Het water was echter zo woelig dat we aan sommige plaatsen gewoonweg niet konden aanleggen! Na een tweetal uurtjes varen legden we dan aan aan de laatste halte, waar we onmiddellijk belaagd werden door een hele horde toeristenlokkers, die ons de beste prijs voor de beste maaltijd beloofden. We ontsnapten zo snel mogelijk en kozen zo een beetje het achterste cafeetje uit, waar de kok annex visser annex cafebaas ons vriendelijk en totaal niet opdringerig binnen wuifde. Net zoals we reeds tevoren hadden gezien, was dit ook niet meer dan een soort refter, waar enkele Turken thee zaten te slurpen en Rumikub of Backgammon zaten te spelen. Of zoals een grappig kereltje die op Toots Thielemans leek, zijn krant las en ons intussen goed in het oog hield. We kregen een ongeloofelijk lekkere visschotel (eigenlijk meervoud zelfs) voor geen geld, ondanks ons voornemen om iets kleins te nemen voor de middag. Aangezien het weer het niet toeliet buiten te komen, slurpten we ook maar wat thee, en een half uurtje voor het vertrek van de boot, gingen we dan terug op de boot zitten. Het weer was nu zo slecht dat er zo goed als niets meer te zien was buiten. Na enkele aanvaringen met kades en een tweetal uurtjes varen kwamen we dan terug aan in Eminönü, de haven vlakbij de Spice Bazaar en niet ver van ons hotel. We gingen iets eten, niet te ver van het hotel, waar typisch Turkse muziek werd gespeeld (of dat zei het menu ons toch) en waar een Derwisj-danser wat toertjes kwam draaien. Moe van de regen kropen we nog even samen op de kamer en zo zat onze laatste volledige dag er ook op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten