28/10/11 - Caldera de Taburiente

We hadden gegokt en gewonnen deze morgen! Gisteren hadden we besloten om vandaag diep in de caldera zelf te gaan wandelen. Het was gelukkig inderdaad echt prachtig weer, nergens ook maar een spikkel wolk te zien aan deze kant van het eiland.

We vertrokken vroeg om de drukkende hitte voor te zijn, want we hadden een hele lange wandeling voorzien. We bereikten de parking aan het begin van de caldera vrij vlot, en hadden het geluk net een ander koppel aan te treffen. Dat is een geluk, want wil je een beetje comfortabel het dal bezoeken, dan moet je eerst een groot stuk met een taxi rijden. Samen konden we dus de taxi delen, en algauw reden we over een supersmal bergwegje omhoog naar het startpunt van onze wandeling, het uitzichtspunt Los Brecitos. Eigenlijk is dit bijna luxe-toerisme, want de taxi brengt je helemaal naar boven, en van daar is het eigenlijk enkel nog bergaf, terug naar de parking waar onze auto stond.

De stop (of eigenlijk start) aan Los Brecitos was al meteen een schot in de roos. Een prachtig hoogtepunt, zowel letterlijk als figuurlijk. Het is een prachtig zicht op het keteldal van de caldera, met onder ons uitgestrekte bossen en boven ons de machtige pieken waar we de dag ervoor gestaan hadden. Het kleurenspel van een hemel in turkoise blauw, de rotsen in het bruin-grijs met allerlei schakeringen rood en groen, en het oneindig aantal tinten groen van de bossen was ronduit schitterend.

We begonnen onze wandeling doorheen dit prachtige bos, dat ook doorsneden wordt door verschillende stroompjes. Een kort stukje geschiedenis. In de jaren dat Columbus aan de ene kant van de oceaan indianen naar de christelijke god aan het sturen was, besloot Spanje de Canarische eilanden in te lijven. De oorspronkelijke bewoners, afstammelingen van berbers uit Marokko en omstreken, wierpen maar een blik op de zwaar bewapende Spanjaarden en wierpen het bijltje erbij neer, maar een zekere groep ging de strijd aan en verschool zich in de caldera. Daar zaten ze in één van de beste natuurlijke vestigingen. De hoge pieken waren van boven af niet af te dalen. De caldera heeft maar één smalle uitgang en is dus vrij gemakkelijk te bewaken en te beschermen. Deze opening werd later de kloof der angsten genoemd, de Barranco de Angustias, uiteraard vernoemd naar de verschrikkingen die de Spaanse troepen moesten doorstaan terwijl ze probeerden door te dringen in de kloof. Bovendien maakte de stijgende hellingen en het moeilijke terrein het onmogelijk met degelijk materiaal, zoals kanonnen, door te dringen in de kloof.
De bewoners van de kloof konden er vrij gerust op zijn dat ze niet zouden verhongeren. Op de vulkanische flanken groeide wat ze maar wilden, water kwam uit verschillende stroompjes en droogde nooit op, en de ingang kon praktisch hermetisch afgesloten zijn.

Het lukte uiteindelijk toch om de kloof te veroveren. De Spanjaarden stelden vredesgesprekken voor, maar toen de koning van de rebellen zich buiten de kloof begaf, werd die laffelijk in de boeien geslagen en weggevoerd naar Spanje. Onderweg besloot de koning in hongerstaking te gaan, en hij stierf dan ook zonder ooit nog op La Palma terug gekomen te zijn. De rest van zijn volk gaf zich over aan de troepen en zo was de verovering van La Palma een feit.

Ondertussen waren we al een heel eind naar het lage deel van de kloof afgedaald, tot aan de Playa de Taburiente. Daar namen we een zijweg, op weg naar de Cascado de la Fondada. Dit is de hoogste waterval van La Palma. Het was een steile, maar prachtige wandeling er naartoe. Soms op scherpe uitstekende kammen, en altijd doorheen de prachtige en dan heerlijk ruikende naaldbossen. Het zicht op de waterval was ook heel erg mooi gemaakt. Niet zo'n heel brede of immende waterval, maar wel een hele grote, wel honderd meter hoog.

We keerden dan terug naar de Playa en namen vandaar de lange weg terug naar de auto. We passeerden prachtige uitzichtspunten, en kwamen langsheen leuke stille waterpoeltjes, die heerlijk waren om je te verfrissen. De aaneenschakeling van poeltjes gebeurde door Taburiente-beek, die we dan ook praktisch de hele tijd volgden. Dit is een hele kleine beek, maar als het goed regent, verandert de caldera in een grote trechter en kan de beek een vreselijke rivier worden. In het verleden waren al mensen verrast door de regen en gewoon weggespoeld door het water, met fatale gevolgen.


Langsheen de weg was nog een afslag naar de Cascado de Colores, maar die vonden we uiteindelijk niet meer terug. Op een bepaald moment konden we niet meer door, door te hoog staand water. Het was wel mooie okerkleurig water in die beek.

Lager langsheen de beek, werd het pad meer een zoektocht tussen de grote stenen en rotsen en tussenliggende poeltjes.
We kwamen uiteindelijk dan aan aan de auto en voelden ons moe, maar ook zeer tevreden.

's Avonds gingen we op de dijk van Puerto Naos nog iets eten en bekomen van de inspanning die dag. Het eten was wel heel lekker, maar de service was echt wel half Afrikaans. Laten wachten op de rekening is duidelijk inbegrepen in de service op La Palma. Jammer genoeg stak er later ook een fris briesje op uit het noordwesten, recht op de kust waar wij zaten.

Toen we later in de slaapkamer ons bedje inkropen, zagen we ineens een heel klein beestje op onze kast zitten. Dat bleek een kleine gekko te zijn, die waarschijnlijk meer schrik van ons had dan omgekeerd. Beestje moest de kamer uit, dus nam ik het maar op een stuk karton mee naar buiten, maar daar schoot die gekko ineens mijn arm op. Zo'n beestje kan enorm goed plakken, dus hem er zomaar afgooien zou niet lukken. Uiteindelijk kreeg ik hem er dan toch af, op ons terrasje. Daar hadden we nu al een hele vakantie naar lopen zoeken, en dan vonden we er eentje op de bijna laatste dag, op de slaapkamer dan nog!