Vandaag stond de overkant van de Gouden Hoorn op het programma: Taksim en iets dat geschreven wordt als Beyoglu en totaal onmogelijk uitgesproeken wordt. Eerst de Galata toren omhoog. Vandaar heb je bij goed weer een prachtig zicht over de stad. Vandaag iets minder, maar toch nog genoeg om te bevestigen dat Istanbul héél erg groot is. We wandelden daarna doorheen de wijk en kwamen terecht op een bijzonder brede winkelstraat, die naar het schijnt goed te vergelijken is met de Meir in Antwerpen. Wel een beetje langer (een kilometer of vier) en met meer kerken ertussen. En een nostalgische tram.
Om een of andere reden werden christelijke kerken achter een muur gebouwd en ook nog eens een stuk lager dan het straatniveau. Zo kwamen we langs een Grieks-Orthodoxe kerk, een Armeense kerk en nog een stuk of wat andere. In vergelijking met de Moskeeën zit er wel een pak meer variatie in de architectuur van de kerken.
Na die lange winkelstraat - waar zelfs een echt frietkot op te vinden was! - gingen we op zoek naar een ferry die ons naar het Aziatische deel van de stad kon brengen. We wandelden daarvoor doorheen de smalle straatjes van de wijk en merkten heel eigenaardige praktijken op: zo werden bestelwagens gewoon achter elkaar geparkeerd in de straat waar deze moesten zijn. Een wagen in het midden van die rij kon dus voor geen meter meer weg, zolang niet alle wagens voor hem - of achter hem, want achteruit door een éénrichtingstraat rijden mag hier schijnbaar ook - uit de weg gingen... We vonden wonderwel onze ferry en een kwartiertje later kwamen we aan in het minst tot niet-toeristische deel van de stad : het Aziatische stuk. Aziatisch omdat je technisch gezien in Azië bent aangekomen. Je steekt de Bosporus over, die de Zwarte Zee met de Zee van Marmara (en verder dan de Middellandse Zee) verbindt en zo dus Europa en Azië van elkaar scheidt. Het was daar dus een heel pak rustiger op toeristisch gebied. Van alle kanten kwamen er echter bussen gereden en vlogen de paraplu's te koop je om de oren. Engels werd veel minder frequent gesproken, maar het was ook eens aangenaam om echt tussen de Turken te zitten eten. Het begon dan echt goed te regenen, en na vruchteloos een mooie moskee te hebben gezocht, belandden we op het grote kerkhof. Dat kerkhof ligt net zo georganiseerd als de straten, en er was dus geen ander doorkomen aan, dat simpelweg overheen de graven te gaan lopen naar het punt waarheen je wou. De graven zijn nu niet echt te vergelijken met de onze: het zijn precies grote vierkante of rechthoekige bloembakken uit marmer of steen gemaakt, waar dus een brede richel op ligt, waardoor te snel doorheen het kerkhof kon geraken.
Na deze ongetwijfeld bijzonder onheilige gebeurtenis zochten we toch maar terug de ferry op die ons terug naar het eerste deel van de stad ging brengen. Vandaag was de Spice Bazaar wel open en daar liepen we ook eens doorheen. Voor wie iets anders wil kopen dan kruiden, is de Spice Bazaar wel een beetje een teleurstelling; vandaar ook de naam natuurlijk. We gingen dan na de Spice Bazaar opnieuw richting Grand Bazaar, en maakten onszelf sterk dat de verkopers ons niet gingen liggen hebben, en we gingen de grootste moeite doen om toch maar niet opgelicht te worden. Voorzichtigheidshalve besloten we toch maar niet te gek te doen, en we kochten er wat oplosthee. Volgens ons voor een redelijke prijs (we hadden in elk geval de oorspronkelijke prijs met meer dan de helft omlaag gekregen) maar we hadden toch nog een vermoeden van afgezet te zijn. We lieten het niet echt aan ons hart komen, tot we later die avond in de supermarkt diezelfde thee zagen liggen voor een kwart van de prijs die wijzelf betaald hadden... Tevreden over ons toeristengehalte kochten we dan ook maar wat kaartjes voor het thuisfront.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten