23/10/2011 - Noordwesten van La Palma

Deze morgen stonden we relatief vroeg op, maakten vreselijk veel ruzie met de wandel-gps en vertrokken dan maar naar het noorden vanuit La Bombilla. Al meteen moet je hard de hoogte in, zo'n 500 meter gemiddeld. Vandaar had je uiteraard geregeld prachtige zichten op de oceaan en de aanliggende baaien, maar ook op de uitgestrekte plantages van bananenbomen. We kwamen langsheen de Mirador Del Time. Dit hoge punt levert een prachtig zicht op langs praktisch alle kanten, en was dus ook een verplichte stop op onze route. We kochten er ook leuke kaartjes. Nu enkel nog een queeste naar een correos volbrengen.

Verderop kwamen we doorheen Tijarafe, waar we begonnen aan de lange afdaling naar de Piratenbaai. Dit is een baaitje waar enkele dappere (of luie) Palmeros enkele huisjes in elkaar gestoken hebben vlak bij de waterrand. Zeeniveau vanuit Tijarafe, dat in vogelvlucht maar een paar honderd meter van de zee ligt, is langs de weg meer dan 600 meter naar beneden. De wandeling er naartoe is er eentje van extremen: je moet eerst die 600 meter afdalen aan een dalingsgraad die je knieën letterlijk naar de verdoemenis stuurt, en daarna diezelfde meters omhoog, aan diezelfde hellingsgraad die de rest van je lijf naar de lappenmand stuurt. Ongeveer halverwege konden we enkel nog maar de kronkelende, dalende weg zien en wierpen we maar de handdoek. We hadden eigenlijk nog leuke dingen op de agenda en zoals het er nu uitzag, zouden we de rest van de dag bezig blijven met deze wandeling. Leuke plek of niet, we keerden om en zeulden de halve weg terug naar de auto.

Vanuit Tijarafe reden we dan door naar Puntagorda. Daar was volgens onze sumiere reisgids een top-moment: de markt. Enkel open op zaterdag en zondag, dus moesten we dit wel vandaag doen. De weg naar de markt was goed aangeduid, de parking iets minder, maar we raakten onze auto toch kwijt. De markt was in een gebouwtje, waar een uitermate uitgebreid assortiment van taart en zoetigheden te krijgen was, naast enkele kraampjes met vlees en kaas en de obligate toeristen-verzamelwaardigheden. We vonden er wel een heel erg leuk vaasje, dat we dan ook niet lieten liggen. Verder kochten we ook enkele koekjes van amandelen gemaakt. Amandelen groeien in die streek in grote getale, dus we dachten daarmee wel de lokale industrie te sponsoren.
Vandaar ging het dan naar Hoya Grande en dan via een ongelooflijk kronkelig baantje naar Santo Domingo de Garafia, een leuk geschilderd dorpje, waar echter niets te beleven viel. We reden vandaar terug naar Puntagorda en zo was onze lus rond.

Het was al een stuk in de namiddag, we gingen terug naar Puerto Naos en gingen eens kijken wat ónder La Palma te zien was. Gewapend met onze snorkels gingen we het zeewater in en genoten we van al wat de onderwaterwererld van Puerto Naos te bieden had. We zagen talloze visjes rondzwemmen in alle kleuren van de regenboog, en ook enkele leuke exemplaren: we zagen een goed weggestopte octopus, een vis die zich als hagedis gedroeg (plat op zijn buik op de grond met de kop omhoog, als een hagedis die zich koestert in de zon) en een grappige naaldvis (zo'n heel lange vis, waarvan de kop eigenlijk niet goed weet waar de staart het ding nu naartoe stuurt) Daarna begon een lange tijd van drogen op het strand, want alhoewel de najaarszon nog voldoende warmte geeft om te zonnen, duurt het drogen van zwemkledij best wel nog even.

's Avonds genoten we op ons appartementje opnieuw van de prachtige zonsondergang en de mooie sterrenhemel en kropen moe maar heel tevreden in ons bedje.