Vandaag opgestaan met een blauwe hemel! We besloten meteen te vertrekken richting het zuiden van het eiland. Doel van de dag was de zuidelijkste punt van het eiland, de Faro de Fuencalientes, de vuurtoren van het voormalige Fuencalientes. Fuencalientes ontleende zijn naam aan de aanwezigheid van een warmwater-bron, die door een relatief recente uitbarsting echter weer werd afgesloten. Teneinde meer toeristen aan te trekken, werd de naam Fuencalientes, dat nu dus op niets meer slaat aangezien de bron afgesloten is, gewijzigd in het - voor vele toeristische brochures oneindig meer verkoopbare - Los Canarios. Heel veel is er niet te zien, maar even buiten het dorp zijn twee prachtige vulkanen te beklimmen. De San Antonio is de hoogste met iets meer dan 600 meter, en heeft een volledig intacte kratermond, waar je kan rondwandelen. Helaas moet je er ook entreegeld voor betalen. Iets verder, langs een stoffige asweg, vinden we de tweede vulkaan, de Tenguia, die iets meer dan 400 meter hoog boven de zeespiegel uitsteekt. Deze is veel grilliger van vorm, maar eigenlijk heel spectaculair, omdat je de laatste lavastromen nog duidelijk kan herkennen in het landschap, en er ook een heel breed kleurenpallet aanwezig is. De Teneguia geeft ook zijn naam aan de lokale cooperation van wijnboeren, en is tevens de grootste wijnproducent van La Palma. We hebben vandaag een frisse witte wijn van dit huis mogen proeven, en deze is best te smaken.
Op onze weg naar het zuiden komen we eerst langs de Bodega Tamanca, nog een wijnbouwer, waarvan we ook reeds de voorbije dagen een flesje genoten hadden. Verder langs de spectaculaire weg komen we langs uitzichtspunten op de steeds scherpere randen van de uitlopende helling van de vulkaanrug die La Palma eigenlijk is. Op het einde komen we aan een hellingsgraad van 1600 hoogtemeters verval op 4 horizontale kilometer, wat zich vertaald zich enorme drop-offs vlak langs de weg waarop we rijden, uiteraard zonder vangrail of iets dergelijks. In het ongelukkige voorkomen van een ongeval zou je beneden wel steevast in een bananenplantage vallen, wat de schok misschien enigszins zou opvangen.
We komen gelukkig zonder kleerscheuren aan in Los Canarios, en volgen de pijltjes naar de vulkaan Teneguia. We vinden deze vrij vlot en beginnen onder een stralende zon aan de beklimming van de vulkaan. De parking ligt reeds redelijk hoog, dus de top bereik je vrij snel, en van daar is het uitzicht op de omgeving werkelijk prachtig. We kunnen nog net Gomera en Hierro onderscheiden - op heldere dagen moet je de contouren wel heel duidelijk kunnen zien - en zien ook achter ons het prachtige decor van de San Antonio met een heleboel kleinere vulkanen. We zien ook duidelijk aan de oostkant de grijze wolken hangen en aan de westkant de helderblauwe lucht. We kiezen dus uiteraard voor de zon en dalen af naar de enige zoutvelden van La Palma. Daar volgen we een leuke wandeling langsheen de verschillende stadia van het natuurlijk verdampingsproces tot de oogst van zeezout, en krijgen een plezante uitleg in semi-Spaans en semi-Frans over het grote marine-reservaat. Dat begint (of eindigt) in Los Canarios en loopt een heel stuk langsheen de westelijke kust. We vragen nog even waar de leukste plekjes zijn om te zwemmen, dat blijkt het strand van La Zamora te zijn. Dat wordt onze volgende stop dan.
We kronkelen langsheen en doorheen de bananenplantages en bereiken al snel het strand. Daar echter zien we dat van snorkelen niet veel in huis zal komen, want de golven beuken behoorlijk zwaar op het strand. Het hele strand is omgeven door hoge rotsen (eigenlijk oude lavastromen die daar tot stilstand gekomen zijn) en daar tegen gegooid worden, daar hadden we geen zin in. Er was wel een heel erg leuke kiosco waar we die middag besloten iets te eten. We hadden er heel erg lekkere Papas Canarios - die ook papas arrugadas genoemd worden, dat zijn kleine patatjes die in de schil in het zout worden gekookt. De zoute schil maakt het een heel erg lekker hapje.
We keerden terug op onze stappen naar een strand in het zuiden, waar we reeds gezien hadden dat het veel rustiger was. Dat strand lag vol met keitjes, wat het wandelen naar de zee vrij pijnlijk maakte. We snorkelden er een uurtje, zagen niet echt bijzondere visjes of zelfs veel vissen, maar het was wel leuk. Daarna speelden we nog een uur zonneklopper om onze zwemspullen droog te krijgen, en reden dan door naar Las Manchas de Abajo. Daar vonden we een prachtige mozaiek midden op het dorpsplein, met prefect afgewerkte figuren van bloemen, hagedissen en bomen. Echt heel erg prachtig was dat allemaal.
Om de dag af te sluiten, reden we langs Puerto Naos om inkopen te doen, en genoten we samen van een prachtige, praktische wolkeloze zonsondergang. Vooral de palmbomen maakten het tot een heel exotische ondergang. Hopelijk zijn we nu definitief van de wolken verlost en kunnen we de rest van de week van stralende zon genieten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten