26/10/11 - Duiken en La Cumbrecita

Vandaag moesten we vroeg uit de veren, want we hadden een afspraak in Los Llanos, de grootste stad aan de westkust van La Palma. Daar bevond zich het duikcentrum waar Klaar als verjaardagscadeau een duik had geregeld. We waren mooi op tijd in Los Llanos en vonden de duikwinkel vrij direct. De uitbaters waren rasechte Nederlanders, wat wel goed was, want voor mij was duiken een vijftal jaar geleden, voor Klaar een absolute nieuwigheid. Nanneke bleek onze instructrice te zijn, en we zouden gaan duiken aan Los Cancajos. Alle papieren ingevuld, reden we naar de andere kant van het eiland.

We kregen hele duidelijke instructies over wat we nou net gingen gaan doen, en het optuigen van het duikpakket bracht weer heel wat herinneringen terug. Het versleuren van het tuig was dan weer een herinnering aan de minder leuke kanten van het duiken, vooral als je met 30 kg materiaal en in een veel te warm duikpak nog eens enkele trappen af mocht strompelen. We geraakten gelukkig zonder accidenten aan het vloedlijn, en gingen het water in. Het duikpak stroomde vol koud zeewater, wat gelukkig na enkele minuten al gezellig aangenaam aanvoelde. Klaar werd helemaal op het gemak gewend gemaakt aan het ademen met apparatuur en na enkele minuten gingen we kopje onder en gingen we de onderwaterwereld gaan verkennen. In het begin was het bijzonder onwenning, terug het vrijmaken van de oren, het beheersen van het drijfvermogen en zien dat je nergens tegenknalde of omkantelde. Maar alles ging wonderbaarlijk automatisch en ook Klaar bleek geen enkel probleem te hebben met het duiken.
We doken langsheen door de baai en zagen vele kleurrijke visje in alle maten en vormen. We zagen ook enkele hagedisvissen, die als een hagedis heel stil op de bodem lagen en ons goed in het oog hielden. We zagen ook nog een octopus die zich probeerde te verstoppen achter een zeeëgel. Daar zaten er ook heel veel van. Verder zagen we de hele kleurrijke pauw-vis, en ook brasems die zich tegoed deden aan zeeëgels. Halverwege gingen we een vinger-aan-lijf gevecht aan met een dapper spinkrabje. Een heel geinig beestje, dat verwoed zijn best deed zijn eigen territoriumpje te beschermen tegen zijn menselijke indringers. Tegen dan waren we zo'n 8 meter diep gedaald, het diepste punt van de baai.

Helemaal op het einde zagen we nog de heel lekere vieja, een kogelvis en een zeester. We waren tegen dan helemaal rond in de baai en ook zo'n drie kwartier onder water. Terug boven water begon de heroïsche strijd tegen de branding en met de flippers. Flippers zijn al niet evident om aan of af te krijgen als je aan het snorkelen bent, maar als je een dik duikpak aanhebt, en een grote fles lucht en gedurig omgegooid wordt door de branding, zijn flippers uitdoen best een uitdaging van olympisch niveau.

Terug op het strand voelden we terug het immense gewicht van de apparatuur, nadat we net bijna een uur volledig gewichtsloos waren geweest. We tuigden alles af en gingen daarna nog even nakaarten in een lokaal cafeetje. De Nederlanders hadden in Nederland alles verkocht en waren dan maar naar La Palma verhuisd om er een duikschool te beginnen. Best een gok, want La Palma staat eerder bekend als wandeleiland dan als ultieme duikplek, maar ze deden het best wel goed blijkbaar.

Los Cancajos is een opeenstapeling van hopeloze toeristenflats, waar eigenlijk niets gezelligs aan is, maar heeft wel een tof strand. We hadden nu wel even genoeg van de zee en gingen naar het uitzichtspunt van La Cumbrecita, zo'n 1200 meter boven zeeniveau. Blijkbaar moet je wel even aan het informatiebureau aan het begin van de weg erheen vragen of de weg wel vrij is, want bij toeristische of meteorologische zondvloed wordt deze afgesloten en moet je wachten tot deze vrij is. Zo ook voor ons. Wij moesten wachten tot na vier uur om er op te mogen. Klokslag vier uur leek heel de Caldera al dik in de wolken te hangen, maar we besloten toch maar naar boven te gaan rijden. En terecht, want boven gekomen lag de Caldera helemaal te bakken onder een blauwe hemel. Slechts een eenzame wolk dreef wat verloren rond te dwalen in de grote kratermond. We begonnen aan een leuke rondwandeling onder heerlijk ruikende naaldbomen, maar naarmate het later werd, kwamen meer en meer donkere wolken de Caldera opvullen. Op het einde was het zicht dan ook helemaal bedekt door wolken. We reden over het smalle pad naar beneden en besloten dat we vanavond onszelf wel eens mochten trakteren op een feestmaal.

We gingen eten in restaurant Mambo, dat eigendom was van dezelfde eigenaars die ook ons appartement verhuurden. We namen er verschillende voorgerechten als hoofdgerecht. Volgens Ana, die ons bediende, was dat een beetje raar, maar ze nam toch maar de wensen op. En het was dan ook helemaal superlekker: we hadden papas arrugadas, dat zijn patatjes in de schil en in het zout gekookt. Voorts nog lekker gamba's in olie gekookt, en ook meloen met heerlijke ham. De portie meloen was trouwens bijzonder groot. Daarbij hadden we ook nog de lekkere typisch Canarische saus mojo verde en mojo rojo (groen en rode mojo) genomen, wat heerlijk smaakt met een stukje kaas of brood. Ook de huisgemaakte kroketjes met kip en tonijn smaakten heerlijk. Maar het allerlekkerste was toch de queso de cabro asado, of gebakken geitenkaas. We verdienden ook nog wel een dessertje. Ik probeerde het lokale Bienmesabe, dat een heel zoete moes van amandelen was, en we kregen ook nog heel erg verse mango, recht uit de tuin van Francesco en Ana zelf! De mango's van daar hebben het voordeel dat ze praktisch vers geplukt worden, waardoor ze zeer zoet zijn en toch vast en sappig, wat een hele sensatie is vergeleken met de vroeg geplukte mango's uit ons Belgenlandje. Bovendien zijn de mango's hier ongeveer drie keer zo groot als in België ook! Het exemplaar waar wij een stuk van voorgeschoteld kregen, woog wel meer dan een kilo. En dat allemaal voor relatief weinig geld. Bij de rekening kregen we ook nog een heerlijk lokaal gestookt drankje : de Ron Aldea. Heel erg lekkere rum met heerlijk zoete honingsmaak. We hadden dus heerlijk gegeten!
Na het eten moesten we nu wel te voet terug naar huis, wat een wandeling betekende tussen de bananenplantages in het pikdonker, want het is nieuwe maan. Gelukkig hadden we wel een zaklampje meegenomen en geraakten we zonder problemen terug op ons appartementje.