Die woensdag ging de wekker uiteraard weer af net na het in slaap vallen, of zo leek het toch. Spoorslags naar de luchthaven en daar was het een vrolijk weerzien met de protagonisten in deze queeste Wouter, Cindy en Klaar. Check-in ging vlot en we konden zelfs naast elkaar zitten, weliswaar na tussenkomst van de vriendelijke medewerkster.
De vlucht zelf was mooi in orde en mooi op tijd. Eens door de verplichte visum-aanschaf en -controle heen konden we de bagage gaan ophalen, die helaas voor ons niet meer op ons bleek te liggen wachten. Wij dus naar de Lost & Found, waar die kerel ons naar een ander Lost&Found depot stuurde, dat toevallig (of niet toevallig) voorbij de transportband lag waar onze bagage op had moeten liggen. Op weg daarheen echter zagen we drie valiezen mooi op een rijtje staan wachten: eentje van Klaar, eentje van Wouter en eentje van Cindy (ikzelf had mij lesje in het verleden al geleerd en reisde enkel met handbagage) We konden het mysterie niet ontrafelen, maar besloten toch maar dat de Lost&Found in Istanbul best goed werkte. Gepakt en beladen zetten we koers naar de tram die ons richting centrum zou brengen. We hadden een degelijk toeristisch boek mee, en dat was maar goed ook, want in de wirwar van straatjes was het niet gemakkelijk de weg naar het hotel te vinden.
Na veel draaien en keren konden we dan toch de lobby instappen en ons gaan opfrissen op de kamers. Ondanks het feit dat we nog niet veel hadden kunnen opvangen van de stad, viel ons toch de enorme hoeveelheid minaretten en huizen op. En snorren natuurlijk.
Eventjes later besloten we een eerste keer de sfeer van de stad te gaan opsnuiven. We wandelden willekeurig enkele straatjes door tot we aan het water kwamen, waar we langs de Zee van Marmara wandelden, de Prinsen-eilanden nog net konden onderscheiden aan de horizon, vele boten zagen, en evenzovele vissers langs het water van de Bosporus. Er waren ook heel veel katten en honden te zien. We kwamen uit aan de ferry landingsplaats, waar het bijzonder druk was. Vandaar liepen we op goed geluk de stad weer in. Uiteraard kan je in Istanbul als niet-inwoner van Istanbul niet zomaar gaan rondlopen, en dus waren we na een uurtje of zo al grandioos de weg kwijt. Na straat in straat uit te lopen en proberen te gokken op de kaart waar we ergens waren, kwamen we uiteindelijk uit bij de Grote Bazaar, alwaar we binnen ook nog eens verloren liepen. Moe en totaal gedesoriënteerd besloten we terug te gaan naar het hotel en onderweg iets te zoeken om te eten. We kwamen in de buurt van het hotel aan een restaurantje, waar Cindy haar collega's zag zitten! In zo'n grote stad is dat best een zeer exclusieve gebeurtenis en dus schoven we aan voor het avondmaal daar. Net na het bestellen van het eten, gaf de electriciteit er de brui aan en werd het nog een gezellig avondje in het donker met noodverlichting. Gelukkig bleek de keuken niet zonder stroom gevallen te zijn, want zelfs in het donker werd ons eten nog gebracht. Even later gingen de lichten dan opnieuw aan, zodat we op z'n minst konden zien wat we besteld hadden. Na nog eventjes gebabbeld te hebben met de collega's en bezienswaardigheden uitgewisseld te hebben, kropen we toch maar tussen de lakens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten