Om het plaatje nog mooier te maken, besloten we de ferry erheen te nemen, een tochtje van ongeveer tien minuten waarbij je wel mooi de skyline van San Diego kan bewonderen.
Op Coronado aangekomen beslisten we een fiets te huren, en een uurtje rond het schiereiland te pedalen. Wout en Lies hadden hun dappere schoenen aangetrokken en een tandem gehuurd. Na enkele evenwichtsoefeningen viel dat echter heel goed mee.Tussen de huizen van de rijke Amerikanen en de huizen van de gewone Amerikaan - met basketball ring en uiteraard fier de vlag wapperend - laveerden we van de baai naar de andere kant, de Stille Oceaan. Onderweg passeerden we langs het Hotel Coronado, een megacomplex op de plaats waar het water van de baai het water van de oceaan net niet raakte, slechts gescheiden door een prachtig strand. Het hotel was duidelijk niet weggelegd voor de beknibbelende rugzaktoerist, maar was prachtig gelegen, heel mooi afgewerkt en straalde vakantie uit.
Na het uurtje fietsen hebben we ons dan aan de ferry-aankomst afgezet in een soort parkje, waar even later een Afrikaans bandje ons op wat getrommel vergastte. Het zomergevoel sloeg toe, en het was pas na een uurtje of twee dat we onszelf terug op de ferry verzetten. Wout controleerde nog even het programma van het echte doel van de reis, de conferentie, nadien gingen we gezellig langs de baai iets eten, om vervolgens langs de Embarcadero, de aanlegkaaien, te promeneren. Langs die wandeling hoorden we plots de Bolero spelen, en gingen dan ook in die rchting. Vlak achter de USS Midway, een vliegdekschip dat verschillende oorlogen had meegevochten en nu te bezichtigen is als museum, stond een groot podium waarop een orkest de Bolero speelde en enkele artiesten hun kunsten aan het vertonen waren. We waren net op tijd, want de Bolero was het laatste stuk, en hoe kan men beter een concert afsluiten dan met vuurwerk?! Dus voor de tweede avond op rij schoten de vuurpijlen door de donkere lucht en konden we genieten van een groots spektakel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten