29/06/11 - Sankt Gilgen naar Bohinj

We vertrokken reeds vroeg uit Sankt Gilgen, recht naar de Sloveense grens. Het weer deed nog vrolijk mee, we kwamen langs nog enkele prachtige stukjes natuur voor we weer de snelweg optrokken naar Slovenië. Net voor de laatste tunnel kochten we nog een min of meer verplicht (de regels hieromtrent zijn vrij onduidelijk) vignet. Daarvoor werden we nog enkele keren afgezet door de Oostenrijkse tunnelmaffia, en reden dan halverwege de Karawanken-tunnel Slovenië binnen. Al meteen gingen we van de snelweg af, om naar de Vintgar-kloof te rijden. Dit zou onze eerste ontmoeting zijn met de Sloveense natuur en tegelijk ook met het Triglav Nationaal Park. We kwamen in het dorpje Blejska Dobrava, waar we volgens de Lonely Planet de wandeling konden beginnen. Dat bleek toch niet zo duidelijk aangegeven te staan, tot we plots een halfvergaan bord zagen met "vintgar" aangeduid. Dat volgend kwamen we aan bij een kerkhof, waar best wat parking was. Dus besloten we vandaar maar een breed pad te volgen dat het bos inliep. We kwamen aan bij een prachtige waterval, met water dat helderder was dan flessenwater! Er was ook een waterkrachtcentrale gebouwd, maar dat kon de schoonheid van de plek niet verminderen.
Er zijn twee dingen in Slovenië die toerist-gewijs zeer vervelend zijn: het eerste hadden we al leren kennen door maar moeilijk onze weg te vinden, het tweede gingen we hier al meteen leren aan het betaalloketje. Voor werkelijk alles - enfin, hetgeen je kon vinden indien je niet verkeerd liep door slecht of niet bewegwijzerde paden - moet je betalen. Waterval net achter de hoek, betalen. Wandelpad van 2 km, hup betalen. Parkeren ergens in een veld god-weet-waar, tast maar in de buidel. Maar goed, niets aan te doen dus, dus kochten we onze ticketjes en liepen dan door een wel heel erg mooie kloof (de toch wel toepasselijk genaamde Vintgar-kloof) naar het andere eind, ondertussen een schitterende rivier volgend.
Het water in Slovenie is van ontstellende helderheid. Hoewel het water op sommige plekken toch vrij diep leek, konden we toch steeds de bodem zien, en de vele vissen die erin rondzwommen. Al is rondzwemmen niet meteen de juiste benaming, aangezien alle vissen er een levenstaak van leken te maken om zo lang mogelijk tegen de stroom in te zwemmen. En net als in alle rivieren in Slovenie, stond ook hier best wel wat stroming op. De wandeling was heel mooi, en de kleuren op de digitale plaatjes zal nooit de werkelijkheid kunnen weerspiegelen, met het prachtige helder groen-blauw van het water, doorspikkeld met het witte schuim van talloze versnellingen en watervallen. Langs de kanten verfden de vele struiken en bomen de kloof in oneindig verschillende tinten groen een natuurlijk schilderij tegen de grijze achtergrond van de rotsen die de kloof vormden. Een waarlijk genot voor het oog.

En dan plots waren we uit de kloof, en kwamen we aan de andere kant uit, opnieuw aan een betaalloketje. De kloof moet je dus tweemaal doorlopen, en zelfs op de terugweg konden we nog prachtige foto's nemen. Terug aan de auto gekomen, was het reeds na de middag, dus gingen we in een wei een stukje eten, maar waren een beetje uit het oog verloren dat we aan een kerkhof zaten, dus - zoals Murphy wil - zagen we plots een begrafenisprocessie voor ons passeren. Hoewel we er nu ook weer niet vlak naast zaten, voelden we ons toch een beetje ramptoeristen... Gelukkig werd er geen aanstoot aan gegeven en vertrokken we even later rustig naar onze kamp-bestemming van die avond. We besloten de niet-snelweg route te volgen, en kwamen zo aan het meer van Bled. Bled zelf lag aan de andere kant van het meer, maar dat maakte niet uit, want waar het om draait, is het kleine eilandje in het midden van het meer, waar een mooi kerkje om staat.

Vanuit de juiste hoek getrokken, waarbij dus alle grote hotels uit beeld blijven en je het eiland voor de groene heuvels en daarachter nog de hoge witte toppen van het Triglav-gebergte kan fotograferen (liefst met een diepblauwe lucht) levert dit een fantastische vakantiefoto op (voorbeeldje hier). Hoedanook is het wel een liefelijke plek. We konden er maar moeilijk stoppen, dus reden we maar door naar het grote broertje van het meer van Bled, het meer van Bohinj. Daar zouden we enkele dagen kamp maken, om een goed uitvalsbasis te hebben voor de bestorming van de Julische Alpen.
We vonden onze camping Danica vrij vlot en vonden nog net een groepje bomen om onze tent onder op te zetten, zodat deze voor het warmste van de dag beschermd bleef tegen de zomerzon. We vonden snel de lokale supermarkt (de Mercator) en kookten ons potje bij elkaar later op de avond, met zicht op het gebergte, omringd door bomen en beschenen door een warm zonnetje. We maakten voorts nog kennis met de camping-mus, die eens kwam kijken of er geen lekkere hapjes te krijgen waren, en kropen dan de tent in voor onze welverdiende rust. We waren op het feitelijke doel van onze reis aangekomen.