al meteen de verkeerde weg te gaan volgen. We hadden onze fout snel door, en gelukkig konden we wat verder terug op het originele parcours geraken. Alhoewel we daarvoor wel alle geklommen hoogtemeters alweer moesten afdalen.

Steeds hogerop ging het, en de hoogte van het kwik in de thermometer ging even vrolijk mee de hoogte in. Aan het Lukasserkreuz was de moraal al flink gezakt, net als het tempo. Het klimmen met een volle rugzak, de warmte en het feit dat we 's middags niet veel gegeten hadden, eiste zijn tol. We sleepten onszelf naar boven, ondertussen wel genietend van het mooie weer en de omgeving, maar evenzeer het gewicht van de rugzak en de temperatuur vervloekend.

Uiteindelijk kwamen we dan aan aan de prachtig gelegen Zunigalm, op 1846 meter hoogte. Het was al ruimschoots tijd om te eten, en gelukkig was de extreem vriendelijke uitbaatster zeer bereid ons een heel smakelijke grote schotel klaar te maken. We hadden de hut bijna voor ons alleen, slechts het gezelschap van één andere wandelaar mochten we genieten. Het bleek een Duitser te zijn, die zo ongeveer dezelfde route als ons zou gaan volgen de komende dagen.
's Avonds hadden we prachtige zichten op het dal, met op de achtergrond de Grossglockner. We genoten van de gezellige hut, met de locals die het heel feestelijk maakten met zelfgestookte schnapps.
We kregen een slaapzaal voor onszelf, aangezien er toch niet veel volk aanwezig was. Moe maar heel tevreden kropen we dan redelijk vroeg onder de dekens, om de volgende dag goed uitgerust te zijn voor een lange etappe .