We zetten dan op weg naar een mysterieus spektakel. We moesten daarvoor de goede weg verlaten en een weg volgen die maar weinig meer was dan een slecht onderhouden karrespoor. Met veel boebels, stenen en deuken (gelukkig niet in de auto) bereikten we Borgarviki. Dit is een grote steenheuvel met bovenin een soort inzinking. Onderzoekers zijn er nog niet uit of dit nu een fort dan wel een schapenhut was geweest. Feit was dat je van de top een prachtig zicht op de omgeving had. Enfin, bij goed weer toch, want ons zicht was er eentje op regenwolken en de grijze omgeving. Het leek erop alsof de westelijke fjorden op dezelfde manier zouden gaan verlopen als de oostelijke.
De volgende stop was Osar, of liever, het strand van Osar. Daar lagen een hele kudde (of meute?) zeehonden te spelen en te slapen. Sommige van hen deden leuke sprongen in het water, maar de meeste namen genoegen met luieren op het strand. Aangezien de overkant nogal ver was om goed te zien, er ondertussen een ijzig koude wind stond en we opnieuw werden aangevallen door Noorse Sternen, kropen we maar snel terug achter het stuur van onze wagen. Verderop langs de kust staat een vreemdsoortig natuurfenomeen in de zee, Hvitserkur. Volgens de legende een draak, of versteende trollen, of rechtstanten van een schip. Volgens rationalisten een gewone rots met een eigenaardige vorm, die vaak als toilet gebruikt werd door de meeuwen. Het hele schiereiland is gekend voor en promoot zich met de zeehonden, en wat verder, in Svalbard, lagen ook al zeehonden voor de kust. Helaas ook weer hier net te ver om goed te kunnen zien. Enkel een foto op volledige zoom kon de contouren iets meer detail geven. Terug langs de Ringweg kwam even verder de aansluiting van het westelijke uitstekende stuk Ijsland bij de grote brok, en daar zaten we even bijna verkeerd. De kaart die wij hadden, stuurde ons Weg 61 op, maar die zagen we helaas niet liggen. Opeens bleken we opnieuw richting Reykjavik te rijden, recht een pas op! Dat was duidelijk niet onze bedoeling en dus maakten we maar snel rechtsomkeer. Na wat draaien en keren besloten we toch maar Weg 68 te nemen, dat kwam het dichtst in de buurt van Weg 61. Enkele honderden meter verder stond langs Weg 68 een enorm bord dat onze vriendelijk informeerde in zowaar Engels en Ijslands dat Weg 61 nu Weg 68 genoemd werd. Vriendelijke mensen toch die Ijslanders. Maar toch niet zo goed opgelet tijdens de les Toerisme...
Maar het moet gezegd, de nieuwe Weg 68 lag er prachtig bij. Blijkbaar volgde deze niet helemaal het traject van Weg 61, maar erop rijden was al een plezier. Helaas hadden we de weergoden blijkbaar niet goed afgesmeekt, want de hemelsluizen openden zich weer en het rijden doorheen de fjorden werd een exacte kopij van de oostelijke. Met dat verschil dat het relief nog scherper en indrukwekkender en gewoon nog zotter was dan de oostelijke wederhelft. We kwamen na de lange rit aan in de gietende regen in Holmavik, ons einddoel voor deze dag. De camping was een heel mager beestje, bovendien stond deze niet op onze lijst van de campingkaart. We zagen dit totaal niet zitten en zochten onszelf dan maar een gastenkamer in het dorp. Dit vonden we even verderop, dankzij de bijzonder behulpzame juffrouw van het informatiebureau. We waren zo goed al alleen in het gastenhuis (we konden echt niet raden waarom dat kan zijn) en kregen zodoende een hele verdieping voor ons alleen, met living, slaapkamer, badkamer en keuken! Hier gingen we echt voor honderd procent van genieten! We installeerden ons, namen een heerlijk warme douche, schoten onszelf in gemakkelijke kleren en aten dan de balletjes in blik die helaas niet naar balletjes smaakten, maar meer naar blik. Het WK was volop bezig, en op de enige zender op de tv die we ook al hadden, zagen we Spanje tegen Portugal winnen. Na nog wat foto's gekeken te hebben, kropen we maar gezellig tussen de slaapzakken, die we enkel als deken gebruikten deze nacht.
Rit: Hrafnagil naar Holmavik
Geen opmerkingen:
Een reactie posten