25/06/10 - Bibberen

Na een heel rustige nacht (waarin Klaar scheef in de tent lag, naar eigen zeggen) werden we wakker onder een stralend blauwe lucht. Er stond een koude noordoosten-wind, maar de zon maakte heel veel goed. Vandaag moesten we niet zoveel kilometers rijden, dus deden we alles op een rustig tempo. We dachten nog een wandeling te doen naar de top van de fjord, waar nog sneeuw lag. Maar de toeristische dienst vertelde ons dat we waarschijnlijk niet ver zouden raken, door de vele sneeuw die er nog lag. De dienst raadde ons aan om naar Skalanes te gaan. Dat was een gerenoveerde boerderij aan de inham van de fjord. Volgens de dienst een goed berijdbare weg tot aan een rivierdoorsteek. We besloten daar naartoe te trekken met de auto. De eerste honderd meter was dat inderdaad een goed berijdbare weg. Gravel, maar niet zo erg. Maar daarna! Grote brokken, diepe putten, en dat in een huurwagen! De meest stresserende minuten van mijn leven later stonden we aan een parking, vlak aan de vermelde rivierdoorsteek. Daar stond ook een campingwagen, camping cosmos. Bleken het Zwitsers te zijn, die daar de nacht hadden doorgebracht, na de vorige dag van de ferry gekomen te zijn. We zouden ze de komende dagen nog wel tegenkomen. Daar moesten we nog een wandeling maken van een vijftal kilometer naar de boerderij. Een boerderij is wel veel gezegd, want het is eigenlijk een hotel geworden. Zelfs met een jacuzzi. We zaten al te fantaseren wat een fantastische zicht je op de fjord wel kon hebben vanuit die jacuzzi. Maar veel tijd hadden we niet, want al meteen werden we aangevallen door Noorse sternen. Deze vallen meteen alles in de buurt aan. Of toch het hoogste punt ervan, zoals de bovenkant van mijn hoofd mocht ervaren. Wild wapperen met handen hielp niet echt. Een Ijslander is zijn 4x4 wist ons laconiek te vertellen dat gewoon een vinger of een stok in de lucht steken al kon helpen. Hetgeen logisch is aangezien de sternen enkel het hoogste punt aanvallen.
Vanaf de boerderij wandelden we door naar het einde van de fjord, waar een platform je uitzicht gaf over de vogelrotsen daar. Heel veel zeevogels, maar geen papegaaiduikers, waar we stiekem op gehoopt hadden. We genoten wel super van de blauwe hemel en de prachtige zichten op de fjord.
Nadat we teruggekeerd waren over diezelfde vreselijke weg, reden we terug over de fjord. Deze keer geen rendieren, maar wel prachtige zichten op de watervallen. We stopten er geregeld eens, en reden dan door naar Egilsstadir. Vandaar reden we langsheen het grote meer naar het einde daarvan, tot aan de wandeling naar de Hengifoss. Een wandeling die we natuurlijk vol enthousiasme aanvatten, maar wat we onszelf al snel moesten beklagen, want het was voor de verandering eens warm, en het pad naast een waterval heeft de vervelende eigenschap omhoog te gaan... Goed zwetend kwamen we dan aan de uitzicht-plaatsen op de Hengifoss en de Litlanefoss. Het was er wel prachtig, mooie zichten op de omgeving. Na deze mooie wandeling gingen we terug naar Egilsstadir, inkopen doen. Daarna gingen we door enorm dessolaat gebied naar het westen. De grote vlaktes zonder ook maar de minste mogelijkheid om iets te laten groeien, waren heel indrukwekkend. Maar eigenlijk ook wel een beetje beangstigend, want daar ergens in die vlakte lag onze camping. Even verder zagen we inderdaad de afslag naar Modrudalur, de plaats waar onze camping dus was. De camping was totaal onbeschermd, niets van boompjes, struikjes of wat dan ook dat onze tent enigszins kon beschermen. We zetten onze tent zo goed en zo kwaad als het kon recht, maar moesten dan nog een plekje zoeken om te koken. Gelukkig was er een klein ongebruikt huisje waarin we mochten koken. Het was er beschermd van de ijskoude NO-wind, maar helaas ook ijskoud. Snelsnel kookten we onze pot bij elkaar, en deden we de afwas. Aangezien er enkel een heel mooi zicht op de Herdubreid was, een grote alleenstaande berg, kropen we heel snel in onze tent en pakten we onszelf zo warm mogelijk in.

Rit: Seydisfjördur naar Modrudalur